хbkбЩџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџѕ№Gю’рG№@юр@>рB№EюoрEёйѕ>рB>RрG>џъЫСёйџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџУUЮэffЬ sƒ ˆ‰мЬnцннй™ЛЛgcnьЬнм™ŸЛЙ3>CLAS PPP €003˜Шн ЉCopyright (C)2000-2001 Pat Crowe. This Book Reader was distributed solely for the reading of classic books which are out of copyright. Program extends to address 3fffh. No responsibilty can be accepted for any breach of copyright nor for any other matter involved with material above this address. This material will have been added by a user of this program and not the author of this program. Please address any enquiries concerning breach of copyright or any other concerns, to that third party. 1ўџѓЭ‘ЭЭ>џъ$РњPъРЭpЭў>ъa>р&>ъР>џъ#РЭЭЊЭ1Э>ЭVЭuЭ”Э!ЭЭƒЭ> њ‚џЇ(њРOЭm Э' Ээ Эь Э/ Ээ Эь ЭЖ Эь Э Э Э€>ъЫС>xрE>@рAЏр>рџ>зр@ћУBхХ!€ 6# xБ јСсЩњGў8ў8ў8ў8ў8>> >>>ъƒџЩЭў ЭЯ Э#vњЫСЗ(љЏъЫСЭLЫ VЫw cЫoТЫgТ Ы_ 9ЫW -ЫO ЫG УMњР<ў >OЭm УBњР<ў >OЭN УBЭў УBЭ> Ь УBњ#Рў(ў(ў(%њ#Рў(&ў(0ў($0ЭУBЭ УB€Э7УB@Э7УBЭЊУB€ЭjУBЭ@УB@ЭjУBњ#Р=ўџ >OЭ УBњ#Р<ў >OЭ УB!>w# ћЩ!6# њ6џ#6# іЩ! e" њЩџџџџ!0„" њЩУџ!@Ѓ " њЩџџџџџ~B~B~B<$<$~BfZB~џџџџџЭЦ!ў>P"">є">wЩЭЦ!ў>""ЩЭƒЭ ЩхеХ!€х>ъLФT]њR‡O >Р‘G№@ц€( №Aц(є№Aц њ**** мсРхњLФ=ъLФ ПсСбсЩхеХ!П€х>ъLФT]њR‡O}‘o|˜g>Р‘G№@ц€( №Aц(є№Aц њ:::: мсРхњLФ=ъLФ КсСбсЩњРўШЭР ЭL Ээ ЭцЭњ=OЭь ЩњРў њРGЭ| 8 јЭњ`‘8њxСЩњРўШеХЭњGњРў Э ЭР ЭL Ээ Эь  у{ъРСбЩХњРў њРGЭњ=€GЭ|  њ Эњ‡GЭ|  њЭњGЭР ЭL Ээ Эь  №ЭњъРСЩЭУ!ъР>ъР>ъРЭт}ъР|ъРЭы!@}ъР|ъРЭe !а%Р*GxЇ(*іvР*GxЇ(*іњРOњРG>Й >И >>!РЭ'wЭдЩЭУЭт}ъР|ъРЭы!@}ъР|ъРЭЄ ћЭe њ Р=ъРЭњGЭ|  њЭ ЭдЩЭУЭЄ(Эe >ъРњРЁ(эЭ ЭдЩЭe >ъРњРЁЪњЭ ЭдЩЭУЭњGЭ|  њЭіЭe њРўТњРўЪп>ъР>ъРњРЁ(кЭ ЭдЩхеХњРoњРgЭыњРoњРg#F+NxЁ<(+xБ њРoњРg#}ц #}ъР|ъРЭы!@}ъР|ъРЏ<СбсЩхеХњРoњРgЭыњРoњРgў@ B}ў =ЭтT]њРoњРg}Л |К(6+}ц +}ъР|ъРЭы!@#F+NxЁ<(xБ(№ђџ}ъР|ъРЏ<СбсЩЩхеХњРoњРgЭыњРoњРg~ъР#~ъР############~ъР+~ъР+~ъР+~ъР+~ъР+~ъР++~ъ Р+F+N+~+ng@а* xБ јСбсЩхеХњ$Рўџ(Э (Э (њ$Рў(%ЭЦ!@˜6ё>ъ$Рњ$Рў(ЭЦ!@˜6ѓ>ъ$РСбсЩхеХњ#Рўџ(!“€Ї(=љЭ yъ#Р!“€yЇ( јЭ СбсЩхеХyъРЭЖ Эь њ#РO>џъ#РЭ СбсЩхеХyъРў(*ў(/ў(4ў(8ў(<ў(@ў(Dў(Hў(Lў Ъь ў Ъє !PЭяУќ !`ЭяУќ !pЭя@!€Эя8!Эя0! Эя(!АЭя !РЭя!аЭя!рЭя!№ЭяСбсЩхХ€№@ц€( №Aц(є№Aц њ~/" шСсЩхеХ!J хеХ!%РхеХ!vРЧР*GxЇ(*іСбсЩ хеХњ РGњР<И8ЭЄ(Эe >>ъР7 ъР>ъРЇСбсЇЩхеХњТҘ њРўҘ њРў(њРў ЭіЭe њ Р>ъР7 =ъР>ъРЇСбсЩхеХњРG!аxЇ(^#єЧР*OyЇ(* іСбсЇЩхеХy!ў(!ў( !€’ўЪМ њRў df!њRў \!W!€њR‡_yЇ(=љЬСХхењR‡G№@ц€( №Aц(є№Aц њ"""" мс T]сР С ФСбсЩЬСХхењR‡G№@ц€( №Aц(є№Aц њ"""" мс T]с С ФСбсЩЬСХхе №@ц€( №Aц(є№Aц њ"""" мс T]с С ЧСбсЩ> ъ>ъA!  yЇ( х>""Р" њсњN"њO">ъњРoњРgЭыЩ> ъ>ъA!  yЇ( *GњNИ 0*GњOИ (Р* њ>ъњРoњРgЭыЭe ЭњGЭ|  њЩ> ъ>ъA!    О # їѕњРoњРgЭыёЩхеХњWoњXgЭыњРo&T]))))))))@ЬС@* xБ іСбсЩхеХ!ЬС€6# xБ ј!ЧРV#zЇ(9~ў #~#_яў #ЭFл~ў€8#GN#~#OЭУСбсЩеХV#zў 8)еF#Э4беzжW{Ц_F#Э4 њQЙб сzƒ_Сб_сЩF##Э4 њQЙ ѓzƒ_Сб_сЩхеХЭмV#zў 8)еF#Э4беzжW{Ц_F#Э4 њQЙб сzƒ_Сб_сЩF##Э4 њQЙ ѓzƒ_Сб_сЩxў(7е`i`€њUOњVGў0 yц їє№T])))))@хi`ЭысбЩњUoњVgЭыyж Oi`))))) @ ЩхеХk&))}црoЬС СХЫ!Ы СХ{цЇ(Ы8Ы=іxЖw#wyЖw#wСбсЩ№џЫ‡рџЭЦ№@цр@Щ>‘р@Щ>фрGрHрIЩхеЭЦ!`˜Р>№" ќЭЦР" ќбсЩхе!@˜6ё# њ!р™ 6ђ# њ!˜>Э<Э>(!šЭ<Э Эю<(їбсЩХѕw#Ц  љ ёСЩХѕw#Ц љ ёСЩхХњ‚џЇ(,>џрO!˜`>" xБ ј€>" xБ ј`>" xБ ј>ўрOСсЩЭLХ> р№№№№/цЫ7G>р№№№№№№№№№№/цАGњ€џЈ ъџxъ€џ>0рњџСЩў(Џ>џъ‚џЩХ>џр$ˆ xБ ћ>р$СЩѕ№@ц€( №Aц(њ№Aц њёЩѕ№@ц€(№Dў‘ єёЩ‡‡‡Ц€ъhџiѓњAџц љ*тћ ђЩ>€ъhџiѓњAџц љ*тћ ђЩ>€ъhџ@iѓњAџц љ*тћ ђЩ‡‡‡Ц€ъjџkѓњAџц љ*тћ ђЩ>€ъjџk@ѓњAџц љ*тћ ђЩџя=я=|џя=џџя=я=џя=џџя=я=џя=џџя=я=рџя=џя=я=џя=я=я=я=<я=яя=я=џя=я=я=я=р<я=яя=я=џ<я=яя=я=р<я=я<я=я=я<я=џ|џџя=<џхХ!ў(>""## љСсЩЭŠѕЭK!р™ ЭБ6ђ# їёц_!р™ЭБ6іЩхеХѕ!`zЭБ" їёѕцG> ќЭБъhъjёСбсЩџџџџЭТ!РРЭЭЏЭЏЭтЭЏЭЏЭЏЭЏЭЏ\Эљ8јxў и>ŸЩ!РЭ'њРw!РРЭРЭтРЭљЩњSoњTgЩњƒџў(ў(}ъ!цъAЩ|ъ1}ъ!Щњ‚џЇШЭMњ[GњYoњZgХ}ъQФ|ъRФх!OФ6АсЭqњQФoњRФg#С оЭM>ъOџЩѓ!џџ~ѕЏwъџ>0ъџ>ъMџёwћЩњDџў љЩЭыЭƒњ@џѕХ>ъOџˆњ@oњ@gЭd>ъOџˆ€Эd>ъOџ!˜њ@Oњ@GЭoЏъOџ!˜њ@Oњ@GЭo>€ъhџ@Џъiџ њ>ƒъ@џњDџў8љСЭLO ЗТ_№€ў( !OФ~=Ъ_wѓMФ>ъOџ!@*foљ>€!hџw!DџЏО §б.AЫN ќ.isrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrбsrњDџўŽ С!MФ*foљћУрёъ@џЩѕ* xБ јёЩ>ѕ " њ ё= яЩњ@џ‡ањDџў’0љњDџў‘8љњ@џцъ@џЩѕХџЭLЗ ј їСёЩхЫ&#Ы#Ы#ЫсЩхеХхbkб–G#žАG#žАG#žѕАGёx<=СбсЩхе†w#Žw#Žw#ŽwбсЩхехbkб–#ž#ž#žбсЩехw#w#w#wсбЩх6#6#6#6сЩ~Цwа#~Юw#~Юw#~Юw++Щ~жw8РХG#~оwАG#~оwАG#~оwАС++Щх~#Ж#Ж#ЖсЩџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџйбвRRRЩ@@D@EEEEuмT\P\р ЎтŽŠŽюЊЎш.ршˆˆŽŠŠъю*ъЊюР  ЮЊЊЮ ъЌЊъСе]QнwwUw :(**2**ЈЈЈЈHt@EutTTTTœ ю*ъЊююЂЎЊю€€€ИЈИ ИЈ ЋЪЊЊЊ .Ђ.*.@2**2**2  э)щЉфЛ*:"К0Ј*(*р NJNˆю  ЎЊЎЈЎр€Žъ.(ю€ ЗЅЇЄ—wuUw@[RSRK      Р  ЪЊЊЮюŠŠъMˆнIЩ Щ@@]U]Q]€@бgUWTWр ЎтŽŠŽюЊЎш.ршˆˆŽŠŠъю*ъЊювgUGDGьŠˆˆш ъЊЊЊър ш ш8(+83*+ИЈЈЈИt@Euu@@мD\Tм((+0+*+ИЈЈЈИ 0((3**3 (ЈАЈЈз@nBNJ.€€еwQwEwwuWq@YTUUUР@Р@Р8 # #";КЊЊКЂ н•••]pPPPpР••••œ З%%%— €€ЛŠКЊЛ€€ЛЊКЂК€ " """":@XTTTT€wuWq@YTUUUР@Р@РHPSкRRS€‚ЛЂКŠЙъЊЊъЊЊЊюЈю‚юйбвRRRЩ@@D@EEEEuмT\P\р ЎтŽŠŽюЊЎш.ршˆˆŽŠŠъю*ъЊюР  ЮЊЊЮ ъЌЊъ2**2**2р ш ше .*.(.@t@Euu@@мT\Pм((+0+*+ИЈЈЈИ :**:***€€ИЈИ ИwTwAwtTTTu@@@в;ЈЛЂЛ€€€€€ wuWq@YTUUUР@Р@Р8 # #";ИЊЊКЂ@jJJJ.€€ИЈЈЈИр@NJJJN юЊЊЊю@РUUUU]@@нE]Uн€@е@@wQWUWwuWq@YTUUUР@Р@РнUе]б@jJJJ.€€ИЈЈЈИр@JJJJN юЊЊЊюwTwAwtTTTu@@@„ˆ‰‰‰щ—QWUWаPWбgQWUWю*ъЎш@’’’‹       иPPPШ/р р р—ШHHHJH bњS"@@?;?€€bњS"@@}%@ €€eїe!??~@|A@@>€€€€€€€ PpPP№?h  A№ћ€`™ƒ‘№тђB‚$є`Р@@FF@FF€ 4 (јќ`? 8ќ№Р0ˆќ ўјј€ў€€ џ  №@р@@@€€Р і€€ј€„ўўD((џ|DD|€№  Р  аА€€pPVuDDDw'DwUUUU) `PTPTˆ€‹ŠŠŠъ .ЊЎЈЌ@lJHH(ьЊЊЊър р€Р`wQRTwwQRTw@ц,фЄтюЈЎЂю @р€€€р3RSRћˆ%Ѕ-Е%РюJNHHъЊЌЊър р р€ЋЊГЊ*КŠЛ*:€€€€€€(+*+ГЈГЊГ€€€€€€:*;":ЛЁ!ЁЙ€  ˆDDDЊЊЊUЅЂЂR pPTPT EЊЊЊХ€UUUUwD pPPPPd„jŠjL•••H @@@ €€š"šЂ›хЊЊЊх€@ PPT…Ѕ&ЅЅB$ $TTRр   рtDEuEEEлRвЩptPtBDAEEEuœD\T\rD@tt @Їw•g  ЎТЎЊЎjHъJJJJPдXTд€Р Р€јр рџџРџA]џР@@@@@@@@@@€? ?јш((((((((0р8 (D€я))O€}FF@Vf 4 (јќ`$C€@ @Р ёH„`€ˆќ ўјј€ў€€ /Bј€€@ иџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџ@ˆV№WXYџџџяџћџчџyџщџГџ‡џQџDџџџџ§џџпРрџUџPџџ"џ‚џ џQџџџpP PˆpќџUџ)џџˆџџ*Šоџ€ŠTsџRЅzџŠUkџ@ЊUaџ…JIџАџ ЊU џ‚ŠU 0јtўјќџўџ€€U€€@€Р р€џ) AџџEЁJџџ*Uћџ„ЈRџџ UЭџ‚USџЊUrџ€ЊUbџџџџџџџ`_ПЊUџџџџџџџџ0Ршф №ј§§ўџ€€џџџџџџџџџоЙF Hˆ0/Po`џ?џџџ@€ р@р0р№ќ ќќџџћэH”Y AŽ E€Њ}!Б:UяVџ%€Њџ@šџџџ (70@?џџџџџџџџџџџќ§ўџ**€W€@€` `€0Рш€Ђ|џЈяџ‰џџEџџUџџUџџџџџџцш  €џПUџџџџџџџUџџџџџџџџџџј №њј§ўўўџ€€Р@@€џџџ>Шџџџџџџ8'џ€X п‰B'BПEџ%Bџ)џ… џ*Uџ€џЂTџ(Qџ"UџЂUџЂU@?џірРРРР@€€ќјј„|<$8Rџ@?~*џ3-@?џцР€џƒ‡Žrўџ‡ ЯPЧЧуЧ РрРьЧŽ Žўўўўў8<9x?џјєрр` №јјќ|М>џЁџ`џ@џ€Р@€@РРрРјїџџ?0xМјќј‡pџ€ ќќќј<"  <pџќуууууссУ сA€€žŽžŸŸњћ—ћёёусёHqH9qqqррqррр РџџџџрР№рџ|@? ?ќќќ ,ў|ќў№ш ЅJJ•ЂUЊU ЊU@ЊU`  ј@ЂPЬД*€Њ`" рŠ € `ЈUЊT€ ? ? %B…т‘wч€€€€ H0ЊРср№љ8@№ їџ<ƒC УуЃр€€*€€П@?П?œ 8ЊUрј№№ рррpra t€РР"У€c,џўџBСЊ@? ПH‡Њ ајќќžЊЊЊ  @і(ž(Ж‚œ  p``Hp?$<8xёјса<000џџџџˆ‡№јЄ’€Ÿ€ŸŸŠ€pј№ј<љјёљ!Рp``pp``pљџљџџуgчcуgуcљѓјё№€ƒСџ€~dX ЧЦ ЧH‡‡ ? ќžјd`РРЊЊЊŠЂŠЂ(Њ@ЊPЊЊЊ? ЊРрРЊ)@Ј Y?L;B3P!P1@1D;%:Ё?˜М˜љ˜љ˜А 8D8’lЦЦўЦўСФТšd|>nїv–ќ‚1хЂfџ<M6cу`aI>7&=)111))Ёc§U‰TŒTŒTˆSн|јюмРрќb\ЮюдY?p&p P0 8D8>|>1ЮŸ|Иџџџџџў     €‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчшщъыьэюя№ёђѓєѕіїјљњћќ§ўџ  !"#$%&'()*+,-./0123456789:;<=>?@ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ[\]^_`abcdefghijklmnopqrstuvwxyz{|}~€‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчG,ЗbG,G,ЗbG,G,ЗbG,G,ЗbџЗbџЗbџЗbџЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbџЗbџЗbџЗbџЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbџЗbџЗbџЗbџЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbџЗbџЗbџЗbџЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbŸœŸœŸœŸœG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbŸœŸœŸœŸœG,ЗbG,ЗbG,ЗbG,Зbў _›ў _›ў _›ў _›G,ЗbG,ЗbG,ЗbG,ЗbŸœŸœŸœŸœG,ЗbG,ЗbG,Зbћ::>Ÿџ Ÿџ           о ;ПМ>џŸК Ÿ  Ÿ  Ÿ ;П  ;П ;П ў п^>џ Ÿ ] ~ ] ~ ] ~ ў п^ ў п^ ў п^9 Ÿџ›џ] ~ ~;џ  ;џ  ;џ  џ›  џ›  џ› >џќ >џл >џл >џл >џл >џќ >џќ 8 џќйПџ ~џй  џй  џй  џй  Пџ  Пџ \ŸпџŸ нџz нџz нџz нџz пџŸ пџŸ Н п> џН п>  žџŸ ^˜7  ^˜7  ^˜7  Н п>  Н п>  пz˜џпz˜џ5 $5$ ~ ~  ~ пz˜ пz˜ >џкџ>џкџ ~ Мп>  Мп>  Мп>  >џк >џк ^ џиџ^ џиџМп>  п™З 5  З 5  З 5  и 5  и МџџМџџ5  З5 ;п  5 $5$ 5 $5$ 5 $5$ 5 $5$ нV џџнV џџмџW8~џž$u 4$5$$4$5 5$ 4$5$$4$5$5$$5$žxџџžxџџ4$5 5$ џ5 5$4$й=5$4$й=5$4$žxџ4$žxџ4$= џйџ= џйџй=5$џй=5$4$~пж3$4$пж4$= џй3$4$џй4$^ џЕџ^ џЕџ4$пжџ4$пж3$мпW3$мпW3$^ џЕ3$^ џЕ3$:џџ:џџ< џ—S$ џ~3$ џ~3$ џ~3$:џ3$›T  ž= џџž= џџ џ~Д ~ џљ2$3$џљ2$3$џљ2$3$= џ2$žW“ пџW“ џџW“ џ3$џљ ž]џ2$›S$џ2$›S$џ2$џW“ 2$ џЗџ џЗџ џЗџ›S$џџ›S$џ2$< џ—2$< џ—2$ џЗ2$9јџ1$џ2$џ1$џ2$џ1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$2$џ1$2$2$џ1$2$2$џ1$2$2$џ1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$0(1(1$2$2$џ1$2$2$џ1$2$2$џ1$2$2$џ0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$1$0(1(0$0(0(1(0$0(0(1(0$0(0(1(0$0(0(1(0(лпUQ$ћ4п0$0(4п0(0(4п0(/(”п0(/(”п0(/(”п/(0(”п0(п•в 0(šџ/(0(џ/(0(џ/(кОT/(џT/(Кпt/(Кпt/(™їпP(Кџ/(ћ п•/(8џ< џпt/(џ!O(Кџ/(Кџ/(џђ •O(< tџ$yџї/(™џжo$™жџo$Xіп$ySп.(/(Sп.(џO(.(џO(.(КџO(пё ”.(N(кo(Кп.(кџЕ.(џN(.(џЕё$.(N(Её$.(}џ.(џo(N(W$ž.(кSџM(ћ !џN(џs$N(< ”џN(7ё њ-(6M(оM(7ДпM(ко!M(ЙпДn(ћ еџM(њRџM(кRџM(ћ еџn(™џsM(џ!Rs< џџM(к“џM(ЙџГM(˜R!пM(˜< џM(xОRM(6%џM(wЎ$пL(Г6№$L(д!M(L(д!M(L(д!M(L(wЎ$пL(wЎ$пL(wЎ$пL(wЎ$пL(L,!M(L(L,!M(L(L,!M(L(L,!M(L(L,Ў$пL(L,Ў$пL(L,Ў$пL(L,Ў$пK,L(L,M(K(L(K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K(L(K,L,K,L(K,L,K,L(K,L,K,L(K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K,L,K,L(K,L,K,L(K,L,K,њž\ K,5ž\ J,K,в%K,5оњJ,K,оњJ,K,оњK,50!џJ,K,0!џK,5џJ,5K,џJ,K,оњJ,5џJ,5џJ,5џJ,ИоВJ,/!э$ВJ,5P!џJ,5ю$џJ,5Вџk,VГоk,5ВџJ,5‘џJ,ИоВk,5ВоJ,5пѓ’5џI,џ%j,љџp!I,4оqI,ов%J,—о‘I,пБ‹(I,џѓ%j,5оиI,UВџI,З‘|I,4џЭ$I,4‘џI,Зо‘i,4БџI,4џџI,vо%I,UБџi,;БџI,4оэ$I,оN!БI,Зпi,З‘!џI,ЗоpI,4оБI,ЗO!оU[ џœI,4: џI,ОБџI,4Бпi,:p!џi,4вџI,4N!џH,4ь(H,!ь$H,4о!H,4БœH,4N!џH,4N!џH,4N!џH,4N!џH,H,Ы(џH,H,Ы(џH,4o!џH,4Ы(џH,4N!џH,4N!џH,4N!џH,4N!џH,4Ы(џH,4Ы(џH,4Ы(џH,4Ы(џH,4N!џH,4N!џH,4N!џH,4N!џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,Ы(џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,H,N!џG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,ЗbАMџG,H,N!џG,Љ4N!џG,Ы8h0џG,Ъ8Ы8џh0зfVџG,u^џЫ8h0u^oIпG,u^oIпG,Ъ8Ы8џG,3Vо{иfh,–^о{nEG,3VАMо{h0u^ољjG,u^о{NEЉ43VАMџG,3VАMџG,3VАMо{G,TZо{ы8‰4ЗbNEџ‰4о{бQ =h0зboIџG,3VџЗbh0Зbо{ђQG,Зbо{ђQG,о{бQ =h03Vо{зfˆ0ЗbNEоˆ0u^о{oEh0Зbо{бMh0TZоIG,–bбMџG,–bбMџG,u^о{oEG,3Vо{иfh,Жbо{-Ah0UZђQо{h,зfАMџG,3Vы8пh0oNEџG,oNEџG,UZђQо{G,u^Љ4џG,Ы8‰0h0G,Њ4Ы8h0G,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,Њ4Ы8h0G,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,3VџЗbG,oNEџG,oNEџG,oNEџG,oNEџ-џџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџ@ˆV№WXYџz~р№џ№№!=џ  чяфџ€€Рџџ*еџџњџѕР€Р€џёјјрђ АјџTўўџќџЊџ€€€*еЊ*џџрЈџЊUЊЊџXј  @@€€ @p€€@ˆ P  @ЈPU !€ њЊUџЊќT€(@јЈPџЈ€€Ё­@YUЊЊUUU§UЊ ŠTtDveUЊ  ЏPPUЊ€rAB€ƒЮ  №РСƒРƒƒ€Р€€€€РР@УCУ@Њ‡ііРРРрр рррћєТŽ~Рррў№јчРее…uъъ _№№ _џџеџUUUUЊЊ ЊUUўССUџPP  ЈЈPPЈЈPP€ЊџџUЊЊUџџџЊџTПРќ\ МDќќјјџРРРџџЯќ???ќќ№№№№џџџќ№џ№РР Рџџ§џџџџўџџџџџўџџџ?Р???@?U?hџџџџџџџўпŸ№№јјџџјљ §џU€€@BЋЉ_Z*TўР+д]ЂЏ _G80црќџ№№Xё§§?Р€€€ъЪш?пўж` РсŒ€˜иllАА6і€Р€€џџџЊџ@џџџ џ@јјјЄјќјјјЯРРџџЯЯР??ќќ?№џџ№№џЬРЬРЬРЬРЬРЬРЬРЬРџџџџџџџџџџџџџџ№№№№№№№@@gX_`kT@?@?@ќ|ррџџўўџџџџјљџџјјр PWџРР ўџрњ…ЌXР €@@Р?= @*џ џ€Aў;Фџjџ ?Щўщўёј єњ…рњкМœјќўўўzіџfџџџџ џ@Wџџј јј|ќќќќєќРџџЯЯРРџ?ќќ??ќџ№№џџЬРЬРЬРЬРЬРЬРЬРЬРџџџџџџџџџџџџџџџџ№№№№№№№№?d?@?@?@?@?@?E?JџџџџџџџџџџјџџTTџџррР`рр€Р€ефРР?џаїъъ/ај? /.ыŠŒяџ€С>тѓŒџрў§т№ј†ўс§тўс€~ѕњ€рђ€€_ш ќ/§UџџЊџT*џWџќќќ€ќРќ€јќјќјџЯЯРРџџЯќ??ќќ№№џџ№ЬРЬР РРРРРРџџџџџџџџџџџџ№џџџџџ@@?@?@?@?@?@?@џџџўўџџџ№0Р?ФФџџџџррP№РШ№ј<Р€ !$цу?<~€џ€Ш?і џх;ўџ0ќ§ђўс§ъўСљ†§‚јўСц€vюьмшј0ШЈџ@џ ѕјџџџџјјќ|„ќјјјЯРРџџЯЯРџ?џ?џќџќџџџ?џ№џџџџџџџ№џ№џџџЯРЯРЯРЬРЬРЯРЯРЯРџ????џџџџ№№№№џџУУУУџџџ?@?@?@?@?@?@?@?@ўќўџ€№ЏјWЋќƒџ€Рџрр№€РррРррўўўЊў ` ‚0ѓ?Р‚ў?§§р №№€ў€Дјј‡/ап"џў1ўёШ7ў@Д~О~ў@Ољќђ‚€€џ€џџџџUЊЊUџЊџUјјјФјDќќј„ќРџџ??Р?џџџџџќџќџџџџџџџџџџџџџЯРЯРЯРЯРЯРџќќџџџџџ00џџџџџ№№Р?Р?Р??Р?@?@?@?@?@?@@?Рь“ў§џРџpўџ€џрУž~ N`•€}@М ^ќќ€‚џџџџџ…€€€Р@рр? @ш—ј№ЊU№ќќЊ@ѓ џРџџ€џяо-џ@ИЪ?ъы?`Шѕ_рДїGРРРРррррџЊџUЈP  U*€UјЌџPЈ@ЈTЊџ PЊT€@џPЈPPџЈќUЊџџџўўџџџЊUџџџЊTџ @  $џџџџИџќџ€џјџиџ№џиџј№ш@На/ ^Р> _а.@ @€€€№€€ўР?џџўњџ€TЈ  Uwˆ№€*UЋні-џџџџџџџџџџџџиАэ€џўџњџўџжџўIЖPPZ€€џ%ј000€уœ$8ьР№ (зPP№0OpOpџћ!оџџџџ}UЊDDр€JЊѕѕџџццїƒ€џџџџ ъџџџЊЊџџџЊЊџџџџаџ№џиџјџаћќџџа-а. _а/`Ÿ…ƒћФ€€@РррРРш€џ€џЈ@€џџ@№р№џ№џџ€џџјўь AAј8џ#џџџџџџџџџџџўџџџжџўўџўўјўїш€N40А0№€шDФ€РЁpiщ6Я1Шѓт0 Yљ2GxpЛxџp€O‚Р!ріџџџ ђLР?”h?”h€? УТџџ“lџџПџћџџџџџv‰џџџџпЯ0џџїџНџџџ€рџ@џŒє  ^PЎП@€ћў~ŸlРР€џСAьlјИŸ™џџўўНќџ„ј8дŒt мC pp8xppxxАxК<<0Ш0q11щт№ђєЛіј‚|?Р8иxx8x0(TўЕЫЧЧ,>>:~Ћю fџ3;;;;)§`™00@a0 0н9€Р~<Пе?%`˜јxћVї,ѕ у€?‘‘№_џЏR­€џџ€џџЈр€xРьи №0№ќƒAƒƒ€/о/_ЌќўPЧР/AСџpр№РїРпР‚ЧлчлуФ№ш“уa!Pјёљѓѓk‚|џџЧџџџџƒЧxАŸ–ŽŽ†Ž`ўЯџџ{їsБsБs1s1щj%<џџc ”œ€€<8јј№№РZА№щџ??>0Шиэp№эрдРМˆƒ>|<<<8p8ИАMˆра№јxИ8р№`Q ?џ№срРAрСрёq№РрРРРРп?п пџЮмјм€_ЇЋ€РРРˆˆ???П€  \џ ќјќћ< 8јќ№ш„ ˆ €Їя?Ÿ8|{tАќиј€Рра№№x0ј8№аПџA1?AУУЧЧУ??S#Sџћџџ‡€{€_€€ƒ‡Ž;Х їјјў‰†ј€x€ррŸtƒ„ƒррќўџђ`€   1/???мg,тќ№ј†pьp~p?< ?,з9%8€ˆ№рР @ Ррр рy@?.q0qpqрурУЧ‡†…јјќЮЮчЧяЯЧЯЧџРpР РррШРрРаHо  ?????№x8p8˜žŽшШќДp8?|/ ЛФџјјјy№јР ЩЖв­€џхСсягџ=X"ЦЦЧУУѓёѓ№№K 7w„ƒpџџѓ{_‰ш/УчРс€lьџџџџСџ‡ўџ№|ђ2@ƒ3??вн№ј№ј№ЊU•ъo_!8O9Fшˆ €Иџ_єЏйаЏШДа ?РїћФ{шVjФФ `0G8  , џч™Џ‘ВЎ(8ŠKAџњчфсBХТџCд›ћ<џx~Бп€џ ^р@ЈрP№ јўџœNl >Y8v@&>ЈV<<€ž€€wˆ'и3LFv‰lгd}У=Я0Т=Т=ыVХ;ХћА€0€œ€€ˆ€œˆ & MLŠ‹ШСШ aia…`я€`€РРЄРДРДРДРєР@С`B`а@€С"€`и@ŽР`рˆ      €‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчшщъыьэюя№ёђѓєѕіїјљњћќ§ўџ  !"#$%&'()*+,-./0123456789:;<=>?@ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ[\]^_`abcdefghijklmnopqrstuvwxyz{|}~€‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчщш(†! &І dы!ІШ$CЊЧ .‡ˆЇЧ‡Јˆˆ‡ЇˆЈ‡щЇˆш) щ * *ъ!Ы *ы!ь!‰ЫЊЉˆЈЉˆˆЉЇЈ‡ЇЈЈ‡ШЇ‡ш)щщ * *щ!Ы *ь! &ЊьЪЫЉЊЇ‡ЈЉЈ‡ЇЈЈ‡‡ЇЇ‡ѓЏ› &X nНь! * &ь%ЪьЫЪЉЩЊЪЈЉЈЪЇЧЈЇЈЇЈ  ŽН &z гоь!+. . *ЪьыЫЉЩЪdJЈџЇ2DBЇЇ2DB)6 бН &Y гМь!+2 . *ЪьыЫЩЪш!EB џЈ&.ц)€ЇD:Т)X бМ &нєь!+2 & .ЪьыЫ)Ъщ!џя=щ!ї^џщ!€ЇТщ!)Нв &7 єоь!+6L6 *ЪьыЫ)Ъ*Ъя=џ*Ъї^џЪ€ІтЇ)I*) &,.,&+"ь!-. &L6ЫЬыь)Ъ*'.я=џ*'.ї^яџ€ЇЈт*j+J*,*+"-*э!,.& &Ыэ!ьы)Щ'2Ъя=џ'2Ъї^яџ€ЇЧт*iKJ+"-*L",&&&-*/&Ыю!&ь)ЩE>F6я=џE>F6ї^яџ€ІЇсIKiJ,&-*L"M& &0&.&&Ыэьы)ЩE>Ъя=џE>Ъї^яџ€Ц сџJ‰KjL".*M&N*.&O&0&Q&ыэь ")ЪeFщя=џeFщї^яџ€Ц тЧ j‰KkL"N&M"P&/*0*P*O&ъ"/*ы)Ш'.щя=џ'.щї^яџ€Ц сџkЋŒŠm"P&N"Q&N&P.q6O*щ"ь/*)ЧшШя=џшШї^яџ€Ц сџlЋŒN"P"m"p&O&Q2r6P*щ P.ь)Чшчя=џшчї^яџ€Ц сЦ lЌŒЬn"O"o"p*r2ДF“>ъP. r:)чщшя=џщшї^яџ€Ц ц сŒЬ­Ќp&‘&n"q*ДB“6ДJыQ2"“B)шъщя=џъщї^џщ€ц сщ‹ЪŒЋŒo"Ž‘"p&ДJдN’. “>P*ДJ) '" я=џ'" ї^џ €ц с ЋЪŒЌŒn*ДBеNВ: q2."“B)'" я=џ ї^џ€ц сЋъЌЪŽ­"ДBеJ’2 P.-“>)&" я=џ ї^я=џ€ц с ЋъЌЫ­"Ў‘"&’2Г>ДB O*-q6)F*я=џF*ї^я=џ€ сџЌыЫЬ­Ў‘"’2‘*В6 o*-‘6)E*e.я=џE*e.ї^я=џ€сџЫ Ьы­ЬЎ"p**‘.*o"M‘.)F")я=џF")ї^я=џ€сџЫ ъыЌЫ­o""&)n"Lo&)F")я=џF")ї^я=џ€сџЫ ыo&ЌЫ­Ž­"Џ)m"n"K)F"(џF"(ї^я=џ€сџЫ ы+Ќ­ЫЬm­Ž)m"Kn")'('я=џ('ї^я=џ€сџЫ +ыЋЫЌыmЌŒ)l"Ko")'G(џя=(я=ї^(€„2сы, LЋЌЪЫlЌŒl)l"JI)'G(''( 'aaТЪL ыЋЫ ыlЋŒЌ(k"JI'((''( & '  ' ыL mЋЪЫmkЋ‹Ћ)kJI'(( '(' &  '  'ъm,ЊЪЋŠЊ‹Ћ(jJI'((''((' & '' ''ъm ŽЊЪЋЪŠЊ‹Ћ(jJI(H!/2'H(/2(''& ЪM m#iЊЪ‰IŠiЊf(I‡b $ „EХІч&AЅ ц ЄХхц Х Љ,ыM#i‰iM#IiiM#ƒЇц)ƒI-ХЬ-Ѕ†ч$ІЄЦ 2'Ѕц ХЦ ‰-#ыN#I‰iN#HIIN#Ѕ‡(„()ц Ћ-ХFч$‡ЄЦP6H!ЅХЦ Ѕ ‰-#ЫN#H‰iI(HIHХˆ(%(„Eц (%ХІ.2I-Ѕ ЧЦІ ЅХЅ Ц Љ-#ыN#H‰hi(HI)Хg'%(ƒ!ЦФХG&Ц fЦ ц hЅХЅ Ц Š-#ыN#HhIi(HI)Є(Цƒ Ч Ѕ„b !ЅI%„fХ e ЅХ†‰ .#ЪHhiЪ)hHIЄЉ!(ƒ'%ХŠ)ЄЫ)ч э-ХI%ч j)ЅgЅ‰ьЪ-#FH‰!iH% k"Љ%!Ъ%i%(%Ь-i)/.c‹)Ц2„j%'% *CЅыф Š-#ыM#хчGi&M.Њ)ђ:хЪ-h!N2)%ь)‹)P6c Ы)Х/6„Š)ц.ЄfЅыЩЫ-#jЪ!ˆi .Љ)А2Цы)H%N6ЦЋ))) 2cI-ХЊ%CЦ ч,…dЅ І Ш,‰!n2-ь-Њ%h!ы)& .‰)6ХЊ1H%N6ЅЧ ЦЦb Ц Ѕ)C Ч…d!E … Іh-.2Ы)Ъ%‰!M6H!'&„'I)ЦbІ„ ш AЄb Ц!Ѕˆ d Ѕ… ‰!6 .2;h!'Ы-У 'фh%Ѓ цЦ'!c 'ЦŠ!„Š%!6dэ)P6† e … цш$ :J-А6„)%ЅхЪ)& .ХЋ)'.2ЄЋ)!*b Ы-Х„„Ћ%!..d… Ћ)!Іk- )Ъ%Ч  Э-Нц’:i-YЅэ-(%P6цЕ ю!оЄj-%э5B I%ЅЬ1CЅЅ Ѕk- )Э1„Еj1Оч е.э5Нчэ1I)P6ЦЕŒ!НB t Ц о"  „о!…dЦ„‹-!я9Ц“*­1о!ДНЭ)ЦДюНЦsЮНc ” JоdН * !…cЧ…k-ч$Э5Ч Ќ-НЦsŒ Нч жНЅR kНBs­Н „œ!…Ш(CІ‹-)06ч$“"Э5Нчжю оч ЕяоЄRŒ о‹Н" Ь)ХO2"Ї …ш(†Œ-)%0>Цs%Н%ЕяН„s kНЦrŒоc“j!НCЬ-ЅO2!Ч ш(…dJ-Ч ю5ІГ*‹1ош s о2чЕоŒ“оc1'!НŠ-Ѕd…Ч І Ш(dЭ1%q:c Ч( ЅЮ%J%“Ѕ0j!еc()Ц Š-…Е Я о"…dC…Ш( -Ї$C)%І Œ-BІш$„B (%ЅŠ-ƒЫ-ц O6Ѕш(ЦХ…ж Ѕо…ІCcЇ …ш(C*-І­1c J)Ц­1c()ЦŠ-ЅЫ-()ЦAЦЄ%…ЦІЅdІ†…І …щ(…k-ш$я5B H%Ќ-ц„(%ЦJ-c!Х()Aƒb adЦІ…dІ„……Ш(І -C )І­5cЬ-p:…%J)Іƒц!ЅЄЬ)'2cЦ …Ѕ"…dCC Ш(† -C%k-ЅcЫ)Ц’>Ѕ))ч J)„H%ч э)Ы%/2э1BЅd!t…ZdШ(І 1dkш$1d .ч r:…Е ЧНЅЬ)H)P"ь%НДP2AHb „!”…Н!щ(†L1C Нш$K!d)-Ч$Ћ-Ѕ• я Н„НЬ1Ц (%ь%оcjцяd1 Ўоd&­™7dSŒоЧ Е ЎоЅо­2ЅsЋ)оч( яоC sЦ о†• lо„ Г&о‹dS ЎоЧs оЅ• я оcsЦ оІ[Œо…RЮ …” ЎНЇ“М­ІЖ *%оІtЎоЧ ЕKН…2Ч Н…ї kоBs ОЮ" ЧоШ$S+%оЧ$з­-НЧНŒ!№ш$sЎНІЕ %о…• lНdt­ НЅ• НKщ(”Ю!НШ$tН№Іsожш жЎо…RЯН…Zя о…Ж­ НШ” ЯНЧ$зяоЧ t2НЇ з lœЧ  оd1ІоBЅЦd!dC І„Ћ-%.>cш(Ї …І Ш$dІ!ч k-…ш$%І C Ч …!!ЅCЦ B O>ІгRІ ь-Š-5Sd)%ІЌ5ІШ$Ї †Ч$І )dІ Ш$†cЧ Ѕ)!!ЅcЦ cPJш$„Ѕ0>)Wek5Ї /B"Ї † 1!ІШ(e" Ч ш$…!Цdш$" Ц„()C )Ц Ќ5…qFj1єZЇ$DШ(!Ї f+1!Ш$ -†B ІЧ db Ћ%ч 2!Ч …)"ч$dI)…/J -‘N!ІЋ)-џџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџџ@ˆV№WXYџџРРNNЮ˜Jџ@МU§UUUџO…Ы,Ы,фџˆЋЂЂжџ˜@Hар0`Pџ џ(T)GEЉџ EŽп88.О‹џ€€р№‘“’•gхvˆЮ‘_й $8<|IMMЩЭЩЩ.ф6ф&€€€`` с с‚#c"cРР€@@РџUPŸџPР†BЋuџ{;яЯџ"$™œ<џ…€` `рys–8U  &Ыра8 рфМAР4СqcвPŸ†ЮKШK7gЯУЧ%Ф€€”6ѓ`№`@€џ) џDЊџˆџоV AЮ‡s^#ed x<`3‚ёz7ЎЄbФт‡O@€Рkˆ8 >ai’’ ’ЊірP`I–ZHPHSЉGА   $ЈlР8ра  <’J’JвqcџIRIRKШŽЦџx<џi ‰ЭЅФуЧџ6€6€”6ћ0@`Pр№рџЭlЦ(ь0 0pИpˆSrb€@ФjN"Юо `p(pH` H80 €А†ž8<Мf6iŸ”YТ“сfш•ћ§"—LС8((8 џА0Œ0 00$œˆџ€€€‹Ž‹ЮпРР€@‰FЯDDЭDЭя§0084И”АА…мšgѓ—`’xŠ•тŠпR3b+xВ]!y+?A?DХ|p№PР   p`АРрФO™` |0 А ȐYcBmšŒ@РšШЪJQ==U-@DР€€@ЯЯD‰ОІ єШ€Р‘^Ÿ`Р`])aУfл<4,0`<6Š ˜`рА@ЮЧРР xx  <Мœ†–хџJбЈGџ@lmTџD‰эџџР@@€ЄЖœў>4(џ(Р@€0h …§Н$У„И&Оx№`џџџџџРгм оЮ;V=DE*;U@рPрP€PP№Z.*~*****CeѕGb0ЂŠyџ„†•Ÿ_EIЧџ`mMq qџЦЮ Ь‹I…ч§џ€ˆˆОœџvoˆђ;лФŸ 9hh\hT}Ц"€че  цУ€€€€€qѓв–и’олљ€Р@`@`Р€€€žˆ‰‰п0M1L00§ЦЂцв‚ƒ‚ƒчЯ <666ЖПyћ’‡–‚ёŸе•Рп oА09i5\ЙаюWыфKІ$˜4™Зђ€EcjЛ‘™sуРРРРРРР,})AOA-8UЂmл4<(0(ЯUbUутv˜‘™CљcAР@уѓ€€ŠˆЯЦ`Сa›yЏell}€`Р € рР€€‰ Р€@ЯBЫ~Hъ\рPрp!@i™€›•!R+џ€рР а0џџџџ ƒ8\8@їц Ё`@€џ €RŽ ‰Юпџ*UџЊUЭ‰D€эџ(џ@ЈUџџ˜ˆаџ…*џџу€џ@ЊU€ŠŽˆФ ћЊU7I?T 0JtŠU0"qѓВ ъB‘*6ЂUЊ„џ* џ@H•€џP U џЂUџЅJ‚џЅJџџ UЊџџЉRџџRЅџHџЈUџР›SS@оž;;V;EEE(890‡7нВЭ[ДЇb€€€˜˜ik’žllў“™ˆЯ\l$ hоŸ`Рp 9PAqy}Ь яЫЫ,m‰Эщ"ЭЏ1€"”6bОP №иˆии€а№Р Р   TlX`dl@8   Њ€"Ђ6œм€рpР@€PpрЊEЊDЮuЛ Њ9VoY`}tЊЅf[ММЄМ Њ( Ж6„6ЄЊrтБ@qЊ€˜–™˜‰ Њ0pЊРР а0р Њ&&:ЊUgE(л˜[РЊРР` ЊQaiX)`iЊ€чЇJ­›Д›ДЊ€€€Њ@aѓђdВ„ЊЬиN@QЊH1i h)IЊ ХcтСbЊЊIЧЊ@ŽA8Њ „c€Р€@bтЂdˆО<ѓcŠxxопЁ|9T01 рЁ€у!"@6”у@ ` AЂ@Р †7Dѓ€@Р@‰F€€ЊЊYЊ‚т“AЊЊŒ@8Њ8XПЉ€JЊЮЛŽЧЊ9KCy3x=hЊbц"3"sїŠ<266їIЂhˆјр0рp   /0pI9јIје)ъo€ЋІ$УІ˜€€€М(c€#C"ѓљЊ@FТF‚ЦАЊPЊЫЭ‰Э‰§Њ€€€РЊp“РB‚RwтЊŠFBDBя_Њ8l8pt|@x)@Ј†–Yx)x!I‡9U8D)lBy€€€``РР€@ p uF"*"7Сђёл‘аIлћ€€ƒ‰˜ЮЧ`Р`x,l$Hl|   и˜Шˆˆ€Ђœ C!`!@A`A`ѓћ€€€€€РР Р`y,mnmўЭm… хg"Pт€М.*2.‚Ъ_ 7lI‡3y+5\=TNu@ р   @АŽ‹Lзб’$8<4MI…ЧХЦ)б)€€€€€@‚єжzŠQ@ `@Р08H8x   6Йebf•kи€@` )U)D`№р€p@Р10 0Lp0€Р€ё)кнJ€@€€@г2§IУ?б8)Ю€AС™CPЁ€€€€€€HXThЌЈœsЃ”у€РD(9T€@р№$нN"йР@€џWЬ“\l$H$оž€џ(0T9FE-8uўћй.62џр @€Н$Й$!==* аX PјЙQј€€     €‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчшщъыьэюя№ёђѓєѕіїјљњћќ§ўџ  !"#$%&'()*+,-./0123456789:;<=>?@ABCDEFGHIJKLMNOPQRSTUVWXYZ[\]^_`abcdefghijklmnopqrstuvwxyz{|}~€‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œžŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчG,џG,G,џG,G,џG,G,џоbНIпоbНIпоbНIпоbНIпG,џG,џG,џG,џN§4пNŸw§4N]=ўfN]=ўf^V}AП{>R}Ak>R]=sN]=k|$^V}As\ >R?kп< ~Vs}AНEОbўf< ^V]=П{< ^VŸw9< ~VŸw5ОbŸw=9; ž^П{]=|$>RНEw]V9kоbНIп; ^Vп{A; ž^<9Пw; ?k]=п{;ž^п{ќ4ž^П{\=О^Ÿwџп{}Aœ(Nпœ(ž^п{ќ4\=п{ќ4NП{оbNП{оbNпœ(Nпœ(Nпœ(пœ(П{оbП{оb?o<9œEўf\=Пwпœ(пœ(пœ(пœ(œE[$: Nћ4џ}Z|Aп: ]VœEŸw: =V\=wZ$ž^|AŸw}Z<9s§M\=>k: }ZŸwœEZ$]V|AП{: ]VПw|A: =R\=ŸwОb5ŸwR>kћ4оbПwћ4^5s: }Z|EŸw оb;9П{: >o5п{: >k;=П{9 =V[=Ÿw9 }^[AŸw ПwмIК0 }ZŸwМI9 ]VœEŸs Нbsџ9$Н^П{œE9 }^^oџ }ZŸwМI }ZŸwМI }ZŸwМI RК,^s [=Rš( RRš( ќM;=>o ўf[=Пw  К,^s  К,^s  К,^s  К,^s  [=Пw  [=Пw  [=Пw  [=Пw мI§f9 §f8$~s §f8$~s ћMŸwњ4 RZ=s8$R{A>o {AЙ0R R>oњ4 \V›E^oX$|ZЛI~s8$R:=s8 ^џћM8$\ZћMП{8$^лIп{ |Z>o:= Rkљ4 ;R5k7$|Zп{љ4 |ZŸwšE >oљ4П{7$нb›EП{7$НbšEп{7$œ^ŸwZ=7$нbšEп{ \ZZ=п §fп{лI œ^~s99 ^oџ~s нbšEп{ нbšEп{ нbšEп{  šEп{  $5$  $5$  $5$  $5$  šEп{  šEп{  šEп{  šEп{  $5$  $5$  $5$  $5$ œ^ј4џ œ^ј4џ Мb~sп кM§f9 ™E—,кM [V™Ežw ™Eз4њQ ;VyAžw6 ;V™EП{5$[ZКIП{V$[Z~wyE6${^ЙI~s [Zп{yAU$;Vžw§f œ^]oyA5 {Zžw95$мb9џ5$=kї4п{U$мfX=П{5$М^9^s5${ZžwxAv(›^п{з4v({ZњMџ5$мb8=Оw5$мfЙIпU$›^њMП{T$kп{xAT${ZйMп{4$мb8=Оw4$мb8=Оw4$мb8=Оw4$мb8=Оw4${ZйMп{4$Ru(п{4$Ru(п{4$™ERж04$мb8=Оw4$мb8=Оw4$мb8=Оw3$4$8=Оw4$™ERж04$™ERж03$4$Rж03$94$˜E3$ќf”,~s3$ќf”,~s3$ќf”,~s3$ќf”,~s3$zZИIџ3$WAљM=S(џWAR3$=oИIџS(ќfИIџt(:VwA~sЕ0ZV˜Ežw3$ZVИIПwS$Л^О{љMS(ќfИIпS$Л^п{ИI3$Лbп{і83$›^k9t,zZиIžw3$Rk›^2$:V6=ќj3$]oV=џs(ЛbRџS(Л^П{јM2$мbvAп{2$z^џR2$žw—E92$мb]sџ2$ZZјMџ2$мbvAп{2$мbvAп{2$мbvAп{2$мbvAп{2$ZZјMџ2$ZZјMџ2$ZZјMџ2$ZZјMџ2$мbvAп{2$мbvAп{1$2$vAп{1$2$vAп{1$2$ЖIп{1$2$ЖIп{1$2$ЖIп{1$5=–Eп{1$ќf—Eп1$џR91$џR91$–EГ09Q$yZјMџ1$vAR–E1$vEїMє41$9V–E]sQ$лfЗIџ’,8VзM~w’,zZЗIwQ(8VžwЗI1$К^žwзMQ(8Vє8]s1(Кb}wUA1$YZuE}w1$R=ћf1$Rє8kГ0КbwзM1$k=В0P(š^ЖIпQ(=oUAпq,š^žwvEQ(КbїQп{0(џ–EVP,š^зMџQ,КbП{ЖI0(€?€@€A€B€C€D€E€F€G€H€I€J€K€L€M€N€O€P€Q€R€S€T€U€V€W€X€Y€Z€[€\€]€^€_€`€a€b€c€d€e€f€g€h€i€j€k€l€m€n€o€p€q€r€s€t€u€v€w€x€y€z€{€|€}€~€€€€€‚€ƒ€„€…€†€‡€ˆ€‰€Š€‹€Œ€€Ž€€€‘€’€“€”€•€–€—€˜€™€š€›€œ€€ž€ŸBy€ oby wam trudno zrozumie€Ё przygody Piotrusia Pana, gdyby€Ђcie nie wiedzieli, jak wygl€Ѓda Park Le€Ђny. Park ten !jest olbrzymi i le€Єy w pobli€Єu bardzo wielkiego miasta, w kt€Ѕrym mieszka kr€Ѕl. Prawie codziennie chodzimy z Daniem do parku i Danio jest wprost oszo€ omiony mn€Ѕstwem wra€Єe€І, jakich tam doznaje. Nigdy jeszcze €Єadne dziecko nie zwiedzi€ o ca€ ego parku za jednym razem, bo malcy w wieku Dania musz€Ѓ sypia€Ё od dwunastej do pierwszej w po€ udnie i dlatego trzeba spieszy€Ё z powrotem do domu. Gdyby jednak wasze mamy nieprzestrzega€ y tak koniecznie tego spania od dwunastej do pierwszej w po€ udnie, to mo€Єe!mogliby€Ђcie zwiedzi€Ё ca€ y ParkLe€Ђny w jednym i tym samym dniu. Przed parkiem ci€Ѓgnie si€Ї niesko€Іczenie d€ ugi sznur doro€Єek, nad kt€Ѕrymi wasze piastunki maj€Ѓ tak€Ѓ w€ adz€Ї, €Єe skoro palec do g€Ѕry podnios€Ѓ, doro€Єka staje, a wtedy dzieci przechodz€Ѓ swobodnie na drug€Ѓ stron€Ї ulicy i zatrzymuj€Ѓ si€Ї przed !wielk€Ѓ, €Єelazn€Ѓ bram€Ѓ. Bram wparku jest kilka, ale zwykle wchodzi si€Ї t€Ѓ pierwsz€Ѓ. U wej€Ђcia mo€Єna zamieni€Ё par€Ї $s€ €Ѕw z €Јpani€Ѓ od balonik€Ѕw€Љ . Pani ta z takim nat€Ї€Єeniem ca€ €Ѓ sw€Ѓ przysadzist€Ѓ postaci€Ѓ przyciska sto€ ek do bruku chodnika, a plecy do €Єelaznego ogrodzenia parku, €Єe twarz jej jest czerwona jak burak. Ostro€Єno€Ђ€Ё ta jest bardzo wskazana, bo gdyby cho€Ё na #chwilk€Ї pu€Ђci€ a si€Ї sztachet i !sto€ ka, baloniki, kt€Ѕre trzyma w r€Їku, unios€ yby j€Ѓ w powietrze. I tak si€Ї nawet sta€ o kt€Ѕrego€Ђ dnia, bo gdy€Ђmy o zwyk€ ej godzinie przyszli do parku, zastali€Ђmy pod bram€Ѓ €Јnow€Ѓ pani€Ѓ od balonik€Ѕw€Љ . Widocznie ta dawniejsza, gruba, oderwa€ a si€Ї od sztachet i baloniki unios€ y j€Ѓ w g€Ѕr€Ї. Danio bardzo €Єa€ owa€ , €Єe nie by€  przy tym, bo skoro ju€Є w og€Ѕlemia€ o si€Ї sta€Ё takie nieszcz€Ї€Ђcie, by€ by przynajmniej chcia€  je widzie€Ёna w€ asne oczy. Le€Ђny Park jest prze€Ђlicznym ogrodem, w kt€Ѕrym rosn€Ѓ miliony i setki najpi€Їkniejszych drzew. Zaraz za bram€Ѓ zaczyna si€Ї Gaj Figowy, ale ka€Єdy umyka st€Ѓd czym pr€Їdzej, bo tutaj bawi€Ѓ "si€Ї tylko dzieci, kt€Ѕre z nikim #€Јzadawa€Ё si€Ї€Љ nie chc€Ѓ, bo s€Ѓzanadto dobrze wychowane. Danio i inni bohaterowie w jego wieku nazywaj€Ѓ je pogardliwie €Јma€ pkami€Љ . Dzieci te chodz€Ѓ postrojone jak laleczki z wystawy sklepowej, m€Ѕwi€Ѓ po cichutku i u€Єywaj€Ѓ wyszukanych wyraz€Ѕw jak ludzie doro€Ђli. !Nudz€Ѓ si€Ї przy tym ci€Ѓgle, bo w nic si€Ї bawi€Ё nie umiej€Ѓ. Zdarza si€Ї jednak, €Єe i najlepiej wytresowana ma€ pa zbuntuje si€Ї w zwierzy€Іcu, przesadzi strzeg€Ѓce j€Ѓ mury i ucieknie w €Ђwiat daleki. Takim buntowniczym duchem by€ a Marynka Grey, o kt€Ѕrej dowiecie si€Ї wi€Їcej, kiedy dojdziemy do bramy ochrzczonej jej imieniem. Ta ma€ a Marynka jest jedyn€Ѓ €Јma€ pk€Ѓ€Љ , kt€Ѕrej wspomnienie przechowa€ o si€Ї w Le€Ђnym Parku. Teraz przechodzimy na Du€Є€Ѓ !Drog€Ї. R€Ѕ€Єnica mi€Їdzy ni€Ѓ a innymi drogami jest prawie taka jak mi€Їdzy wami a waszym ojcem. Danio nie mo€Єe"si€Ї nadziwi€Ё, €Єe droga ta jest z pocz€Ѓtku w€Ѓska, a potem rozszerza si€Ї i rozszerza, "dop€Ѕki si€Ї nie stanie zupe€ nie szerok€Ѓ drog€Ѓ. Danio twierdzi, €Єe droga ta jest ojcem wszystkich €Ђcie€Єek!i €Ђcie€Єynek parku, i wyrysowa€ nawet obrazek, kt€Ѕry mu si€Ї ogromnie podoba. Na tym obrazku Du€Єa Droga wiezie w dziecinnym w€Ѕzku Ma€ €Ѓ Dr€Ѕ€Єk€Ї na spacer. I na tej drodze spotka€Ё mo€Єna tylko bardzo porz€Ѓdne towarzystwo.Dzieci bawi€Ѓ si€Ї tu zawsze pod okiem doros€ ych, kt€Ѕrzy pilnuj€Ѓ, €Єeby nie zamoczy€ y n€Ѕ€Єek w wilgotnej trawie, i !stawiaj€Ѓ je do k€Ѓta za to, €Єe s€Ѓ €Јuparciuchami€Љ albo €Јmazgajami€Љ . Wyraz €Јmazgaj€Љ oznacza kogo€Ђ, kto p€ acze o byle co, na przyk€ ad o to, €Єe go niania nie chce wzi€Ѓ€Ё na r€Їce albo €Єe mu palec z buzi wyj€Їto. Z dwojga z€ ego lepiej ju€Є by€Ё €Јuparciuchem€Љ , bo tyle najmilszych rzeczy jest zabronionych na €Ђwiecie, €Єe warto od czasu do czasu popr€Ѕbowa€Ё, czyby si€Ї jednak nie da€ o postawi€Ё na swoim. Gdyby€Ђmy si€Ї zatrzymywali przy ka€Єdym placu, przez kt€Ѕry przechodzi Du€Єa Droga, straciliby€Ђmy tyle czasu, €Єe musieliby€Ђmy wraca€Ё do domu nie obejrzawszy ani jednej cz€Ї€Ђci wszystkich rzeczy godnych widzenia w Parku Le€Ђnym. Zwr€Ѕc€Ї wam wi€Їc tutaj tylko uwag€Ї na drzewo Mundzia Helwetta, pod kt€Ѕrym€Ѕw Mundzio, bawi€Ѓc si€Ї pewnego razu, zgubi€  jednego pensa, a po chwili szukania odnalaz€  dwa! Od tego pami€Їtnego zdarzenia ca€ a ziemia doko€ a drzewa jest rozgrzebana i zryta rydelkami m€ odocianych €Јposzukiwaczy "z€ ota€Љ . Nieco dalej wznosi si€Їdrewniana budka, w kt€Ѕrej zabarykadowa€  si€Ї ma€ y #ksi€Ѓ€Є€Ї Henry€Ђ. Ma€ y ksi€Ѓ€Є€Ї mazgai€  si€Ї przez ca€ e trzy dni bez €Єadnego powodu i za kar€Ї przyprowadzono go do Parku Le€Ђnego w sukience jego!siostrzyczki. Henry€Ђ nie m€Ѕg€  "znie€Ђ€Ё takiej ha€Іby. Na Du€Єej !Drodze wydar€  si€Ї z r€Ѓk bony, zamkn€Ѓ€  si€Ї w drewnianej budce i nie da€  si€Ї z niej wyprowadzi€Ё, p€Ѕki mu nie oddano jego bufiastych majteczek z dwiema kieszeniami. Nie b€Їd€Ї was namawia€ , €Єeby€Ђcie si€Ї zbli€Єyli do Okr€Ѓg€ ego Stawu, bo zanim do€І dojdziecie, nianie wasze, !kt€Ѕre s€Ѓ okropnie tch€Ѕrzliwe, odci€Ѓgn€Ѓ was na pewno w inn€Ѓ stron€Ї i poka€Є€Ѓ wam €Ђcie€Єk€Ї wiod€Ѓc€Ѓ do Dziecinnego Pa€ acu. W pa€ acu tym mieszka€ a samiute€Іka jedna, w otoczeniu bardzo wielu lalek, najs€ awniejsza dziewczynka z ca€ ego parku. "Je€Ђli kto poci€Ѓgn€Ѓ€  za sznurekdzwonka, wstawa€ a zaraz z € €Ѕ€Єka. O sz€Ѕstej zapala€ a €Ђwiat€ o i odmyka€ a drzwi w koszulce nocnej, a wszyscy wo€ ali w uniesieniu: !€ЈCze€Ђ€Ё kr€Ѕlowej! Niech €Єyje kr€Ѕlowa!€Љ Dania jednak najbardziej dziwi, sk€Ѓd taka ma€ a dziewczynka wiedzia€ a, gdzie s€Ѓ schowane zapa€ ki. Teraz zast€Їpuje nam drog€Ї Wy€Ђcigowa G€Ѕra. Zdarza si€Ї, €Єe dzieci wchodz€Ѓ na ni€Ѓ bez zamiaru gonienia si€Ї lub €Ђcigania. Ledwie jednak stopy ich dotkn€Ѓ jej szczytu, taka ochota wzbiera w nich nagle, €Єe zbiegaj€Ѓ z g€Ѕry, jakby im skrzyd€ a wyros€ y u ramion. Zwykle zatrzymuj€Ѓ si€Ї dopierow€Ѕwczas, kiedy ju€Є tak daleko odbieg€ y od starszych, €Єe nie "wiedz€Ѓ, jak trafi€Ё do nich. Ale na szcz€Ї€Ђcie jest tu druga drewniana budka, w kt€Ѕrej siedzi dozorca. Budka ta nazywa si€Ї €Јdomkiem !znajdk€Ѕw €Љ , bo jak si€Ї tylko dziecko zgubi, idzie do dozorcy i m€Ѕwi mu, €Єe si€Ї zgubi€ o, a dozorca je zaraz znajduje. Na G€Ѕrze Wy€Ђci gowej zabawy i gonitwy nie ustaj€Ѓ nigdy, bo nawet w dni zimne i wietrzne, kiedy dzieciom wychodzi€Ё z domu nie wolno, zamiast nich bawi€Ѓ !si€Ї tu i €Ђcigaj€Ѓ z€Є€Ѕ€ k€ e, jesienne li€Ђcie. Opanowane sza€ em gonitwy, bez ko€Іca #wiruj€Ѓ tu i goni€Ѓ si€Ї, a nikt na!€Ђwiecie nie mo€Єe im dor€Ѕwna€Ё w lekko€Ђci i chy€Єo€Ђci. Z Wy€Ђcigowej G€Ѕry widzimy, jak na d€ oni, Bram€Ї Marynki Grey, o kt€Ѕrej przyrzek€ em wam wi€Їcej opowiedzie€Ё. By€ a to € adna, ma€ a dziewczynka, kt€Ѕra co dzie€І o tej samej godzinie zjawia€ a si€Ї w parku w towarzystwie dw€Ѕch piastunek albo jednej mamy i jednej piastunki. Marynka by€ azawsze €Ђlicznie ubrana, wszystkim €Јma€ pkom€Љ m€Ѕwi€ a #€Јpa€Љ i bawi€ a si€Ї tylko swoj€Ѓ w€ asn€Ѓ pi€ eczk€Ѓ, kt€Ѕr€Ѓ raczy€ a rzuca€Ё na ziemi€Ї i kaza€ a podnosi€Ё piastunce. I raptem ta grzeczna, ta €Ђlicznie ubrana i wzorowo wychowana Marynka zmieni€ a si€Ї w najniegrzeczniejsze !stworzenie. Chc€Ѓc dowie€Ђ€Ё, €Єejest naprawd€Ї niegrzeczna, rozwi€Ѓza€ a najpierw sznurowad€ a trzewiczk€Ѕw i wywiesi€ a j€Їzyk na cztery strony €Ђwiata. Potem zdar€ a z siebie szarf€Ї jedwabn€Ѓ, "zmi€Ї€ a j€Ѓ i podepta€ a nogami, !pobieg€ a do ka€ u€Єy i skaka€ a po b€ ocie, p€Ѕki nim nie obryzga€ a swojej strojnej sukienki. Potem przelaz€ a przez p€ ot i narobi€ a jeszcze wiele innych g€ upstw, na kt€Ѕrych zako€Іczenie zrzuci€ a z n€Ѕ€Єek oba zab€ ocone !trzewiczki i cisn€Ї€ a je daleko poza siebie. Wreszcie, ochlapana b€ otem, rozczochrana i w po€Іczoszkach tylko, pomkn€Ї€ aku bramie, ochrzczonej teraz !jej imieniem, wypad€ a na ulic€Ї "i by€ aby z pewno€Ђci€Ѓ zgin€Ї€ a w t€ umie, gdyby biegn€Ѓca za ni€Ѓ matka nie porwa€ a jej na "r€Їce i nie zanios€ a do doro€Єki, kt€Ѕra zbuntowan€Ѓ €Јma€ pk€Ї€Љ !odwioz€ a do domu. Sta€ o si€Ї todawno temu i Danio tylko z imienia zna Marynk€Ї Grey. Na lewo od Du€Єej Drogi ci€Ѓgnie#si€Ї Aleja Dzidziusi€Ѕw. Pe€ no tu dziecinnych w€Ѕzk€Ѕw i male€Іstw zaledwie raczkuj€Ѓcych €Њwprost trudno !przej€Ђ€Ё nie natkn€Ѓwszy si€Ї na jakie€Ђ niemowl€Ї, co wywo€ uje natychmiast okrzyki grozy i oburzenia nianiek. Tu jest tak€Єe przej€Ђcie ku mleczarni, gdzie w prawdziwych rondlach gotuje si€Ї mleko i gdzie kwiatki kasztan€Ѕw spadaj€Ѓ wprost do waszych szklanek. Tu pij€Ѓ mleko tak€Єe zwyczajne dzieci i do ich szklanek sypi€Ѓ si€Ї kwiatki kasztan€Ѕw, tak samo jak i do waszych. Teraz rzucimy okiem na studni€Ї z basenem. Kiedy do tego basenu wpad€  Jurek !€Ћmia€ y, tyle by€ o w nim wody, "€Єe si€Ї przelewa€ a przez brzegi.Jurek by€  pieszczochem swojejmatki i ze wzgl€Їdu na to, €Єe matka jego by€ a wdow€Ѓ, pozwala€  jej nawet przy ludziach bra€Ё si€Ї czasem pod rami€Ї. Jurka ogarnia€ a nieraz niepohamowana €Є€Ѓdza przyg€Ѕd. Wtedy najch€Їtniej bawi€  si€Ї z kominiarzem Smoluchem. Pewnego razu, kiedy jak zwykle bawili si€Ї ko€ o studni, Jurek €Ћmia€ y wpad€  do basenu i by€ by si€Ї utopi€ , ale Smoluch da€  nurka w wod€Ї i wydoby€  go na wierzch. I co najwa€Єniejsze, €Єe woda tak doskonale zmy€ a sadz€Ї z twarzy Smolucha, €Єe kiedy z niej wyszed€ , wszyscyod razu poznali, €Єe Smoluch jest ojcem Jurka, kt€Ѕrego wszyscy uwa€Єali za zaginionego. Od tego czasu Jurek nigdy ju€Є nie pozwala€  swojej matce, aby go bra€ a pod rami€Ї. Pomi€Їdzy studni€Ѓ a Okr€Ѓg€ ym Stawem le€Єy boisko przeznaczone dla zwolennik€Ѕwkrokieta. Tylko €Єe do prawdziwej gry nie dochodzi prawie nigdy, bo podzielenie dzieci na partie zabiera za wiele czasu. Ka€Єde z dzieci chce gr€Ї prowadzi€Ё, a kiedy po wielu wysi€ kach uda si€Ї nareszcie wszystkich pogodzi€Ёi dw€Ѕch partner€Ѕw rozpoczynagr€Ї, okazuje si€Ї, €Єe reszta dzieci ju€Є postanowi€ a bawi€Ё si€Ї w co€Ђ innego. Na tym boisku graj€Ѓ w krokieta ch€ opcy i dziewczynki. Ch€ opcy u€Єywaj€Ѓ w grze drewnianej pa€ ki, a dziewczynkom pomagaj€Ѓ rakiety i guwernantki. Nie dziwwi€Їc, €Єe nigdy nie graj€Ѓ !porz€Ѓdnie, a je€Ђliby€Ђ chcia€  podpatrzy€Ё ich rozpaczliwe wysi€ ki, dolecia€ yby ci€Ї z boiska najdziwniejsze odg€ osy.Z tego powodu zdarzy€ a si€Ї raz nawet bardzo niemi€ a historia. Kilka dziewczynek wyzwa€ o do walki €Јw pi€ k€Ї€Љ Dania i pewne rozwichrzone stworzonko (na imi€Ї jej by€ o Anielcia). Dziewczynki zrobi€ y tyle punkt€Ѕw, €Єe... albo nie, wol€Ї pomin€Ѓ€Ё milczeniem t€Ї niefortunn€Ѓ przygod€Ї i zaprowadzi€Ё was do Okr€Ѓg€ ego Stawu, kt€Ѕry jest dusz€Ѓ ca€ ego parku. Staw jest okr€Ѓg€ y i le€Єy w samym €Ђrodku Parku Le€Ђnego, a kto raz stan€Ѓ€  nad jego brzegiem, na pewno nie zechce kroku post€Ѓpi€Ё dalej. Tu widzi si€Ї ch€ opc€Ѕw puszczaj€Ѓcych na wod€Ї tak ogromne €Єaglowce, €Єe dla przewiezienia ich do parku musz€Ѓ u€Єywa€Ё taczek albo w€Ѕzk€Ѕw dziecinnych. Zauwa€Єyli€Ђcie pewnie, €Єe w parku bardzo du€Єo ma€ ych dzieci ma wykrzywione n€Ѕ€Єki. Nie mo€Єe by€Ё inaczej, skoro bracia i kuzynkowie zabieraj€Ѓ ich w€Ѕzki na swoje rzeczy, a bobasy musz€Ѓ drepta€Ё do domu piechot€Ѓ. Ka€Єdy z was marzy€  zapewne o posiadaniu €Єaglowej € odzi naw€ asno€Ђ€Ё i oto wujaszek spe€ ni€  wreszcie wasze €Єyczenie. Ach, wielka to przyjemno€Ђ€Ё przywlec taki statek do parku i rozprawia€Ё onim g€ o€Ђno z innymi ch€ opcami, kt€Ѕrzy nie maj€Ѓ tak zacnego wujaszka! Ale po paru wyst€Їpach wolicie zostawi€Ё wasz wspania€ y statek w domu, bo wkr€Ѕtce spostrzegacie, €Єe €Єaden, cho€Ёby najkosztowniejszy, niemo€Єe si€Ї nawet r€Ѕwna€Ё ze €Јstatkiem z patyka€Љ . Szczeg€Ѕln€Ѓ cech€Ѓ tego statkujest jego dziwne podobie€Іstwodo kawa€ ka patyka przywi€Ѓzanego na ko€Іcu sznurka. Podobie€Іstwo to jednak trwa, dop€Ѕki statek niezostanie puszczony na wod€Ї. Bo skoro tylko zacznie si€Ї €Ђlizga€Ё po powierzchni stawu, w€ a€Ђciciel id€Ѓcy wzd€ u€Є brzegu i dzier€Є€Ѓcy w r€Їku sznurek widzi natychmiast t€ umy majtk€Ѕw uwijaj€Ѓcych !si€Ї na pok€ adzie, widzi €Єagle wzd€Їte majestatycznie i widzi, jak statek p€ ynie, p€ ynie dniem i noc€Ѓ hen, ku cichej, bezpiecznej przystani,zupe€ nie niedost€Їpnej kosztownym, sklepowym statkom. Noc zapada szybko, ale nieustraszony €Єaglowiec wyp€ ywa na pe€ ne morze; €Єagle jego wzdymaj€Ѓ si€Ї i trzepi€Ѓ na wietrze i p€ ynie wci€Ѓ€Є przed siebie, ponad zatopionymi miastami, coraz !to natrafiaj€Ѓc na rozb€Ѕjnik€Ѕw morskich, z kt€Ѕrymi m€Ї€Єna za€ oga musi stacza€Ё dzikie walki. Wreszcie po d€ ugiej, mozolnej podr€Ѕ€Єy statek tw€Ѕj zarzuca kotwic€Ї na koralowych rafach.Najpi€Їkniejsze przygody "zdarzaj€Ѓ si€Ї zwykle, kiedy si€Ї bawisz sam, bo we dw€Ѕch nie mo€Єna si€Ї tak bawi€Ё jak samemu. Gdy jeste€Ђ sam, prowadzisz p€Ѕ€ g€ osem rozmowy, wydajesz rozkazy, wygrywasz bitwy i bawisz si€Ї tak znakomicie, €Єe zapominasz zupe€ nie, gdzie si€Їznajdujesz i €Єe ju€Є czas najwy€Єszy wraca€Ё do domu. A kiedy przestajesz si€Ї bawi€Ё, zapominasz zupe€ nie, kim !by€ e€Ђ i czym tw€Ѕj statek by€  wy€ adowany po brzegi. Bo ju€Є wieko twojego skarbca si€Ї !zatrzasn€Ї€ o i skarbiec zapad€  w g€ €Ѓb twej pami€Їci. Mo€Єe dopiero po latach inny jaki ch€ opczyk odkryje go i czerpa€Ё b€Їdzie z jego skarb€Ѕw. Kosztowne sklepowe statki niekryj€Ѓ we wn€Їtrzu swoim €Єadnych tajemnic i dlatego widok sklepowego jachtu nie o€Єywi nigdy w pami€Їci doros€ ego cz€ owieka najmilszych wra€Єe€І jego !dzieci€Іstwa. Bo tylko €Јstatki zpatyka €Љ wy€ adowane s€Ѓ po brzegi najcenniejszymi wspomnieniami. Jacht jest tymsamym wobec €Јstatku z patyka €Љ , czym jest zwyczajny flisak wobec marynarza. Statek sklepowy #o€Ђmiela si€Ї zaledwie kr€Ѓ€Єy€Ё potafli jeziora, gdy tymczasem €Јstatek z patyka€Љ bez l€Їku wyp€ ywa na fale wzburzonego oceanu. Tote€Є niech dzieci posiadaj€Ѓce pi€Їkne jachty nie wyobra€Єaj€Ѓ sobie, €Єe zabawki te wzbudzaj€Ѓ u drugich podziw. O nie, jachty te s€Ѓ zupe€ nie zbyteczne na Okr€Ѓg€ ym Stawie! Gdyby nawetwszystkie si€Ї potopi€ y albo gdyby kaczki wci€Ѓgn€Ї€ y je pod wod€Ї i zagrzeba€ y w mule,!Okr€Ѓg€ y Staw spe€ nia€ by nadalcele, jakie mu przeznaczono. Tak samo jak dzieci, ci€Ѓgn€Ѓ ku wodzie mniejsze i wi€Їksze €Ђcie€Єki. Jedne z nich s€Ѓ opatrzone s€ upkami z kolczastym drutem. S€Ѓ to porz€Ѓdne €Ђcie€Єki, czyszczone i €Єwirowane przez ludzi, kt€Ѕrzy przy tej robocie zdejmuj€Ѓ z siebie surduty. Opr€Ѕcz tych €Ђcie€Єek jest mn€Ѕstwo innych, zwanych $€Јz€ odziejskimi €Љ . Dr€Ѕ€Єki te i €Ђcie€Єynki s€Ѓ miejscami tak szerokie, €Єe dwie osoby swobodnie wymin€Ѓ€Ё by si€Ї !mog€ y, to zn€Ѕw zw€Ї€Єaj€Ѓ si€Ї tak dalece, i€Є pomimo €Єe stawiasz nogi tu€Є przy sobie i tak dotykasz krzak€Ѕw rosn€Ѓcych po obu stronach. Naturalnie €Јz€ odziejskie€Љ €Ђcie€Єki zrobi€ y si€Ї same i Danio bardzo €Єa€ uje, €Єe nie !mo€Єe nigdy si€Ї przyjrze€Ё, jak "one €Јsi€Ї robi€Ѓ€Љ . Naturalnie, #€Єe to €Јrobienie si€Ї€Љ €Ђcie€Єek musi si€Ї odbywa€Ё ju€Є €Јpo dzwonku€Љ , kiedy bramy parkus€Ѓ pozamykane. Wszystko, co jest ciekawego w parku, robi si€Ї zawsze w nocy; ja s€Ѓdz€Ї, €Єe €Ђcie€Єki porobi€ y si€Ї dlatego, €Єeby nie straci€Ё sposobno€Ђci przyjrzenia si€Ї Okr€Ѓg€ emu Stawowi. Jedna z tych "z€ odziejskich" !€Ђcie€Єyn zaczyna si€Ї od placu, gdzie strzyg€Ѓ barany i owce. M€Ѕwiono mi, €Єe kiedy fryzjer ostrzyg€  po raz pierwszy loki Dania, Danio po€Єegna€  je bez zmru€Єenia powiek (za to !mamie jego € zy si€Ї kr€Їci€ y w 42\book.gb.tmpє0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПpM c. Н j _‘ '% c€№ L!W cS Ѓ,˜ cЖ ;86>oczach). Nie dziw wi€Їc, €Єe kiedy barany i owce zacz€Ї€ y umyka€Ё przed postrzygaczem, Danio wo€ a€  ku nim wzgardliwie: €ЈNie wstyd wam, stare tch€Ѕrze? ! €Љ Kiedy jednak postrzygacz €Ђcisn€Ѓ€  owieczk€Ї kolanami i rozpocz€Ѓ€ operacj€Ї, Danio pogrozi€  mu pi€Ї€Ђci€Ѓ. Nie m€Ѕg€  darowa€Ё postrzygaczowi, €Єe u€Єywa do strzy€Єenia takich wielkich no€Єyc. Po ostrzy€Єeniu owcy postrzygacz otrz€Ѓsa z niej we€ n€Ї i zwierz€Ѓtko stoi nieruchomo, zupe€ nie niepodobne do siebie. Owce s€Ѓtak zdziwione i onie€Ђmielone t€Ѓ now€Ѓ swoj€Ѓ postaci€Ѓ, €Єe puszczone wolno nie od razu zaczynaj€Ѓ skuba€Ё traw€Ї. Zapewne im si€Ї zdaje, €Єe teraz nie maj€Ѓ ju€Є do niej prawa. Danio nieraz my€Ђli nad tym, czy owce po ostrzy€Єeniu poznaj€Ѓ jedna drug€Ѓ, czy te€Є mo€Єe bior€Ѓ si€Ї za obce i !dlatego sprzeczaj€Ѓ si€Ї mi€Їdzy sob€Ѓ. Te owce z Parku Le€Ђnegos€Ѓ w og€Ѕle zupe€ nym przeciwie€Іstwem owiec wiejskich. Do€Ђ€Ё powiedzie€Ё, €Єe na sam ich widok nasz dzielny Portos podwija ogon ze strachu. Portos jest bernardem i niech tylko na wsi pos€ yszy z dalekabeczenie owiec, biegnie ku nim i gna przed sob€Ѓ ca€ e stado. Ale te miejskie owce id€Ѓwprost ku niemu z tak dziwnym wyrazem w oczach, €Єe Portosowi od razu robi si€Ї niedobrze. Jego psi honor nie pozwala mu, naturalnie, zemkn€Ѓ€Ё przed owcami, wi€Їc stoi bez ruchu, udaj€Ѓc, €Єe jest pogr€Ѓ€Єony w podziwianiu krajobrazu, a potem raptem zawraca w bok i daje mi zza krzak€Ѕw do zrozumienia, €Єe mogliby€Ђmy p€Ѕj€Ђ€Ё dalej. Niedaleko st€Ѓd zaczyna si€Ї "W€Ї€Єowe Jezioro. Je€Ђli si€Ї kto przechyli nad jego brzegiem, widzi na dnie zatopiony las, zwr€Ѕcony wierzcho€ kami drzew ku do€ owi. Ludzie m€Ѕwi€Ѓ, €Єe noc€Ѓ b€ yszcz€Ѓ w g€ €Їbi W€Ї€Єowego Jeziora zatopione gwiazdy. Je€Ђli to prawda, to jewiduje zapewne Piotru€Ђ Pan, kiedy w gniazdeczku swoim €Єegluje po powierzchni jeziora.Tylko nieznaczna cz€Ї€Ђ€Ё jeziora znajduje si€Ї w Parku Le€Ђnym, bo zaraz woda przep€ ywa pod kamiennym mostem a€Є ku Ptasiej Wyspie. Wyspa ta jest ojczyzn€Ѓ wszystkich ptaszk€Ѕw, z kt€Ѕrych wyrastaj€Ѓ p€Ѕ€Ќniej ch€ opcy i dziewczynki. €­adna istota ludzka, z wyj€Ѓtkiem Piotrusia Pana (kt€Ѕry jest !tylko niby €Њ cz€ owiekiem), nie !mo€Єe przedosta€Ё si€Ї na Ptasi€ЃWysp€Ї. Ka€Єde z dzieci jednak,bez wzgl€Їdu na to, czy jest dziewczynk€Ѓ, czy ch€ opcem, brunetem czy blondynk€Ѓ, mo€Єenapisa€Ё, co mu si€Ї €Єywnie podoba, na karteczce, przymocowa€Ё li€Ђcik ten do papierowego stateczka i pu€Ђci€Ё go na wod€Ї. R€Їcz€Ї wam, €Єe skoro tylko noc !zapadnie, wasz li€Ђcik pop€ ynie wprost do Piotrusiowego pa€Іstwa. Do€Ђ€Ё na dzisiaj, czas wraca€Ё do domu, bo, jak m€Ѕwi€ em, niemo€Єliwe jest zobaczy€Ё wszystko jednego dnia. Musia€ bym chyba nie€Ђ€Ё Dania na r€Їkach i wypoczywa€Ё na ka€Єdej € awce jak pan Salford. Nazwali€Ђmy tego pana panem Salfordem, bo ka€Єdemu, kogo spotka w parku, opowiada o €Ђlicznej miejscowo€Ђci, w kt€Ѕrej si€Ї urodzi€ , a kt€Ѕra nazywa si€Ї Salford. Bardzo to mi€ y staruszek. "Przesiada si€Ї z € awki na € awk€Їi szuka osoby, z kt€Ѕr€Ѓ by m€Ѕg€  nawi€Ѓza€Ё rozmow€Ї o Salford. Rok min€Ѓ€  od czasu, gdy€Ђmy go zobaczyli po raz !pierwszy, i oto traf chcia€ , €Єepoznali€Ђmy si€Ї z innym samotnym staruszkiem, kt€Ѕry za m€ odych lat sp€Їdzi€  raz w Salford ca€ €Ѓ jedn€Ѓ sobot€Ї i p€Ѕ€  niedzieli. By€  to cichy, nie€Ђmia€ y starowina; adres jego by€  zawsze wypisany wewn€Ѓtrz jego kapelusza. Skoro€Ђmy si€Ї dowiedzieli o jego wycieczce do Salford, powiedli€Ђmy go w triumfie do pana Salforda. Nie potrafi€Ї wam opisa€Ё radosnego wzruszenia, z jakim nasz przyjaciel rzuci€  si€Ї na potulnego staruszka, gdy€Ђmy mu napomkn€Їli o tej sobocie i niedzieli. Od tego czasu obaj staruszkowie nie roz€ €Ѓczaj€Ѓ si€Ї ze sob€Ѓ. Prym w rozmowie trzyma naturalnie pan Salford ina ka€Єdym przystanku chwytaswego towarzysza za guzik #surduta, jakby si€Ї l€Їka€ , €Єeby mu si€Ї potulny staruszek nie wymkn€Ѓ€ . Nie opodal wyj€Ђcia napotykamy jeszcze dwie rzeczy godne uwagi. Pierwsz€Ѓ jest Cmentarz Ps€Ѕw, ale tu si€Їnie zatrzymamy, bo przecie€Є nasz Portos jeszcze €Єyje. Jeszcze bli€Єej bramy ro€Ђnie krzaczek z gniazdeczkiem sikorki. Smutne wspomnienie wi€Ѓ€Єe si€Ї z tym gniazdeczkiem. Szukali€Ђmy w krzakach pi€ ki Dania i raptem zamiast pi€ ki odkryli€Ђmy cudne, maluchne gniazdeczko,a w nim cztery jajeczka, ozdobione kolorowymi kreseczkami, zupe€ nie podobnymi do gryzmo€ €Ѕw wypisywanych przez Dania na jego zeszytach. Zapewne mama €Њsikorka pisa€ a na tych "jajeczkach li€Ђciki do piskl€Ѓtek zamkni€Їtych wewn€Ѓtrz skorupek. Co dzie€І odwiedzali€Ђmy ma€ e gniazdko, ale zagl€Ѓdali€Ђmy do€І tylko w€Ѕwczas, kiedy €Єadnego z psotnych ch€ opak€Ѕw nie by€ o w pobli€Єu. Co dzie€І sypali€Ђmy doko€ a krzaczka okruszki, a ptaszyna podnosi€ a g€ €Ѕweczk€Ї na nasz !widok i tak si€Ї z nami oswoi€ a, €Єe trzepota€ a skrzyde€ kami napowitanie. Ale kiedy€Ђmy przybyli jednego razu, w gniazdku brakowa€ o dw€Ѕch jajeczek. Nazajutrz nie by€ o ju€Є ani jednego. A biedna ptaszyna bi€ a skrzyde€ kami ponad krzaczkiem i patrzy€ a na nas tak €Єa€ osnym wzrokiem, jakby"my€Ђla€ a, €Єe to my€Ђmy zdradzilijej zaufanie. To by€ o wprost okropne i Danio t€ umaczy€  jej,"jak tylko m€Ѕg€ , €Єe €Єaden z nas nie by€ by w stanie wyrz€Ѓdzi€Ё jej takiej krzywdy. Ale boj€Ї si€Ї, czy ptaszyna go zrozumia€ a, bo kilka lat ju€Є min€Ї€ o od czasu, jak Danio u€Єywa€  ptasiego j€Їzyka. Gdy€Ђmy dnia tego opuszczali !Park Le€Ђny, obaj mieli€Ђmy € zy w oczach. €Ў€Џ€А€Б€В€Г€Д€Е€Ж€З€И€Й€К€Л€М€Н€О€П€Р€С€Т€У€Ф€Х€Ц€Ч€Ш€Щ€Ъ€Ы€Ь€Э€Ю€Я€а€б€в€г€д€е€ж€з€и€й€к€л€м€н€о€п€р€с€т€у€ф€х€ц€ч€ш€щ€ъ€ы€ь€э€ю€я€№€ё€ђ€ѓ€є€ѕ€і€ї€ј€љ€њ€ћ€ќ€§Je€Єeli zapytasz swojej matki, czy b€Їd€Ѓc ma€ €Ѓ dziewczynk€Ѓ !wiedzia€ a ju€Є o Piotrusiu Panu,matka odpowie ci z pewno€Ђci€Ѓ:€ЈNaturalnie, moje dziecko, jak€Єe€Є mog€ abym nie wiedzie€Ёo nim? €Љ A je€Ђli zapytasz jeszcze, czy Piotru€Ђ wtedy je€Ќdzi€  na kozie, matka wzruszy ramionami: €ЈC€Ѕ€Є za !pytanie, m€Ѕj ma€ y! Naturalnie, €Єe je€Ќdzi€ ! €Љ Je€Єeli potem pobiegniesz do babuni i jej zapytasz z kolei, czy kiedy by€ a ma€ ym dzieckiem, "s€ ysza€ a co€Ђ o Piotrusiu Panu, babunia odpowie tak samo jak matka: €ЈNaturalnie, moje "dziecko, €Єe s€ ysza€ am o nim €Љ . Ale je€Єeli jej zapytasz, czy za jej czas€Ѕw Piotru€Ђ Pan $je€Ќdzi€  na kozie, oka€Єe si€Ї, €Єebabunia nawet nie wie, €Єe Piotru€Ђ Pan ma koz€Ї. Jedno z dwojga: albo babunia zapomnia€ a o kozie, jak zapomina czasem, €Єe jeste€Ђ ch€ opcem, i nazywa ci€Ї Ink€Ѓ, jak nazywa€ a twoj€Ѓ matk€Ї, kiedy by€ a ma€ a, albo te€Є za !czas€Ѕw babuni Piotru€Ђ nie mia€ jeszcze kozy. S€Ѓdz€Ї jednak, €Єe koza Piotrusia Pana jest !rzecz€Ѓ zbyt wa€Єn€Ѓ, €Єeby da€ o#si€Ї o niej zapomnie€Ё, i my€Ђl€Ї, €Єe chyba za m€ odych lat babuni Piotru€Ђ rzeczywi€Ђcie nie mia€  kozy. Tote€Є je€Ђliby kto€Ђ opowiadaj€Ѓc przygody Piotrusia Pana zaczyna€  od kozy, to by zrobi€  to samo, co gdyby ubieraj€Ѓc si€Ї w€ o€Єy€  najpierw surdut, a p€Ѕ€Ќniej kamizelk€Ї. Rozumie si€Ї, €Єe Piotru€Ђ Pan jest bardzo stary, ale to zupe€ nie wszystko jedno, bo Piotru€Ђ nigdy nie ma wi€Їcej nad siedem dni €Єycia. Urodzi€  si€Ї wprawdzie bardzo dawno temu, ale nigdy jeszcze urodzin nie obchodzi€  i nie ma nawet €Єadnej nadziei, €Єeby !m€Ѕg€  je kiedy obchodzi€Ё. A to dlatego, €Єe kiedy Piotru€Ђ Pan "mia€  siedem dni, porzuci€  ludzi €Њwymkn€Ѓ€  si€Ї przez otwarte okno i polecia€  do Parku Le€Ђnego. Je€Єeli wam si€Ї zdaje, €Єe Piotru€Ђ by€  jedynym dzieckiem, kt€Ѕre zapragn€Ї€ o uciec z domu, to znaczy, €Єe ju€Є nie pami€Їtacie pierwszych dni waszego dzieci€Іstwa. Kiedy Danio po raz pierwszy opowie€Ђ€Ё t€Ї us€ ysza€ , by€  przekonany, €Єe nigdy nie mia€  zamiaru ucieka€Ё z domu. Wtedy mu poradzi€ em, €Єeby "obu d€ o€Іmi przycisn€Ѓ€  skronie i dobrze si€Ї namy€Ђli€ . I co powiecie? Ledwie Danio przy€ o€Єy€  r€Їce do skroni i przycisn€Ѓ€  je mocno i jeszcze mocniej, zaraz sobie przypomnia€ , €Єe chcia€  raz usi€Ѓ€Ђ€Ё na samym wierzcho€ ku wysokiego drzewa, a innym razem u€ o€Єy€  sobie, €Єe wdrapie si€Ї na komin, skoro tylko jego matka za€Ђnie, i zdaje mu si€Ї nawet, €Єe siedzia€  na gzymsie komina i matka go stamt€Ѓd zdj€Ї€ a. Wszystkie dzieci mog€Ѓ mie€Ё takie wspomnienia, je€Єeli skronie d€ o€Іmi przycisn€Ѓ, bo przecie€Є wszystkie by€ y ptaszkami, zanim sta€ y si€Ї lud€Ќmi, i dlatego s€Ѓ takie dzikie w pierwszych tygodniach po urodzeniu, i !najwi€Їcej € askotek maj€Ѓ ko€ o € opatek, tam gdzie pierwej ros€ y skrzyde€ ka. Tak mi to wyt€ umaczy€  Danio. Bo trzeba wam wiedzie€Ё, €Єe z naszymi historyjkami jest zwykle tak: najpierw ja co€Ђ opowiadam Daniowi, potem on mi to opowiada po swojemu i "okazuje si€Ї, €Єe z tego zrobi€ a si€Ї zupe€ nie inna powiastka. Wi€Їc znowu ja mu j€Ѓ opowiadam z r€Ѕ€Єnymi dodatkami, potem on znowu mnie i w ko€Іcu €Єaden z nas nie wie, czy to moja, czy Dania bajka. #Ot€Ѕ€Є Piotru€Ђ Pan wymkn€Ѓ€  si€Ї przez okno, bo okno nie by€ o zakratowane. Z gzymsu, na "kt€Ѕrym stan€Ѓ€ , ujrza€  szczyty drzew rosn€Ѓcych w Parku Le€Ђnym i w tej chwili zapomnia€ , €Єe jest ma€ ym dzieci€Ѓtkiem, w d€ ugiej nocnej#koszulce, uni€Ѕs€  si€Ї w g€Ѕr€Ї i polecia€  hen, ponad kominy i dachy dom€Ѕw, prosto do ParkuLe€Ђnego. Troszk€Ї to dziwne, #€Єe Piotru€Ђ lata€  bez skrzyde€ , !ale obie € opatki sw€Їdzia€ y go zupe€ nie tak, jakby jeszcze mia€  skrzyde€ ka, a zreszt€Ѓ mo€Єe mogliby€Ђmy wszyscy lata€Ё, gdyby€Ђmy mieli tak€Ѓ niezachwian€Ѓ wiar€Ї w nasz€Ѓ mo€Єno€Ђ€Ё latania, jak€Ѓ mia€  tego wieczora odwa€Єny Piotru€Ђ Pan. Doleciawszy do Parku Le€Ђnego,#Piotru€Ђ wyl€Ѓdowa€  szcz€Ї€Ђliwie mi€Їdzy Pa€ acem Dziecinnym a W€Ї€Єowym Jeziorem. Czym #pr€Їdzej rzuci€  si€Ї na trawnik i tarza€  si€Ї po murawie, wierzgaj€Ѓc n€Ѕ€Єkami jak ma€ e !€Ќrebi€Ѓtko. Piotru€Ђ zapomnia€  "zupe€ nie, €Єe by€  cz€ owiekiem, i my€Ђla€ , €Єe jest znowu ptakiem, tak jak wtedy, kiedyby€  na Ptasiej Wyspie. Otworzy€  usta chc€Ѓc z€ apa€Ё przelatuj€Ѓc€Ѓ much€Ї, ale mucha mu uciek€ a. Wi€Їc machn€Ѓ€  za ni€Ѓ r€Ѓczk€Ѓ, czego, rzecz prosta, ptaszki nie robi€Ѓ nigdy. !Piotru€Ђ pozna€  zaraz, €Єe musi by€Ё €Јpo dzwonku€Љ , bo mn€Ѕstwo elf€Ѕw uwija€ o si€Ї doko€ a. !Elfy by€ y tak zaj€Їte, €Єe wcalenie spostrzeg€ y Piotrusia. Jedne przyrz€Ѓdza€ y €Ђniadanie,inne doi€ y male€Іkie krowy, inne jeszcze nosi€ y wod€Ї w konewkach. Piotrusiowi chcia€ o$si€Ї tak€Єe pi€Ё, wi€Їc polecia€  kuOkr€Ѓg€ emu Stawowi i zanurzy€ dziobek w wodzie. Naturalnie !Piotrusiowi zdawa€ o si€Ї tylko, €Єe zanurzy€  sw€Ѕj dzi€Ѕb, bo naprawd€Ї to zamacza€  tylko nosek i tak ma€ o nabra€  nim wody, €Єe wcale nie ugasi€  pragnienia. Wi€Їc spr€Ѕbowa€  sp€ uka€Ё z siebie kurz, podlecia€  nad staw, skoczy€  w "d€Ѕ€  i od razu znalaz€  si€Ї pod wod€Ѓ. Je€Єeli ptaszek spuszczasi€Ї na wod€Ї, to roztacza skrzyde€ ka, ochlapie si€Ї, wypluska i wychodzi z wody !zupe€ nie suchy, ale Piotru€Ђ niem€Ѕg€  sobie przypomnie€Ё, jak !to si€Ї robi, i bardzo zgn€Їbionywyszed€  z wody. Wreszcie postanowi€  sp€Їdzi€Ё noc na ga€ €Їzi drzewa rosn€Ѓcego tu€Є nad Alej€Ѓ Dzidziusi€Ѕw. Trudno mu by€ o z pocz€Ѓtku utrzyma€Ё r€Ѕwnowag€Ї na !ga€ €Їzi, ale w ko€Іcu usadowi€  si€Ї jako€Ђ i zasn€Ѓ€ . Dobrze przede dniem obudzi€  si€Ї i dr€Є€Ѓc od nocnego ch€ odu mrukn€Ѓ€ : "€Њ Jak €Єyj€Ї, nie sp€Їdzi€ em na dworze takiej zimnej nocy. Naprawd€Ї, to b€Їd€Ѓc ptaszkiemsypia€  na drzewach w noce o wiele ch€ odniejsze jeszcze, alezimno dokucza znacznie mniejptaszkowi okrytemu pi€Ѕrkami ipierzem ni€Є ma€ emu ch€ opczynie maj€Ѓcemu za ca€ eodzienie cienk€Ѓ koszulk€Ї !nocn€Ѓ. Piotrusiowi by€ o jako€Ђ niedobrze. T€Їskni€  za czym€Ђ bardzo, ale $g€ €Ѕwk€Ї mia€  tak sko€ atan€Ѓ, €Єeani rusz przypomnie€Ё sobie niem€Ѕg€ , czego mu w€ a€Ђciwie #brakuje. Nagle rozleg€  si€Ї jaki€Ђ€ oskot i co€Ђ tak mocno wstrz€Ѓsn€Ї€ o Piotrusiem, €Єe omal go z drzewa nie zrzuci€ o. Piotru€Ђ obejrza€  si€Ї #niespokojnie i nie domy€Ђli€  si€Ї nawet, €Єe to on sam kichn€Ѓ€  tak gwa€ townie. I coraz !mocniej chcia€  czego€Ђ, ale nie wiedzia€  czego. Z pewno€Ђci€Ѓ pragn€Ѓ€ , €Єeby mu mama nosek #obtar€ a, ale €Єe nie m€Ѕg€  zda€Ё sobie sprawy ze swego pragnienia, wi€Їc postanowi€  $poradzi€Ё si€Ї elf€Ѕw, bo s€ ysza€  nieraz, €Єe elfy umiej€Ѓ na !wszystko znale€Ќ€Ё dobr€Ѓ rad€Ї. Wychyliwszy si€Ї spo€Ђr€Ѕd !ga€ €Їzi dostrzeg€  Piotru€Ђ dwa #elfy, kt€Ѕre obj€Ѓwszy si€Ї wp€Ѕ€ , w weso€ ych pl€Ѓsach kr€Ѓ€Єy€ y po Alei Dzidziusi€Ѕw. Elfy d€Ѓsaj€Ѓ si€Ї czasem na ptaki, ale je€Єeli si€Ї kto do nich zwr€Ѕci uprzejmie, nigdy mu nieodmawiaj€Ѓ pomocy. Tote€Є Piotru€Ђ zdziwi€  si€Ї i rozgniewa€ , bo kiedy zeskoczywszy na ziemi€Ї przem€Ѕwi€  do elf€Ѕw, oba elfy na jego widok rzuci€ y si€Ї do ucieczki. Tak€Єe pewien stary !elf, kt€Ѕry rozparty na krze€Ђle ogrodowym spokojnie czyta€  poczt€Ѕwk€Ї zgubion€Ѓ w parku przez jakiego€Ђ pana, na g€ os !Piotrusia porwa€  si€Ї z miejsca i z przera€Ќliwym krzykiem pobieg€  si€Ї ukry€Ё za wielki kielich tulipana. W kt€Ѕr€Ѓkolwiek stron€Ї skierowa€  si€Ї Piotru€Ђ, wszystko umyka€ o przed nim. Kilkunastu drwali, zaj€Їtych obalaniem truj€Ѓcego grzyba, rzuci€ o si€Ї do ucieczki w takim po€Ђpiechu, €Єe nie zd€Ѓ€Єyli nawet pozbiera€Ё narz€Їdzi le€Є€Ѓcych na ziemi. Dziewczyna wracaj€Ѓca od dojuwypu€Ђci€ a z r€Їki skopek z mlekiem i przewr€Ѕci€ a si€Ї na nim. Ca€ y park by€  w ruchu. "T€ umy elf€Ѕw gna€ y to w t€Ї, to w ow€Ѓ stron€Ї i pyta€ y si€Ї nawzajem, czy bardzo si€Ї boj€Ѓ. Jedne gasi€ y €Ђwiat€ a, inne barykadowa€ y drzwi, a z g€ €Їbi pa€ acyku kr€Ѕlowej !rozlega€ o si€Ї g€ uche warczenieb€Їbn€Ѕw i d€Ќwi€Їk tr€Ѓb, €Ђwiadcz€Ѓce, €Єe kr€Ѕlewska gwardia gotuje si€Ї do obrony zamku. Wkr€Ѕtce ca€ y regimentu€ an€Ѕw, uzbrojonych w palmowe kolce, wymaszerowa€  na Du€Є€Ѓ Drog€Ї. "Piotru€Ђ s€ ysza€  zewsz€Ѓd krzyki"i nawo€ ywania, €Єe €Јcz€ owiek€Љ zosta€  w parku po €Јdzwonku€Љ. I nie przysz€ o mu nawet na my€Ђl, €Єe to on sam jest tym cz€ owiekiem. By€ o mu coraz duszniej i da€ by nie wiem co, €Єeby si€Ї dowiedzie€Ё, co w€ a€Ђciwie dzieje si€Ї z jego !noskiem. Ale nie mia€  si€Ї kogo poradzi€Ё, bo wszystko w pop€ ochu ucieka€ o przed nim. Nawet armia u€ an€Ѕw, ujrzawszy go na szczycie Wy€Ђcigowej G€Ѕry, co tchu umkn€Ї€ a w jedn€Ѓ z bocznych €Ђcie€Єek, pod pozorem, €Єe z ukrycia lepiej obserwowa€Ё ruchy nieprzyjaciela. Widz€Ѓc, €Єe z elfami nie !dojdzie dzi€Ђ do € adu, Piotru€Ђ postanowi€  zwr€Ѕci€Ё si€Ї o pomoc do ptaszk€Ѕw, ale zaraz przypomnia€  sobie, €Єe kiedy wieczorem pr€Ѕbowa€  usadowi€Ё "si€Ї po€Ђr€Ѕd ga€ €Їzi, wszystkie ptaszki w pop€ ochu opu€Ђci€ y drzewo. Serduszko Piotrusia €Ђcisn€Ї€ o si€Ї bole€Ђnie, zrozumia€  nagle, €Єe nie wiadomo czemu wszystko, co €Єyje, unika go jak wroga. Roz€Єalony Piotru€Ђ usiad€  na "ziemi i rozp€ aka€  si€Ї rzewnie. W zmartwieniu swoim nie zastanowi€  si€Ї nawet nad tym,€Єe siedzi zupe€ nie nieprawid€ owo, bo przecie€Є ptaszki nie u€Єywaj€Ѓ do siadania tej cz€Ї€Ђci cia€ a, kt€Ѕr€Ѓ teraz pos€ ugiwa€  si€Ї "Piotru€Ђ. I dobrze, €Єe o tym nie pomy€Ђla€ , bo by€ by w ko€Іcu #straci€  wiar€Ї w swoj€Ѓ mo€Єno€Ђ€Ёlatania, a kto utraci wiar€Ї w "siebie, nigdy ju€Є nie wzbije si€Їponad ziemi€Ї. Ptaki dlatego lataj€Ѓ tak niestrudzenie, €Єe nigdy wiary w sw€Ѕj lot nie trac€Ѓ. Bo mie€Ё wiar€Ї to to samo, co mie€Ё skrzyd€ a do lotu. Nikt, z wyj€Ѓtkiem ptak€Ѕw, nie mo€Єe przedosta€Ё si€Ї na wysp€Ї!po€ o€Єon€Ѓ po€Ђrodku W€Ї€Єowego Jeziora, bo ca€ a wyspa otoczona jest ostroko€ em, a na ka€Єdym jego palu siedzi ptak €Њ wartownik, kt€Ѕry czuwa nad wysp€Ѓ we dnie i w nocy. Kiedy Piotru€Ђ przelatywa€  nad ostroko€ em, warty spa€ y jeszcze; Piotru€Ђ #niepostrze€Єenie spu€Ђci€  si€Ї na ziemi€Ї i serduszko zabi€ o mu !€Єywiej, kiedy pozna€ , €Єe jest znowu w swojej ojczy€Ќnie. Uda€  si€Ї prosto do kruka Salomy, kt€Ѕry wstawa€  najwcze€Ђniej ze wszystkich ptak€Ѕw, i opowiedzia€  mu wszystko, co zasz€ o od czasu,"jak opu€Ђci€  Ptasi€Ѓ Wysp€Ї. Krukwys€ ucha€  w milczeniu jego przyg€Ѕd, a potem bez ogr€Ѕdekr€Їci€ y w 42\book.gb.tmpє0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПтїПgХїПB€ cW™ o cКŠ c’"М<€N)З c€М4 c?‚ powiedzia€  mu, co my€Ђli o tym.€Њ Je€Єeli mi nie wierzysz, to przyjrzyj si€Ї swojej koszulce nocnej €Њ zako€Іczy€ . Piotru€Ђ popatrzy€  najpierw na swoj€Ѓ koszulk€Ї, a potem na €Ђpi€Ѓce na drzewach ptaszki. Nie €Њ €Єaden ptaszek koszulki nie mia€  na sobie. €Њ Czy wszystkie twoje ko€Іczyny s€Ѓ opatrzone szponami?? €Њ pyta€  dalej nieub€ agany Salomo i znowu $ujrza€  Piotru€Ђ, €Єe r€Ѓczki jego in€Ѕ€Єki zako€Іczone s€Ѓ paluszkami. A€Є mu si€Ї gor€Ѓco "zrobi€ o, tak si€Ї przerazi€  tym odkryciem. €ЊNastrosz pi€Ѕra! €Њrozkaza€  stary Salomo, ale na pr€Ѕ€Єno zrozpaczony Piotru€Ђ pr€Ѕbowa€  spe€ ni€Ё jego polecenie. Nie !mia€  ani jednego pi€Ѕrka. Ca€ y !dr€Є€Ѓcy popatrzy€  na Salom€Ї i raptem przypomnia€  sobie otwarte okno sypialnego "pokoju i pewn€Ѓ €Ђliczn€Ѓ, m€ od€Ѓpani€Ѓ, kt€Ѕra go bardzo mocno kocha€ a. !€Њ To ju€Є chyba wr€Ѕc€Ї do mojej matki €Њ b€Ѓkn€Ѓ€  nie€Ђmia€ o. #€Њ Z Bogiem!! €Њ mrukn€Ѓ€  Salomo idrwi€Ѓco popatrzy€  na niego. Piotru€Ђ si€Ї oci€Ѓga€ . €Њ Czemu€Є nie lecisz?? €Њ zagadn€Ѓ€  go po chwili kruk. €ЊA czyja... czy ja mog€Ї $jeszcze lata€Ё? €Њ zaj€Ѓkn€Ѓ€  si€Ї "Piotru€Ђ. Oczywiste, €Єe Piotru€Ђ straci€  wiar€Ї w siebie. €ЊBiedny, ma€ y niby "€Њcz€ owieczku €Њpokiwa€  g€ ow€Ѓ Salomo (kt€Ѕry w gruncie rzeczymia€  bardzo dobre serce)€Њ nigdy ju€Є, nawet w wietrzne dni, nie b€Їdziesz m€Ѕg€  si€Ї unie€Ђ€Ё w powietrze. Na zawsze ju€Є musisz pozosta€Ё na PtasiejWyspie. €ЊI nigdy ju€Є nie wr€Ѕc€Ї do Parku Le€Ђnego? €Њ €Єa€ o€Ђnie pyta€  Piotru€Ђ. !€ЊA jak€Єe dostaniesz si€Ї przez wod€Ї? Widz€Ѓc jednak smutek Piotrusia, Salomo przyrzek€  wyuczy€Ё go wszystkiego, co mog€ o mu si€Ї przyda€Ё w obecnych jego warunkach. €Њ A czy ja ju€Є nigdy nie wyrosn€Ї na prawdziwego cz€ owieka?? €Њ pyta€  jeszcze Piotru€Ђ. €Њ Nigdy. €ЊI nigdy nie b€Їd€Ї prawdziwym ptakiem? €Њ Nie b€Їdziesz. !€Њ Wi€Їc c€Ѕ€Є b€Їdzie ze mnie?? !€ЊB€Їdzie to, co i teraz. Ni to, !ni owo €Њ pokiwa€  g€ ow€Ѓ Salomoi uderzony trafno€Ђci€Ѓ swej uwagi, z zadowoleniem podrapa€  si€Ї w € ebek. Ptaki, zamieszkuj€Ѓce wysp€Ї, nie oswoi€ y si€Ї nigdy ze zmian€Ѓ, jaka zasz€ a w Piotrusiu. !Wszystko, co robi€ , €Ђmieszy€ o "je i dziwi€ o, tak jakby Piotru€Ђ zmienia€  si€Ї nieustannie. Tymczasem on by€  zawsze takisam, tylko ptaszki zmienia€ y $si€Ї ci€Ѓgle. Ledwie wyklu€ y si€Ї zjajek, a ju€Є €Ђmia€ y si€Ї z Piotrusia na ca€ e gard€ o. Ledwie im uros€ y skrzyde€ ka, posy€ ano je do ludzi, a z jajekwykluwa€ o si€Ї nowe pokolenie $piskl€Ѓt. Nieraz zdarza€ o si€Ї, €Єesamiczki znudzone d€ ugim wysiadywaniem piskl€Ѓt szepta€ y leniuszkom wygrzewaj€Ѓcym si€Ї w skorupkach, €Єe teraz mog€Ѓ !zobaczy€Ё, jak Piotru€Ђ Pan si€Ї myje albo pije wod€Ї, a wtedy ptaszki wyskakiwa€ y z ciekawo€Ђci do g€Ѕry, t€ uk€ y skorupki i wykluwa€ y si€Ї o ca€ y jeden dzie€І wcze€Ђniej, ni€Єby nale€Єa€ o. Tysi€Ѓce ptaszk€Ѕw zlatywa€ o si€Ї co dzie€І doko€ a niego i przygl€Ѓda€ o mu si€Ї z takim samym zaj€Їciem, z jakim wy patrzycie na pawia !rozpo€Ђcieraj€Ѓcego sw€Ѕj ogon. I wszystkie dar€ y si€Ї z podziwu, kiedy Piotru€Ђ bra€  w r€Ѓczk€Ї kromk€Ї chleba, zamiast j€Ѓ podj€Ѓ€Ё z ziemi ustami. Na rozkaz Salomy ptaszki znosi€ y mu codziennie kawa€ ki chleba w dziobach, bo, ku wielkiemu ich zgorszeniu, Piotru€Ђ nie chcia€  jada€Ё much i robak€Ѕw. "Tote€Є je€Єeli ci kiedy ptak jaki porwie kromk€Ї chleba, to nie krzycz na niego: €Ј€­ar€ ok! €­ar€ ok! €Љ , bo z pewno€Ђci€Ѓ ptak odniesie twoj€Ѓ kromk€Ї Piotrusiowi Panu. Piotru€Ђ nie nosi€  ju€Є teraz koszulki nocnej, bo coraz to kt€Ѕry€Ђ z ptak€Ѕw prosi€  go o strz€Їpek p€ €Ѕtna dla wzmocnienia swojego gniazdka, a Piotru€Ђ zaraz mu kawa€ eczek oddziera€  i by€ by !ca€ €Ѓ rozdarowa€ , gdyby si€Ї w spraw€Ї nie wda€  Salomo i nie kaza€  mu ukry€Ё reszty koszulkiw bezpiecznym schowku, przykrytym kamieniem. Piotru€Ђ biega€  wi€Їc nago po dworze, ale nie my€Ђlcie, €Єe mu z tym !€Ќle by€ o. Przeciwnie, Piotru€Ђ by€  zawsze wes€Ѕ€ , a to dlatego, €Єe Salomo dotrzyma€  obietnicy i nauczy€  go wielu rzeczy, kt€Ѕre doskonale umiej€Ѓ ptaki. Wi€Їc nauczy€  goradowa€Ё si€Ї z byle czego, nauczy€  go pracowa€Ё z ochot€Ѓi nauczy€  go wierzy€Ё, €Єe ta praca jest czym€Ђ potrzebnym iwa€Єnym. Ledwie Piotru€Ђ oczy otworzy€  z rana, zaraz zaczyna€  pomaga€Ё ptakom przy budowaniu gniazd i wkr€Ѕtce umia€  skleci€Ё gniazdko nie gorsze od gniazd go€ €Їbich. Tylko zi€Їbom "dogodzi€Ё nigdy nie m€Ѕg€ , wi€Їc wykopywa€  w pobli€Єu ich gniazd zgrabne do€ eczki na wod€Ї i paluszkami wybiera€  spod kamieni robaczki dla ich #piskl€Ѓt. Wkr€Ѕtce posiad€  ca€ €Ѓ wiedz€Ї ptak€Ѕw: po smaku odr€Ѕ€Єnia€  wiatr wschodni od zachodniego, widzia€ , jak trawa ro€Ђnie, i s€ ysza€  ruch najdrobniejszych nawet owad€Ѕw, przechadzaj€Ѓcych si€Ї w g€ €Їbi spr€Ѕchnia€ ych drzew. Salomo nauczy€  go "tak€Єe, co nale€Єy czyni€Ё, €Єeby mie€Ё zawsze w sercu rado€Ђ€Ё i wesele. Wszystkie ptaszki maj€Ѓ t€Ї rado€Ђ€Ё w sercach i !dlatego €Ђpiewaj€Ѓ tak weso€ o i rado€Ђ€Ё ta nie opuszcza ich nigdy, chyba €Єe im kto z gniazdka jajka wybierze. Salomo zna€  si€Ї doskonale na ptasich sercach, bo ci€Ѓgle mia€  z ptakami do czynienia, wi€Їc nie dziw, €Єe m€Ѕg€  i Piotrusiowi tej cennej nauki udzieli€Ё. Piotru€Ђ czu€  w sercu tak€Ѓ rado€Ђ€Ё, €Єe musia€  ca€ ymi dniami ta€Іczy€Ё i €Ђpiewa€Ё z uciechy, tak jak to robi€Ѓ ptaszki. Ale €Єe by€  i cz€ owiekiem po troszku, wi€Їc nie wystarczy€ o mu samo !€Ђpiewanie i wkr€Ѕtce wykr€Їci€  sobie fujark€Ї z trzciny i wygrywa€  na niej prze€Ђliczne melodie. Wieczorem siadywa€  na brzegu!jeziora i na€Ђladowa€  na fujarceciche westchnienie wiatru i €Ђpiewne pluskanie fal. Czasem chwyta€  d€ oni€Ѓ promienie ksi€Ї€Єyca i pakowa€  je do fujarki, a wtedy fujarka gra€ a tak pi€Їknie, €Єe ptaszki dopytywa€ y si€Ї wzajemnie, czy to naprawd€Ї z€ ota rybka plusn€Ї€ a w jezioro, czy te€Є Piotru€Ђ wygrywa piosenk€Ї o €Јz€ otej rybce €Љ ? Czasem znowu Piotru€Ђ opowiada€  na fujarce, jak to !piskl€Їta na €Ђwiat przychodz€Ѓ. Wtedy samiczki unosi€ y si€Ї w gniazdku i ogl€Ѓda€ y si€Ї poza !siebie, dumne, €Єe znios€ y ju€Є bia€ e jajeczko. Kto cz€Їsto bywa w Parku Le€Ђnym, zauwa€Єy€  pewnie, €Єe !kasztan r€Ѕ€Єowy, rosn€Ѓcy ko€ o kamiennego mostu, kwitnie najwcze€Ђniej ze wszystkich drzew. Ma€ o os€Ѕb jednak wie, czemu si€Ї tak dzieje. Oto !Piotru€Ђ, st€Їskniony za wiosn€Ѓ,wygrywa wieczorami piosenki o jej nadej€Ђciu, a €Єe poczciwykasztan ro€Ђnie najbli€Єej i #s€ yszy go najlepiej, wi€Їc my€Ђli,€Єe wiosna naprawd€Ї ju€Є si€Ї zbli€Єa, i zaraz zaczyna kwitn€Ѓ€Ё. Czasem znowu Piotru€Ђ zapada€ w zadum€Ї; skoczne i weso€ e piosenki zmienia€ y si€Ї w €Єa€ osne i t€Їskne. Ach, bo Piotru€Ђ widzia€  poprzez € uk kamiennego mostu cudny Park Le€Ђny, do kt€Ѕrego jednak "dosta€Ё si€Ї nie m€Ѕg€ ! Piotru€Ђ dobrze wiedzia€ , €Єe prawdziwym cz€ owiekiem nigdynie b€Їdzie, i niewiele mu nawet na tym zale€Єa€ o. Ale jak€Єe gor€Ѓco pragn€Ѓ€  bawi€Ё si€Ї tak, jak si€Ї bawi€Ѓ prawdziwe dzieci, a wiadomo, €Єe Park Le€Ђny jest wymarzonym miejscem dla wszystkich zabaw. Ptaszki nieraz opowiada€ y mu, jak €Ђwietnie bawi€Ѓ si€Ї w parku r€Ѕ€Єne ma€ e dzieci, a wtedy gorzkie € zy nap€ ywa€ y do oczu Piotrusia. "Pewnie dziwicie si€Ї, €Єe Piotru€Ђnie przep€ yn€Ѓ€  W€Ї€Єowego !Jeziora, ale Piotru€Ђ nie umia€  p€ ywa€Ё, a na wyspie nikt, pr€Ѕcz kaczek, nie posiada€  sztuki p€ ywania. A kaczki by€ ytakie g€ upie! Wprawdzie z ochot€Ѓ ofiarowa€ y mu si€Ї za nauczycielki, ale uczy€ y go mniej wi€Їcej tak: €ЈSi€Ѓd€Ќ na wodzie, jak ja, i wios€ uj nogami, jak ja moimi wios€ uj€Ї €Љ . Piotru€Ђ pr€Ѕbowa€  po sto "razy usi€Ѓ€Ђ€Ё jak kaczki i po storazy wpada€  pod wod€Ї, zanim zacz€Ѓ€  wios€ owa€Ё nogami. A kaczki twierdzi€ y, €Єe to jest takie € atwe, €Єe nie warto czasu traci€Ё na obja€Ђnianie tak prostej rzeczy. Przez par€Їdni bawi€ a na wyspie para $€ ab€Їdzi, kt€Ѕr€Ѓ Piotru€Ђ karmi€  swoim chlebem, w nadziei, €Єe ptaki naucz€Ѓ go za to p€ ywania, ale kiedy mu zabrak€ o chleba, niewdzi€Їczne€ ab€Їdzie sykn€Ї€ y na niego gniewnie i po€Єeglowa€ y w dal. Ju€Є zdawa€ o si€Ї raz "Piotrusiowi, €Єe znalaz€  spos€Ѕb przedostania si€Ї z wyspy do parku, bo pewnego dnia jaka€Ђ cudowna bia€ a rzecz, podobnado gazety porwanej wiatrem, ukaza€ a si€Ї w g€Ѕrze ponad wysp€Ѓ jak ptak, kt€Ѕremu postrza€  z€ ama€  skrzyd€ o. Zatrzepota€ a si€Ї par€Ї razy w !powietrzu i run€Ї€ a na ziemi€Ї. %Piotru€Ђ przel€Ѓk€  si€Ї troch€Ї, ale"ptaki obja€Ђni€ y go, €Єe to jest latawiec, kt€Ѕry wyrwa€  si€Ї z r€Їki jakiego€Ђ ch€ opczyka w Parku Le€Ђnym i przyw€Їdrowa€  a€Є tutaj. A potem wy€Ђmiewa€ y Piotrusia,€Єe si€Ї tak rozkocha€  w tym !latawcu. Piotru€Ђ nie rozstawa€  !si€Ї z nim przez ca€ y dzie€І, a !nawet kiedy zasypia€ , k€ ad€  goko€ o siebie i obejmowa€  go jedn€Ѓ r€Ѓczk€Ѓ. Nic dziwnego, !€Єe Piotru€Ђ go tak pokocha€ , bo!przecie€Є latawiec ten nale€Єa€  przedtem do prawdziwego ch€ opczyka. Tego to ju€Є ptaszki zrozumie€Ё!nie mog€ y, ale €Єe starsze ptaki"czu€ y szczer€Ѓ wdzi€Їczno€Ђ€Ё dlaPiotrusia za to, €Єe mn€Ѕstwo !piskl€Ѓt wyleczy€  z odry, wi€Їc ofiarowa€ y si€Ї pokaza€Ё mu, jak si€Ї latawca puszcza w powietrze. Sze€Ђ€Ё ptak€Ѕw uczepi€ o si€Ї jego dzioba i ku szalonej rado€Ђci Piotrusia #latawiec uni€Ѕs€  si€Ї w g€Ѕr€Ї, a nawet lata€  wy€Єej od ptak€Ѕw. $Piotru€Ђ wo€ a€ : €ЈJeszcze! €Љ , a gdy ptaszki niezmordowanie powtarza€ y zabaw€Ї, Piotru€Ђ zamiast im podzi€Їkowa€Ё klaska€  w r€Їce z uciechy i wo€ a€ : €ЈJeszcze! Jeszcze! Jeszcze! €Љ Wida€Ё, €Єe "niezupe€ nie zapomnia€ , €Єe by€  kiedy€Ђ prawdziwym ch€ opczykiem. I raptem w m€Ї€Єnym sercu Piotrusia zrodzi€  si€Ї plan nast€Їpuj€Ѓcy: poprosi ptaszki, €Єeby raz jeszcze unios€ y w g€Ѕr€Ї latawiec, a wtedy uczepi si€Ї jego ogona i uniesie si€Ї nad Park Le€Ђny. W okamgnieniu ca€ a setka ptak€Ѕw zaprz€Їg€ a si€Ї do latawca i Piotru€Ђ obur€Ѓcz chwyci€  si€Ї jego ogona... ale zanim dolecia€  do Parku Le€Ђnego, latawiec na znacznej#ju€Є wysoko€Ђci rozlecia€  si€Ї na "kilka kawa€ k€Ѕw i Piotru€Ђ by€ by si€Ї pewnie utopi€  w W€Ї€Єowym Jeziorze, gdyby nie pomoc !niewdzi€Їcznych € ab€Їdzi, kt€Ѕrego wydoby€ y z wody i odwioz€ y na grzbietach do Ptasiej Wyspy. Po tej przygodzie ptaszki stanowczo odm€Ѕwi€ y mu swej pomocy w tak karko€ omnych wyprawach. "I nigdy by si€Ї Piotru€Ђ nie by€  dosta€  do Parku Le€Ђnego, gdyby mu nie przyby€  z pomoc€Ѓ stateczek Shelleya. €ў€џ      !"#$%&'()*+,-./0123456789:;<=>?@ABCDEFGHIJKLMPewnego razu przechadza€  si€Ї po Parku Le€Ђnym m€ ody cz€ owiek, kt€Ѕry nazywa€  si€Ї Shelley. Shelley by€  ju€Є od dawna doros€ y, ale wcale na tonie wygl€Ѓda€ . Shelley by€  poet€Ѓ, a poeci zawsze robi€Ѓ takie wra€Єenie, jakby co€Ђ z dziecka w nich pozosta€ o. Poeci wcale nie dbaj€Ѓ o pieni€Ѓdze i radzi s€Ѓ, je€Єeli maj€Ѓ tyle, ile im trzeba na prze€Єycie jednego dnia. A w€ a€Ђnie Shelley mia€  ponadto banknot dziesi€Їciofuntowy. Wi€Їc zrobi€  ze€І ma€ y stateczek i pu€Ђci€  go na W€Ї€Єowe Jezioro. Stateczek dop€ yn€Ѓ€  szcz€Ї€Ђliwie do Ptasiej Wyspy, a warta odnios€ a go do kruka Salomy. Salomo my€Ђla€ , €Єe to jest zlecenie jakiej€Ђ damy, domagaj€Ѓcej si€Ї €Јtowaru w najlepszym gatunku €Љ . Salomo otrzymywa€  co dzie€І ca€ e $tuziny takich list€Ѕw. Je€Єeli list !mu si€Ї podoba€ , wysy€ a€  towarwyborowy, ale najcz€Ї€Ђciej !bileciki te tak go gniewa€ y, €Єe b€Ѓd€Ќ wcale nie odpowiada€  na !nie, b€Ѓd€Ќ te€Є wysy€ a€  ca€ e gniazdko byle jakich piskl€Ѓt. Salomo najlepiej lubi, €Єeby wszystko zostawi€Ё jego "w€ asnej g€ owie €Њ bo je€Ђli kto mu tylko napomknie, €Єe tym razem spodziewa si€Ї ch€ opczyka, to, jak dwa a dwa cztery, dostanie znowu dziewczynk€Ї. Ka€Єdy, kto piszedo Salomy, czy by to by€ a doros€ a osoba, czy ma€ y ch€ opczyk, kt€Ѕry koniecznie pragnie mie€Ё ma€ €Ѓ siostrzyczk€Ї, powinien bardzo dok€ adnie poda€Ё sw€Ѕj adres. Nie macie poj€Їcia, ile niemowl€Ѓt rozsy€ a co dzie€І Salomo pod fa€ szywym adresem. Strach, co sobie Salomo g€ owy na€ ama€ , kiedy mu dor€Їczono stateczek Shelleya. W €Єaden !spos€Ѕb nie m€Ѕg€  zrozumie€Ё, coten bilecik oznacza, wi€Їc wezwa€  ca€ €Ѓ Wielk€Ѓ Rad€Ї do pomocy. Radcy spogl€Ѓdali na banknot to jednym, to drugim okiem, ka€Єdy przejecha€  po nim szponem i wreszcie orzekli, €Єe list ten musi pochodzi€Ё od jakiej€Ђ wysoko postawionej osobisto€Ђci, kt€Ѕra!€Єyczy sobie mie€Ё dziesi€Їcioro dzieci na raz. Twierdzenie to opierali na cyfrze dziesi€Ї€Ё wypisanej wyra€Ќnie na banknocie. !€ЊIstne wariactwo! €Њ krzykn€Ѓ€  w pasji Salomo i podarowa€  banknot Piotrusiowi. Wszystkie niepotrzebne rzeczy dawano Piotrusiowi do zabawy. Ale pomimo €Єe Piotru€Ђ tylko przez tydzie€І by€  prawdziwymch€ opczykiem, niejedno zapami€Їta€  z pobytu swego mi€Їdzy lud€Ќmi i dobrze wiedzia€ , jak€Ѓ warto€Ђ€Ё ma taki banknot. Tote€Є z rado€Ђci€Ѓ przyj€Ѓ€  podarunek, bo zaraz mu !przysz€ o na my€Ђl, €Єe z pomoc€Ѓ tak znacznej ilo€Ђci pieni€Їdzy bez trudu dostanie si€Ї do Parku Le€Ђnego. Tysi€Ѓc pomys€ €Ѕw snu€ o mu si€Ї po g€ owie, ale Piotru€Ђ, nauczony do€Ђwiadczeniem z latawcem, postanowi€  bardzo dok€ adnie rozwa€Єy€Ё wszystkie przeciwno€Ђci, zanim rozpocznie now€Ѓ wypraw€Ї. Zaraz te€Є obja€Ђni€  ptakom, jak€Ѓ warto€Ђ€Ё ma ten stateczek Shelleya, bo wiedzia€ , €Єe ptaki s€Ѓ zbyt dobrze wychowane, by €Є€Ѓda€Ё od niego zwrotu rzeczy, kt€Ѕrazosta€ a mu ofiarowana. Rzeczywi€Ђcie, ptaki nie odebra€ y mu banknotu, ale takkr€Їci€ y g€ owami i tak koso spogl€Ѓda€ y na Salom€Ї, €Єe zawstydzony kruk zacz€Ѓ€  sam pow€Ѓtpiewa€Ё o swoim rozumie,odlecia€  na drugi koniec wyspyi z wielkiego wstydu schowa€  g€ ow€Ї pod skrzyd€ o. Piotru€Ђ wiedzia€ , €Єe bez pomocy Salomy nie da sobie rady na "wyspie, wi€Їc pod€Ѓ€Єy€  za nim i w serdecznych s€ owach doda€  mu otuchy. Piotru€Ђ u€Єy€  jeszcze innego sposobu, by zupe€ nie pozyska€Ёprzyja€Ќ€І starego kruka. Wiedzia€ , €Єe Salomo pragnie powys€ u€Єeniu emerytury przenie€Ђ€Ё si€Ї do Gaju Figowego i tu €Єy€Ё na pie€Іku cisowym z pensji i kapitaliku, kt€Ѕry od lat ju€Є ca€ ych sk€ ada€  w starej po€Іczosze. Po€Іczoch€Ї t€Ї, nale€Є€Ѓc€Ѓ zapewne do jakiej€Ђ zwyczajnej osoby, wiatr zani€Ѕs€  na Ptasi€Ѓ Wysp€Ї, a Salomo u€Єy€  jej za kas€Ї oszcz€Їdno€Ђci. Po€Іczocha zawiera€ a ju€Є: sto !osiemdziesi€Ѓt o€Ђr€Ѕdek chleba, trzydzie€Ђci cztery orzechy, szesna€Ђcie sk€Ѕrek, jedn€Ѓ wycieraczk€Ї do pi€Ѕr i jedno sznurowad€ o od bucika €Њale Salomo postanowi€  nie podawa€Ё si€Ї do dymisji, p€Ѕki po€Іczocha nie b€Їdzie wy€ adowana po brzegi. Salomo !obliczy€ , €Єe mniejszy kapita€  nie wystarczy€ by mu do spokojnego €Єycia w Gaju Figowym. Ot€Ѕ€Є Piotru€Ђ pozyska€  dozgonn€Ѓ przyja€Ќ€І Salomy w ten spos€Ѕb, €Єe ostro zako€Іczonym patyczkiem odci€Ѓ€  ze swego banknotu kawa€ ek papieru wielko€Ђci !sze€Ђciu pens€Ѕw i ofiarowa€  go !krukowi. Kruk nie posiada€  si€Ї z rado€Ђci i od tej chwili przemy€Ђliwa€  wraz z Piotrusiemnad jego podr€Ѕ€Є€Ѓ do Parku Le€Ђnego. Ca€ ymi dniami roztrz€Ѓsali najr€Ѕ€Єniejsze projekty i wreszcie zwo€ ali walne zgromadzenie wszystkich drozd€Ѕw zamieszkuj€Ѓcych Ptasi€Ѓ Wysp€Ї. A czemu wybrali drozdy€Њ o tym si€Ї zaraz dowiecie. Posiedzenie zagai€  Salomo. #Piotru€Ђ odst€Ѓpi€  g€ os krukowi, bo Salomo zawsze si€Ї gniewa€  w czasie przem€Ѕwie€І innych m€Ѕwc€Ѕw. Salomo zacz€Ѓ€  od wyra€Єenia szanownemu zgromadzeniu drozd€Ѕw g€ €Їbokiego podziwu dla genialnych zdolno€Ђci, jakie wykazuj€Ѓ przy budowie swychgniazd. Szmer zadowolenia rozleg€  si€Ї mi€Їdzy drozdami, bo ptaki nieustannie tocz€Ѓ spory o to, czyje gniazdko jest najtrwalsze i najpi€Їkniejsze. €ЊNie wszystkie ptaki €Њm€Ѕwi€  Salomo rad, €Єe uda€ o mu si€Ї wprawi€Ё drozdy w dobry humor €Њnie wszystkie ptaki wylepiaj€Ѓ!gniazda swoje glin€Ѓ. Tote€Є nie dziw, €Єe gniazda ich s€Ѓ przemakalne! ... €ЊTu Salomo z dum€Ѓ powi€Ѕd€  okiem po zgromadzeniu, zadowolony ze znalezienia tak €Ђwietnego argumentu. Na to jejmo€Ђ€Ё zi€Їba, kt€Ѕra  y w 42\book.gb.tmpє0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПp9 c‡Љ m cъ cMЅ"R cАї-Ѕ cœ9с2vnieproszona wcisn€Ї€ a si€Ї na zgromadzenie, pospieszy€ a wetkn€Ѓ€Ё swoje trzy grosze. !€Њ Przecie€Є gniazda buduje si€Ї dla piskl€Ѓt, nie na wod€Ї! €Њ zaskrzecza€ a drwi€Ѓco. Drozdy spojrza€ y niespokojnie na Salom€Ї; kruk, zaskoczony uwag€Ѓ jejmo€Ђ€Ё zi€Їby, wypi€  raz po raz kilka € yk€Ѕw wody. Biedaczysko zapomnia€  j€Їzyka w dziobie. €Њ Og€Ѕlnie wiadomo €Њ zacz€Ѓ€  !zn€Ѕw po chwili €Њ jakie ciep€ e s€Ѓ gniazdka wylepione glin€Ѓ. !€ЊOg€Ѕlnie wiadomo €Њwrzasn€Ї€ a "w odpowiedzi zi€Їba €Њ €Єe je€Ђli woda nap€ ynie do gniazdka, z kt€Ѕrego nie ma odp€ ywu, to "wszystkie piskl€Їta si€Ї potopi€Ѓ! Drozdy b€ agalnie spojrza€ y na !Salom€Ї, spodziewaj€Ѓc si€Ї, €Єe jednym s€ owem ukr€Ѕci gadanin€Ї jejmo€Ђ€Ё zi€Їby, ale zak€ opotany Salomo znowu zamilk€ . !€ЊPoci€Ѓgnij no jeszcze € yczek, staruszku! €Њ zach€Їca€ a #drwi€Ѓco jejmo€Ђ€Ё zi€Їba. Na imi€Ї!jej by€ o Ka€Ђka, a wiadomo, €Єe wszystkie Ka€Ђki s€Ѓ strasznie przekorne. Salomo wypi€  znowu € yk wody ijako€Ђ mu si€Ї l€Єej zrobi€ o. €ЊJestem pewien, €Єe gdyby gniazdo zi€Їby wpad€ o do W€Ї€Єowego Jeziora, !rozlecia€ oby si€Ї w kawa€ ki €Њ rzek€  €Њ a gniazdo drozd€Ѕw p€ yn€Ї€ oby po wodzie jak najlepszy €Єaglowiec!! Dopiero€Є to drozdy zacz€Ї€ y bi€Ё brawo. Nareszcie dowiedzia€ y si€Ї, do czego "s€ u€Єy glina, kt€Ѕr€Ѓ wylepia€ y gniazda. A gdy jejmo€Ђ€Ё zi€Їba "zacz€Ї€ a drze€Ё si€Ї, €Єe gniazd nie buduje si€Ї na W€Ї€Єowym Jeziorze, tylko na drzewach, wyproszono j€Ѓ z sali obrad. Potem sz€ o ju€Є wszystko doskonale, a€Є do chwili kiedy Salomo powiedzia€ : !€ЊNasz m€ ody przyjaciel Piotru€ЂPan pragnie gor€Ѓco !przep€ yn€Ѓ€Ё W€Ї€Єowe Jezioro i prosi szanowne zgromadzenie o udzielenie mu pomocy przy budowaniu statku. Na to mi€Їdzy drozdami powsta€ a taka wrzawa, €Єe Piotru€Ђ by€  pewny, €Єe sprawa jego przepad€ a zupe€ nie. Ale Salomo t€ umaczy€  dalej !jasno i dobitnie, €Єe Piotrusiowinie idzie o statek, jakiego zwykle u€Єywaj€Ѓ ludzie. Chcia€ by po prostu mie€Ё gniazdko, byle tak du€Єe, by m€Ѕc pomie€Ђci€Ё si€Ї w jego wn€Їtrzu. Widoczne by€ o, €Єe pro€Ђba ta nie trafia drozdom do gustu. €ЊMy tam nie mamy czasu do tracenia, mamy do€Ђ€Ё swej roboty €Њmrukn€Ѓ€  wreszcie jeden ze starszych drozd€Ѕw. €ЊZapewne €Њodpar€  Salomo €Њtote€Є Piotru€Ђ Pan nie chce, €Єeby€Ђcie mu pomagali za darmo. Ale, jak wiecie, warunki jego materialne poprawi€ y si€Ї bardzo w obecnej chwili. #W€ a€Ђnie Piotru€Ђ Pan poleci€  mi zawiadomi€Ё was, €Єe ka€Єdy robotnik otrzyma sze€Ђ€Ё pens€Ѕw dni€Ѕwki! Drozdy zatrzepota€ y z rado€Ђci i zaraz przyst€Ѓpi€ y do budowystatku Piotrusia. Musiano przerwa€Ё wszystkie inne roboty. By€ a to w€ a€Ђnie pora zak€ adania gniazd, ale drozdy nie mia€ y czasu my€Ђle€Ё o sobie, bo ca€ ymi dniami pracowa€ y dla Piotrusia. Wkr€Ѕtce te€Є zapas ma€ ych drozd€Ѕw zupe€ nie si€Ї wyczerpa€  i Salomo by€  w niema€ ym k€ opocie, bo nie !wiedzia€ , czym by je zast€Ѓpi€Ё.A w€ a€Ђnie zam€Ѕwie€І na piskl€Їta drozd€Ѕw nap€ ywa€ o mn€Ѕstwo, bo najt€ u€Ђciejsze dzieci, te, co tak wspaniale prezentuj€Ѓ si€Ї w w€Ѕzkach, a postawione na ziemi przewracaj€Ѓ si€Ї co krok, pochodz€Ѓ od drozd€Ѕw i wszystkie panie przepadaj€Ѓ wprost za nimi. Tote€Є Salomo nie mia€  innego sposobu, jak zwo€ a€Ё wszystkie wr€Ѕble !gnie€Єd€Є€Ѓce si€Ї pod strzechamidom€Ѕw i szop i da€Ё im za mieszkanie opuszczone !gniazdka drozd€Ѕw. Wr€Ѕble ca€ €Ѓ"chmar€Ѓ zlecia€ y si€Ї na Ptasi€Ѓ !Wysp€Ї, a gdy si€Ї ich piskl€Їta !wyklu€ y, Salomo porozsy€ a€  je !paniom, zar€Їczaj€Ѓc, €Єe s€Ѓ to najprawdziwsze drozdy. Rok ten nazywano na Ptasiej Wyspie Wr€Ѕblim Rokiem i je€Ђli zdarzy ci si€Ї spotka€Ё w parku kogo€Ђ, co si€Ї puszy i nadyma, i wyobra€Єa sobie, €Єe jest wart"o wiele wi€Їcej ni€Є inni ludzie, to mo€Єesz by€Ё pewny, €Єe urodzi€  si€Ї we Wr€Ѕblim Roku. Spytaj go zreszt€Ѓ o to. Piotru€Ђ sumiennie p€ aci€  robotnikom ka€Єdego wieczora. Drozdy z powag€Ѓ zasiada€ y naga€ €Їziach drzew i czeka€ y $cierpliwie, €Єeby Piotru€Ђ odci€Ѓ€  sze€Ђ€Ё pens€Ѕw ze swego banknotu. Potem ka€Єdy po kolei !podlatywa€  ku Piotrusiowi, bra€ w dziobek nale€Є€Ѓcy mu si€Ї papierek i ust€Їpowa€  miejsca drugiemu. €Ћlicznie to wygl€Ѓda€ o. "Po kilku miesi€Ѓcach uci€Ѓ€Єliwej pracy stateczek Piotrusia by€  got€Ѕw. Nie potrafi€Ї opisa€Ё wam rado€Ђci i dumy, jak€Ѓ wzbiera€ o serduszko Piotrusia na widok rosn€Ѓcego z dnia na dzie€І gniazdka. Ledwie drozdy rozpocz€Ї€ y budow€Ї stateczka,Piotru€Ђ pokocha€  go tak mocno, €Єe nie opuszcza€  go ani na chwil€Ї, a nawet w nocy$nie chcia€  si€Ї z nim roz€ €Ѓcza€Ё.$K€ ad€  si€Ї spa€Ё tu€Є obok niego icz€Їsto przez sen g€ adzi€  go r€Ѓczk€Ѓ i przemawia€  do€І najczulszymi wyrazami. Ledwie glina wylepiaj€Ѓca wn€Їtrze gniazdka przesch€ a nieco, Piotru€Ђ zamieszka€  w nim na dobre. Do dzisiaj jeszcze w nim sypia, a co naj€Ђmieszniejsze, €Єe musi le€Єe€Ё w nim zwini€Їty w k€ €Їbuszek, jak kociak, bo inaczej nie m€Ѕg€ by si€Ї w nim pomie€Ђci€Ё. Wn€Їtrze gniazdka jest brunatne €Њna zewn€Ѓtrz przewa€Єnie zielone, bo ptaszki przystroi€ y je mchem i traw€Ѓ. Ma to t€Ї praktyczn€Ѓ stron€Ї, €Єe je€Ђli si€Ї wierzch podrze albo rozeschnie, mo€Єna go zawsze zast€Ѓpi€Ё nowym. Z gniazdka stercz€Ѓ gdzieniegdzie pi€Ѕreczka, kt€Ѕredrozdy potraci€ y przy budowaniu i wmurowa€ y w gniazdeczko. Ptaki bardzo zazdro€Ђci€ y drozdom ich pracy i zapowiada€ y, €Єe gniazdko nie utrzyma si€Ї na wodzie. Ale gniazdko le€Єa€ o na wodzie jak najlepsza € €Ѕdeczka. Wi€Їc €Ёwierka€ y znowu, €Єe tylko patrze€Ё, jak woda naleje si€Ї do €Ђrodka. Ale woda si€Ї nie nala€ a i gniazdko by€ o !zupe€ nie suche. Wi€Їc zacz€Ї€ y "wo€ a€Ё, €Єe Piotru€Ђ nie b€Їdzie m€Ѕg€  p€ yn€Ѓ€Ё po W€Ї€Єowym Jeziorze, bo nie ma wiose€ . Drozdy z niepokojem spojrza€ yna Piotrusia, ale Piotru€Ђ zapewni€  je, €Єe wiose€  wcale mu nie potrzeba, bo do statkuprzymocuje €Єagiel. To powiedziawszy, wydoby€  ze schowka resztki swojej nocnejkoszulki i nie zwa€Єaj€Ѓc, €Єe "ka€Єdy m€Ѕg€  pozna€Ё, €Єe to jestkoszulka, sporz€Ѓdzi€  z niej wspania€ y €Єagiel. W par€Ї dni "p€Ѕ€Ќniej, kiedy ptaszki zasn€Ї€ y twardo, a ksi€Ї€Єyc o€Ђwietla€  jasno wysp€Ї, Piotru€Ђ po !kryjomu wybra€  si€Ї w podr€Ѕ€Є. Ale zanim odbi€  od brzegu, "bezwiednie z€ o€Єy€  obie r€Ѓczki i wzni€Ѕs€  oczy ku niebu, a #potem uj€Ѓ€  ster i pop€ yn€Ѓ€  na zach€Ѕd. Co prawda Piotru€Ђ przyrzek€  drozdom, €Єe zanim przedsi€Їwe€Ќmie wypraw€Ї do Parku Le€Ђnego, wypr€Ѕbuje stateczek pod ich okiem. Zaledwie jednak dojrza€  pod € ukiem kamiennego mostu drzewa parku, ciemniej€Ѓce w "ksi€Ї€Єycowym €Ђwietle €Њ gor€Ѓcy rumieniec obla€  jego twarzyczk€Ї. Zapomnia€  o niebezpiecze€Іstwie, na jakie #si€Ї nara€Єa, i pocz€Ѓ€  p€ yn€Ѓ€Ё naprz€Ѕd. Kto wie, czy Piotru€Ђ Pan nie by€  ostatnim z dzielnych €Єeglarzy, kt€Ѕry pop€ yn€Ѓ€  na zach€Ѕd, by odkrywa€Ё nowe, nieznane #kraje... Statek Piotrusia kr€Їci€  "si€Ї najpierw w k€Ѕ€ ko i ci€Ѓgle powraca€  do brzegu. Wtedy &Piotru€Ђ rozpi€Ѓ€  €Єagiel i pu€Ђci€  statek na los szcz€Ї€Ђcia. "Wicher wzd€Ѓ€  €Єagiel i pocz€Ѓ€  gwa€ townie pcha€Ё statek ku przeciwleg€ emu brzegowi, gdzie majaczy€ y gro€Ќne zarysy#ska€ , o kt€Ѕre statek m€Ѕg€  si€Ї rozbi€Ё jak € upina. Piotru€Ђ szybko poci€Ѓgn€Ѓ€  €Єagiel ku !sobie i dzi€Їki temu przestrze€І mi€Їdzy statkiem a skalistym brzegiem pocz€Ї€ a si€Ї "zwi€Їksza€Ё; teraz zacz€Ѓ€  d€Ѓ€Ё !wiatr od wschodu i z tak€Ѓ si€ €Ѓrzuci€  stateczkiem o podstaw€Їkamiennego mostu, €Єe omal gonie rozbi€  na kawa€ ki. Na #szcz€Ї€Ђcie uda€ o si€Ї Piotrusiowiprzebrn€Ѓ€Ё jako€Ђ fatalny przesmyk pod € ukiem mostu i wyp€ yn€Ѓ€Ё na pe€ ne jezioro. Mo€Єecie sobie wyobrazi€Ё, jak !si€Ї ucieszy€ , kiedy zobaczy€ , €Єe jest w Parku Le€Ђnym. Pr€Ѕ€Єno jednak usi€ owa€  wyl€Ѓdowa€Ё, ca€ y brzeg by€  szczelnie obmurowany i nigdzie nie mo€Єna by€ o zarzuci€Ё kotwicy. Kotwic€Ѓ statku by€  du€Єy kamie€І przywi€Ѓzany do sznurka urwanego z popsutego !latawca. Nagle p€Їd fali rzuci€  gniazdko na ska€ €Ї podwodn€Ѓ, !a uderzenie by€ o tak silne, €Єe Piotru€Ђ wypad€  z gniazdka i !omal si€Ї nie utopi€ . Ostatkiem #si€  wyd€Ќwign€Ѓ€  si€Ї w g€Ѕr€Ї i wskoczy€  do statku z powrotem. Szum i € oskot wody og€ usza€  zupe€ nie ma€ ego €Єeglarza. Paluszki jego tak zgrabia€ y od !zimna, €Єe ka€Єdej chwili mog€ y wypu€Ђci€Ё ster. Szcz€Ї€Ђciem uda€ o mu si€Ї nareszcie wp€ yn€Ѓ€Ё do cichej i bezpiecznej zatoki. "Nie my€Ђlcie jednak, €Єe nic ju€Є teraz nie grozi€ o Piotrusiowi Panu, bo ledwie dop€ yn€Ѓ€  do brzegu, t€ umy elf€Ѕw zebra€ y "si€Ї na nim i pocz€Ї€ y krzycze€Ё,#€Єeby nie wa€Єy€  si€Ї wyl€Ѓdowa€Ё w parku, bo ju€Є od dawna jest€Јpo dzwonku €Љ . Jedne macha€ y r€Їkami, inne potrz€Ѓsa€ y wojowniczo kolcami kaktus€Ѕw, jeszcze inne przywlok€ y zgubion€Ѓ w parku strza€ €Ї do € uku i ustawi€ y j€Ѓ na wprost Piotrusia, jakby zamierza€ y wystrzeli€Ё z niej jak z armaty.!Pr€Ѕ€Єno Piotru€Ђ zapewnia€  je, €Єe nie jest prawdziwym cz€ owiekiem i €Єe nie ma zamiaru wyrz€Ѓdzi€Ё im nic z€ ego, elfy nie przestawa€ y mu!grozi€Ё €Ђmierci€Ѓ, w razie gdyby"o€Ђmieli€  si€Ї wyj€Ђ€Ё na brzeg. Piotru€Ђ zniecierpliwi€  si€Ї w "ko€Іcu i zawo€ a€ , €Єe je€Ђli go nie zostawi€Ѓ w spokoju, to przep€Їdzi je, gdzie pieprz ro€Ђnie. Elfy ustawi€ y si€Ї do !ataku i kto wie, co by si€Ї by€ osta€ o, ale raptem pomi€Їdzy kobietami wszcz€Ѓ€  si€Ї jaki€Ђ ruch, rozleg€ y si€Ї krzyki i piski, bo oto elficzki #spostrzeg€ y, €Єe €Єagiel w € odzi Piotrusia zrobiony jest z dziecinnej koszulki nocnej. Wszystkie natychmiast zap€ on€Ї€ y gor€Ѓc€Ѓ macierzy€Іsk€Ѓ mi€ o€Ђci€Ѓ ku Piotrusiowi i do € ez si€Ї "martwi€ y, €Єe s€Ѓ zbyt male€Іkie,€Єeby go wzi€Ѓ€Ё na kolana, #upie€Ђci€Ё i utuli€Ё. Gniew elf€Ѕw stopnia€  tak€Єe wobec roztkliwienia ukochanych ma€ €Єonek; setki r€Ѓk wyci€Ѓgn€Ї€ y si€Ї z pomoc€Ѓ ku Piotrusiowi, a gdy wyl€Ѓdowa€  iumocowa€  swe gniazdko na brzegu, elfy w triumfie powiod€ y go przed oblicze kr€Ѕlowej. Kr€Ѕlowa d€ ugo !naradza€ a si€Ї z ministrami, po czym orzek€ a, €Єe wobec tego,€Єe Piotru€Ђ nie jest prawdziwym cz€ owiekiem, tylko , ni tym, ni owym €Љ , b€Їdzie m€Ѕg€  pozostawa€Ё w Parku Le€Ђnym i €Јpo dzwonku €Љ. Od tej pory €Єyje Piotru€Ђ z elfami w najlepszej zgodzie. Tak si€Ї odby€ a pierwsza wyprawa Piotrusia Pana do Parku Le€Ђnego. Dawno to ju€Є, bardzo dawno temu, ale, jak #wiecie, Piotru€Ђ nie ro€Ђnie i nie zmienia si€Ї wcale i dzi€Ђ, tak samo jak i przed laty, je€Ќdzi po W€Ї€Єowym Jeziorze w gniazdeczku drozd€Ѕw, z €Єagielkiem zrobionym z koszulki nocnej. I gdyby€Ђcie gomogli widzie€Ё (cho€Ё niestety jest to zupe€ nie niemo€Єliwe), zobaczyliby€Ђcie, €Єe kiedy Piotru€Ђ €Єegluje, to siedzi w stateczku, bo €Єagiel popycha gniazdko na wod€Ї, a kiedy stoi, to wios€ em pruje fale wodne. Bo teraz Piotru€Ђ ma i "wios€ o; p€Ѕ€Ќniej dowiecie si€Ї, sk€Ѓd si€Ї wzi€Ї€ o. Noc w noc, zanim €Ђwit nastanie, na d€ ugo przed otwarciem parku, wraca Piotru€Ђ na Ptasi€Ѓ Wysp€Ї. Piotru€Ђ nie jest prawdziwym cz€ owiekiem, wi€Їc musi pozosta€Ё niewidzialnym dla oczu ludzkich. Ale ka€Єdej nocysp€Їdza w parku po kilka godzin i bawi si€Ї jak prawdziwe dziecko. To znaczy, Piotru€Ђ wyobra€Єa sobie tylko, €Єe tak jak on bawi€Ѓ si€Ї prawdziwe dzieci, i nie ma nic zabawniejszego nad to jego przekonanie, bo prawd€Ї m€Ѕwi€Ѓc, Piotru€Ђ bawi si€Ї zawsze na opak. Nikt nie mo€Єe pouczy€Ё Piotrusia, jak si€Ї bawi€Ѓ prawdziwe dzieci, bo elfy przebywaj€Ѓ w swoich domkacha€Є do zmroku, wi€Їc nie bardzowiedz€Ѓ, co si€Ї za dnia w parku dzieje, a je€Ђli ju€Є zmuszone s€Ѓ wyj€Ђ€Ё na dw€Ѕr, to przede wszystkim my€Ђl€Ѓ o tym, jak by si€Ї ukry€Ё przed lud€Ќmi €Њptaki znowu pewne s€Ѓ, €Єe widz€Ѓ wszystko, ale z !opowiada€І ich i obja€Ђnie€І nic wyrozumie€Ё nie mo€Єna. Jeszcze zabaw€Ї w €Јchowanego €Љ wyt€ umaczy€ y Piotrusiowi jako tako, ale czemu na przyk€ ad wszyscy ch€ opcy czuj€Ѓ taki poci€Ѓg do Okr€Ѓg€ ego Stawu, €Єe bony ich od brzegu odci€Ѓgn€Ѓ€Ё nie mog€Ѓ, tego mu nawet kaczki powiedzie€Ё nie umia€ y. A przecie€Є kaczki ca€ ymi dniami !kr€Ѓ€Є€Ѓ po Okr€Ѓg€ ym Stawie. Coprawda jedyn€Ѓ rzecz€Ѓ, kt€Ѕra je zajmuje, jest liczba kawa€ k€Ѕw piernika i bu€ ek wy€ awianych z wody. S€Ѓ to po wi€Їkszej cz€Ї€Ђci istoty zgorzknia€ e, utyskuj€Ѓce nieustannie, €Єe pierniki obecnie s€Ѓ mniej po€Єywne i smaczne, ni€Є by€ y za czas€Ѕw ich m€ odo€Ђci. !Musia€  wi€Їc Piotru€Ђ sam sobie radzi€Ё. Puszcza€  statki na wod€Ї, ale okr€Їtem jego by€ o drewniane ko€ o, znalezione na trawniku. Piotru€Ђ nie widzia€  nigdy, co dzieci robi€Ѓ z #ko€ em, wi€Їc my€Ђla€ , €Єe to jestich statek, i rzuci€  ko€ o na wod€Ї. Ko€ o od razu upad€ o na dno; Piotru€Ђ wydoby€  je z niema€ ym trudem, a potem z !uciech€Ѓ wl€Ѕk€  je po trawniku, pewny, €Єe odkry€ , jak si€Ї bawi€Ѓ prawdziwe dzieci. !Innego razu Piotru€Ђ znalaz€  na piasku ma€ e blaszane wiaderko.Pewny, €Єe to sto€ eczek do siadania, usiad€  na wiaderku i jak si€Ї we€І zapad€ , tak ani rusz wydoby€Ё si€Ї z niego nie m€Ѕg€ . Raz znowu dojrza€  z daleka wzd€Їty powietrzem balonik. Balonik zlatywa€  w€ a€Ђnie z Wy€Ђcigowej G€Ѕry wlok€Ѓc za "sob€Ѓ sznurek. Piotru€Ђ s€ ysza€  od pewnego mysikr€Ѕlika, €Єe ch€ opcy bawi€Ѓ si€Ї nieraz w parku w pi€ k€Ї no€Єn€Ѓ. Pewny, $€Єe to pi€ ka no€Єna, rzuci€  si€Ї wpo€Ђcig za balonikiem, a gdy gonareszcie pochwyci€ , tak energicznie kopn€Ѓ€  go nog€Ѓ, €Єe balonik znik€  jak kamfora. Ale najwi€Їkszy podziw wzbudzi€  w nim pewien dziecinny w€Ѕzek. W€Ѕzek sta€  najspokojniej w pobli€Єu zimowego pa€ acu kr€Ѕlowej elf€Ѕw (to znaczy po€Ђrodku klombu otoczonego siedmioma hiszpa€Іskimi kasztanami). #Piotru€Ђ na palcach zbli€Єy€  si€Ї do w€Ѕzka, bo o takim zwierz€Їciu nigdy mu ptaszki nie wspomina€ y. Piotru€Ђ by€  pewny, €Єe w€Ѕzek jest €Єywy, i przem€Ѕwi€  do niego. W€Ѕzek nicmu nie odpowiedzia€ , wi€Їc "Piotru€Ђ podszed€  jeszcze bli€Єej i dotkn€Ѓ€  go ko€Іcem palc€Ѕw. Pchni€Їcie to wystarczy€ o, by w€Ѕzek zacz€Ѓ€  si€Ї toczy€Ё w ty€ . Piotru€Ђ by€  pewny, €Єe w€Ѕzek umyka przed nim, i to natchn€Ї€ o go wielk€Ѓ odwag€Ѓ. Pobieg€  za w€Ѕzkiem i chwyciwszy go, poci€Ѓgn€Ѓ€  ku !sobie. Wtedy w€Ѕzek zacz€Ѓ€  si€Їtoczy€Ё wprost na niego, co tak przerazi€ o Piotrusia, €Єe bez tchu pogna€  najbli€Єszymi €Ђcie€Єkami do swego gniazdka i#zwin€Ѓ€  si€Ї w nim w k€ €Їbuszek. "Nie my€Ђlcie jednak, €Єe Piotru€Ђ Pan by€  boja€Ќliwy. Zaraz nazajutrz wybra€  si€Ї w odwiedziny do w€Ѕzka z kijem w jednej, a okruchem chleba w"drugiej r€Їce. Ale w€Ѕzka ju€Є nie!by€ o i Piotru€Ђ wi€Їcej go ju€Є nie zobaczy€ . Jeszcze mam wam powiedzie€Ё,sk€Ѓd si€Ї wzi€Ї€ o wios€ o Piotrusia Pana. Ot€Ѕ€Є by€ a to drewniana € opatka porzucona niedaleko studni. Piotru€Ђ by€  pewny, €Єe to wios€ o; ile razy !wiatru nie by€ o, u€Єywa€  jej dowios€ owania. Mo€Єe litujecie si€Ї nad Piotrusiem, €Єe nie umia€  si€Ї bawi€Ё jak nale€Єy? Wierzcie mi jednak, €Єe cho€Ё wszystko robi€  na opak, €Ќle mu z tym #nie by€ o. I dlatego litowanie si€Їnad nim nie mia€ oby €Єadnego sensu. Przecie€Є Piotru€Ђ by€  przekonany, €Єe noc jest najw€ a€Ђciwsz€Ѓ por€Ѓ do zabawy, i cho€Ё bawi€  si€Ї inaczej ni€Є prawdziwi ch€ opcy, niemniej bawi€  si€Ї doskonale, !bo by€  pewny, €Єe tak w€ a€Ђnie #bawi€Ё si€Ї nale€Єy. A je€Ђli si€Ї "wierzy, €Єe si€Ї co€Ђ posiada, to tak, jakby si€Ї to naprawd€Ї !posiada€ o. Piotru€Ђ bawi€  si€Ї bez przerwy, bo nigdy nie traci€  ani minuty na d€Ѓsy i grymasy, kt€Ѕre wam tyle czasu zabieraj€Ѓ. Tego Piotru€Ђ wcale nie umia€ , ale czy dlatego nale€Єy ubolewa€Ё nad nim? Wierzcie mi, Piotru€Ђ by€  naprawd€Ї szcz€Ї€Ђliwy. By€  o !tyle szcz€Ї€Ђliwszy od was, o ilewy szcz€Ї€Ђliwsi jeste€Ђcie od waszego ojca. Czasem z wielkiej uciechy wywraca€  koz€ y na murawie. Mo€Єe widzieli€Ђcie kiedy m€ odego wy€Є€ a przesadzaj€Ѓcego rowy ip€ oty? Piotru€Ђ potrafi to jeszcze lepiej. A w dodatku Piotru€Ђ umia€  gra€Ё na fujarce! Nieraz panowie, wracaj€Ѓcy p€Ѕ€Ќn€Ѓ noc€Ѓ do domu, drukuj€Ѓ w !gazetach, €Єe s€ yszeli s€ owika €Ђpiewaj€Ѓcego w Parku Le€Ђnym.Poczciwcy nie domy€Ђlaj€Ѓ si€Ї nawet, €Єe to, co bior€Ѓ za €Ђpiew s€ owika, jest muzyk€Ѓ Piotrusia Pana. Tylko... tylko 2\book.gb.tmpє0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПтїПgХїПB€ч Јg. c€В• m c q cx s#0 cл Ѓ.< c> !п9Ё2Ё Piotru€Ђ Pan nie mia€  matki. Prawda, ale sami powiedzcie, czy mu ta matka by€ a bardzo potrzebna? A zreszt€Ѓ skoro si€Їtak bardzo tym martwicie, to powiem wam, €Єe Piotru€Ђ Pan !wr€Ѕci€  do niej. A pomog€ y mu w tym elfy. NOPQRSTUVWXYZ[\]^_`abcdefghijklmnopqrstuvwxyz{|}~€‚ƒ„…†‡ˆ‰Š‹ŒŽ‘’“”•–—˜™š›œNiezmiernie trudno dowiedzie€Ё!si€Ї czego€Ђ o elfach, jedno jesttylko pewne, €Єe elfy przebywaj€Ѓ zawsze w miejscach, gdzie si€Ї bawi€Ѓ dzieci. Dawnymi czasy, kiedy dzieci nie mia€ y wst€Їpu do Parku Le€Ђnego, nie by€ o w nim ani jednego elfa. Ale zaledwie zakaz ten cofni€Їto i dzieci po raz pierwszy przybieg€ y bawi€Ё si€Ї w parku, t€ umy elf€Ѕw nadci€Ѓgn€Ї€ y wieczorem za nimi. Po prostu elfy nie mog€Ѓ €Єy€Ё bez dzieci. Tylko €Єe w dzie€І trudno je zobaczy€Ё, bo przebywaj€Ѓ b€Ѓd€Ќ pod ziemi€Ѓ, b€Ѓd€Ќ na trawnikach i klombachogrodzonych s€ upkami z drutem albo siatk€Ѓ drucian€Ѓ. A"tak€Єe i dlatego, €Єe w dzie€І s€Ѓbardzo chytre i przebieg€ e, a co najzabawniejsze, €Єe €Јpo dzwonku€Љ nie s€Ѓ ju€Є ani !troch€Ї chytre, ani przebieg€ e. Kiedy byli€Ђcie ptaszkami, znali€Ђcie si€Ї z elfami doskonale, a nawet p€Ѕ€Ќniej, ju€Є jako niemowl€Їta, niejedno jeszcze pami€Їtali€Ђcie z czas€Ѕw, kiedy€Ђcie przebywali w€Ђr€Ѕd nich. Nie mog€Ї od€Єa€ owa€Ё, €Єe takie male€Іstwa w powijakach nie umiej€Ѓ pisa€Ё, bo w miar€Ї jak podrastaj€Ѓ, zapominaj€Ѓ wszystko, tak €Єe ja sam zna€ em dzieci, kt€Ѕre zapewnia€ y, €Єe nigdy nie !widzia€ y elfa. A r€Їcz€Ї, €Єe w chwili kiedy to m€Ѕwi€ y, tu€Є przed nimi uwija€ o si€Ї "mn€Ѕstwo elf€Ѕw. Ale c€Ѕ€Є z tego,kiedy tak trudno je pozna€Ё, bo ci mali figlarze zawsze "udaj€Ѓ, €Єe s€Ѓ czym€Ђ innym ni€Є "elfami. Najcz€Ї€Ђciej przebieraj€Ѓsi€Ї za kwiaty, bo dw€Ѕr #kr€Ѕlewski mie€Ђci si€Ї w Kotlinie Elf€Ѕw i wzd€ u€Є Alei Dzidziusi€Ѕw, gdzie ro€Ђnie ich najwi€Їcej. Suknie elf€Ѕw !robione s€Ѓ na wz€Ѕr kwiat€Ѕw €Њ mody ich zmieniaj€Ѓ si€Ї odpowiednio do pory ich kwitnienia. W czasie !kwitnienia lilii przewa€Єa w ich strojach barwa bia€ a, w porze #dzwonk€Ѕw €Њ r€Ѕ€Єowa i b€ €Їkitna.!Niekt€Ѕre barwy ciesz€Ѓ si€Ї ich szczeg€Ѕlnymi wzgl€Їdami €Њwszystkie elfy na przyk€ ad przepadaj€Ѓ za krokusami i hiacyntami. Na og€Ѕ€  wol€Ѓ barwy delikatne od jaskrawych, dlatego te€Є rzadko bardzo odziewaj€Ѓ si€Ї wsukienki tulipanowe, bo €Єywe ich kolory nazbyt wpadaj€Ѓ w oko. Ale bardzo ch€Їtnie u€Єywaj€Ѓ kielich€Ѕw bia€ ych tulipan€Ѕw za kolebki dla swych niemowl€Ѓt. !Skoro im si€Ї zdaje, €Єe nikt na !nie nie patrzy, pl€Ѓsaj€Ѓ weso€ opo trawnikach i klombach, a kiedy dojrz€Ѓ cz€ owieka i nie maj€Ѓ czasu ukry€Ё si€Ї przed nim, staj€Ѓ nieruchome, jakby !wros€ y w ziemi€Ї, i udaj€Ѓ, €Єe s€Ѓ kwiatami. Nieraz przechodzisz tu€Є ko€ o nich i !nie domy€Ђlasz si€Ї nawet, €Єe tos€Ѓ elfy, a ledwie je miniesz, gnaj€Ѓ co tchu do domu i opowiadaj€Ѓ swojej mamie, "jakiego ci wyp€ ata€ y figla. Jak wiecie, ca€ a Kotlina Elf€Ѕw pokryta jest bluszczem wij€Ѓcym si€Ї po ziemi (z niego !robi€Ѓ elfy sw€Ѕj olej rycynowy),gdzieniegdzie tylko wystrzelaj€Ѓ p€Їki kwiat€Ѕw. !Ot€Ѕ€Є niekt€Ѕre s€Ѓ kwiatami, a inne przebranymi za kwiaty elfami. Trudno bardzo rozpozna€Ё elfa; najlepiej przechodz€Ѓc ko€ o kwiatu, !kt€Ѕry si€Ї podejrzewa, €Єe jest przebranym elfem, udawa€Ё, €Єesi€Ї nie zwraca na niego uwagi,a potem szybko obejrze€Ё si€Ї poza siebie. Danio wymy€Ђli€  !jeszcze inny spos€Ѕb. Je€Єeli ma podejrzenie, €Єe kwiat jaki€Ђ jest elfem, staje w miejscu i patrzy na niego dop€Ѕty, p€Ѕki elf, zm€Їczony nieruchomo€Ђci€Ѓ, nie poruszy si€Ї. Wtedy ma ju€Є pewno€Ђ€Ё, €Єe kwiat ten jest "elfem. Wzd€ u€Є Alei Dzidziusi€Ѕw kr€Їci si€Ї ich zawsze ca€ e mrowie, bo tu im si€Ї € atwo ukry€Ё w rabatach kwiatowych.Ale czasem i elfom zdarzaj€Ѓ "si€Ї r€Ѕ€Єne przygody. Pos€ uchaj tylko, co spotka€ o pewn€Ѓ pensj€Ї dziewczynek. By€ o ich dwadzie€Ђcia cztery; wysz€ y w€ a€Ђnie ze szko€ y w towarzystwie nauczycielki i zamierza€ y odby€Ё codzienn€Ѓ przechadzk€Ї wzd€ u€Є nie obsadzonej jeszcze rabaty, gdy raptem nauczycielka "stan€Ї€ a i znacz€Ѓco po€ o€Єy€ a palec na ustach. Wszystkie dziewczynki odziane by€ y w hiacyntowe mundurki, wi€Їc na znak nauczycielki stan€Ї€ y jak wryte na rabacie i uda€ y, €Єe s€Ѓ prawdziwymi hiacyntami. Nauczycielka us€ ysza€ a jaki€Ђ podejrzany szelest i rzeczywi€Ђcie ledwie pensjonarki przemieni€ y si€Ї w kwiaty, nadesz€ o dw€Ѕch ogrodnik€Ѕw z wielk€Ѓ pak€Ѓ €Ђwie€Єych kwiat€Ѕw. Ujrzawszy rabat€Ї obsadzon€Ѓ ju€Є szafirowymi hiacyntami, obaj ogrodnicy popatrzyli na siebie ze zdziwieniem. €Њ Czy€Є nie szkoda wysadza€Ё takich pi€Їknych hiacynt€Ѕw?? €Њzapyta€  pierwszy. €ЊWiesz, €Єe taki jest rozkaz ksi€Їcia €Њodpar€  drugi i, nie %namy€Ђlaj€Ѓc si€Ї d€ u€Єej, pocz€Їli wydziera€Ё hiacynty z rabaty. Potem wszystkie pensjonarki razem z nauczycielk€Ѓ wrzucili na taczki, wywie€Ќli poza ogr€Ѕdi wysypali na kup€Ї nawozu. !Naturalnie biedaczki nie €Ђmia€ ynawet okiem mrugn€Ѓ€Ё, €Єeby $nie zdradzi€Ё si€Ї, €Єe s€Ѓ elfami, i le€Єa€ y na nawozie a€Є do zmroku. €ЈPo dzwonku €Љ !dopiero odwa€Єy€ y si€Ї wr€Ѕci€Ё do dom€Ѕw, ale w po€Ђpiechu pogubi€ y trzewiczki i rodzice tak si€Ї rozgniewali, €Єe wszystkie dziewczynki odebrali z pensji i biedna prze€ o€Єona musia€ a pensj€Ї zwin€Ѓ€Ё. Co do mieszka€І elf€Ѕw, to szkoda ich szuka€Ё, bo ich mieszkania s€Ѓ widzialne tylko w nocy. Domy ich malowane s€Ѓna kolor nocy, a €Єe nocy za dnia nikt widzie€Ё nie mo€Єe, wi€Їc mieszka€І elf€Ѕw dojrze€Ё niepodobna. Ale nie s€Ѓd€Ќcie, €Єe wszystkie ich barwy s€Ѓ czarne €Њ bro€І Bo€Єe €Њnoc ma te same barwy co dzie€І, tylko bledsze o kilka ton€Ѕw. #Czerwie€І, ziele€І i b€ €Їkit nocy s€Ѓ podobne do dziennych, tylko daleko bardziej przejrzyste. Pa€ ac kr€Ѕlowej elf€Ѕw jest jedn€Ѓ z najpi€Їkniejszych rezydencji kr€Ѕlewskich. Zrobiony jest z kolorowych #szkie€ ek i kr€Ѕlowa si€Ї uskar€Єa,€Єe posp€Ѕlstwo od samego rana !oblega pa€ ac, €Єeby widzie€Ё, co!kr€Ѕlowa robi. I tak cisn€Ѓ nosy do €Ђcian, €Єe przynajmniej po€ owa elf€Ѕw ma nosy sp€ aszczone albo zadarte do g€Ѕry. Ulice i chodniki s€Ѓ na przestrzeni kilku mil wys€ ane mi€Їkk€Ѓ, bia€ €Ѓ materi€Ѓ "we€ nian€Ѓ, ale €Єe ptaki cz€Їsto wyrywa€ y po kawa€ ku chodnika na pod€Ђci€Ѕ€ k€Ї do swoich gniazd, wi€Їc elfy na ka€Єdym rogu ulicy ustawi€ y teraz policjanta. Jedna wielka r€Ѕ€Єnica zachodzi mi€Їdzy lud€Ќmi a elfami: oto elfy nie robi€Ѓ nigdy nic po€Єytecznego. Kiedy pierwsze dzieci€Ѓtko ludzkie za€Ђmia€ o si€Ї po raz pierwszy, €Ђmiech jego rozsypa€  si€Ї w miliony okruszk€Ѕw, kt€Ѕre pocz€Ї€ y wirowa€Ё po ziemi i wirowa€ y dop€Ѕty, p€Ѕki si€Ї z nich nie zrobi€ y elfy. Drobny ten ludek pracuje niezmordowanie od !€Ђwitu do nocy, ale gdyby€Ђ si€Ї kt€Ѕrego elfa zapyta€ , co w€ a€Ђciwie zrobi€ , okaza€ oby #si€Ї, €Єe zupe€ nie nic. Co chwila !porzucaj€Ѓ jedn€Ѓ robot€Ї, €Єeby zacz€Ѓ€Ё inn€Ѓ, i to trwa ca€ y !dzie€І. Nieuki z nich straszne €Њ jedno tylko potrafi€Ѓ doskonale: p€ ata€Ё figle i wyprowadza€Ё w pole ludzi. We wszystkim "usi€ uj€Ѓ nas na€Ђladowa€Ё; maj€Ѓ wi€Їc na przyk€ ad swojego listonosza, ale listonosz obchodzi domy ze swoj€Ѓ torb€Ѓtylko na Bo€Єe Narodzenie. "Buduj€Ѓ prze€Ђliczne szko€ y, ale nauka nie odbywa si€Ї w nich nigdy; najm€ odsze dziecko uznane jest zawsze za najm€Їdrsze ze wszystkich i ono bywa nauczycielem. Ale zaledwie wywo€ a imiona uczni€Ѕw i uczennic, zaraz ca€ a klasa idzie na spacer i ju€Є nie wraca wi€Їcej do szko€ y. W domu tak€Єe najm€ odsze z dzieci rz€Ѓdzi wszystkimi €Њnajmniejsze dzieci bywaj€Ѓ r€Ѕwnie€Є !obierane na kr€Ѕl€Ѕw i kr€Ѕlowe. Niemowl€Їta pami€Їtaj€Ѓ o tym dobrze i cho€Ё p€Ѕ€Ќniej s€Ѓ #pomi€Їdzy lud€Ќmi, my€Ђl€Ѓ, €Єe im jeszcze, jak dawniej, wszystko wolno. Dziwicie si€Ї pewnie nieraz, czemu wasza malutka siostrzyczka zawsze robi co innego, ni€Єby sobie €Єyczy€ a mama albo piastunka. Siada, kiedy powinna sta€Ё, wstaje !€Њkiedy chc€Ѓ, €Єeby siedzia€ a, dokazuje, kiedy j€Ѓ u€ o€Єono do snu, i w najd€ u€Єszej sukience raczkuje po pod€ odze. I !my€Ђlicie, €Єe malutka robi to z przekory i uporu? Tymczasem siostrzyczka wasza €Єyje jeszcze €Єyciem elf€Ѕw i przez pierwsze dwa lata swego €Єyciab€Їdzie robi€ a to wszystko, czego si€Ї nauczy€ a u nich. Potem dopiero, w miar€Ї jak si€Їoswoi z lud€Ќmi, zacznie ich na€Ђladowa€Ё. Wszystkie gwa€ towne wybuchy p€ aczu i gniewu u niej przypisuje mama wykluwaniu si€Ї z€Ѓbk€Ѕw. Mnie !si€Ї zdaje, €Єe przyczyna le€Єy wczym innym. Oto w ka€Єdym malutkim dziecku budzi si€Ї roz€Єalenie, €Єe nikt z otoczenia nie rozumie j€Їzyka, jakim si€Ї ono pos€ uguje. A przecie€Є ono m€Ѕwi j€Їzykiem elf€Ѕw. Jeszcze czasem matki i piastunki rozumiej€Ѓ, €Єe na !przyk€ ad €Јdia€Љ znaczy €Јpodaj no mi to bli€Єej€Љ, €Јwa? €Љ €Њ€Јczemu w€ o€Єy€ a€Ђ dzi€Ђ na g€ ow€Ї taki €Ђmieszny !kapelusz?€Љ, bo obcuj€Ѓc ci€Ѓgle #z dzie€Ёmi po€ apa€ y co€Ђ nieco€Ђ i z j€Їzyka elf€Ѕw. Danio nieraz pr€Ѕbowa€  przypomnie€Ё sobie troch€Ї z ich mowy za pomoc€Ѓ !przyciskania skroni obu d€ o€Іmi.I rzeczywi€Ђcie przypomnia€  sobie kilka zda€І, kt€Ѕre wam "powt€Ѕrz€Ї kiedy indziej, je€Єeli ich jeszcze nie zapomnia€ em. J€Їzykiem tym m€Ѕwi€  Danio, kiedy by€  jeszcze drozdem, s€Ѓdzi€ em wi€Їc, €Єe jest to mo€Єe j€Їzyk ptak€Ѕw, a nie elf€Ѕw €Њ ale Danio mnie zapewni€ , €Єe jest to j€Їzyk elf€Ѕw, bo w zdaniach tych jest mowa o r€Ѕ€Єnych figlach, aptaki m€Ѕwi€Ѓ zawsze tylko o swoich gniazdach. Danio pami€Їta dobrze, €Єe ptaki przelatuj€Ѓ z drzewa na drzewo, zagl€Ѓdaj€Ѓ do gniazd s€Ѓsiad€Ѕw i rozmawiaj€Ѓ tak: €ЈTen kolor nie bardzo mi si€Ї podoba, pani dobrodziejko €Љ albo: €ЈCzy szanowny pan !s€Ѓdzi, €Єe po€Ђci€Ѕ€ ka b€Їdzie do€Ђ€Ё ciep€ a?" albo jeszcze: €ЈAle€Є to obramowanie jest okropne! €Љ . Elfy ta€Іcz€Ѓ znakomicie, dlatego i male€Іkie dzieci !strasznie lubi€Ѓ si€Ї kr€Їci€Ё w "k€Ѕ€ ko i a€Є piszcz€Ѓ z uciechy, kiedy si€Ї z nimi ta€Іczy. Bale elf€Ѕw odbywaj€Ѓ si€Ї zawsze na€Ђwie€Єym powietrzu; ich plac zabawy nazywa si€Ї , czarodziejskim kr€Їgiem €Љ . Nieraz w kilka tygodni po balu mo€Єna jeszcze odnale€Ќ€Ё na trawniku €Ђlady ich gwa€ townego wirowania. Czasem w kr€Їgu takim znajduj€Ѓ si€Ї i grzyby. S€Ѓ to "sto€ ki elf€Ѕw, kt€Ѕrych s€ u€Єba nie zd€Ѓ€Єy€ a uprz€Ѓtn€Ѓ€Ё i pozostawi€ a na placu zabawy. Wygnieciona trawa i porozrzucane grzyby s€Ѓ jedynymi dowodami nocnej zabawy elf€Ѕw; na pewno sprytne elfy nie omieszka€ yby zatrze€Ё i tych €Ђlad€Ѕw, ale z takim roznami€Їtnieniem ta€Іcz€Ѓ do ostatniej prawie sekundy, €Єe ju€Є nie maj€Ѓ na to czasu. Raz, kiedy€Ђmy weszliz Daniem zaraz po otwarciu bramy parku, odkryli€Ђmy !€Јczarodziejski kr€Ѓg €Љ jeszcze zupe€ nie ciep€ y. Kto uwa€Єnie patrzy na tablic€Ї !znajduj€Ѓc€Ѓ si€Ї przy wej€Ђciu, mo€Єe € atwo odgadn€Ѓ€Ё, kiedy elfy urz€Ѓdzaj€Ѓ bal u siebie. Zapewne pami€Їtacie, €Єe na tablicy tej jest naznaczona godzina zamkni€Їcia parku. !Ot€Ѕ€Є elfy, pragn€Ѓc wcze€Ђniej rozpocz€Ѓ€Ё zabaw€Ї, zdejmuj€Ѓ tablic€Ї i na jej miejsce "wieszaj€Ѓ inn€Ѓ z liczb€Ѓ 6 i 1/2 zamiast 7. Ludzie nie domy€Ђlaj€Ѓc si€Ї podst€Їpu wychodz€Ѓ z parku o p€Ѕ€  godziny wcze€Ђniej ni€Є zwykle, a elfy od razu zaczynaj€Ѓ hula€Ё w najlepsze. Gdyby€Ђmy jak ma€ a Tonia Mamering mogli bodaj jedn€Ѓ noc sp€Їdzi€Ё w Parku Le€Ђnym, ujrzeliby€Ђmy najcudowniejsze widowisko, jakie sobie wyobrazi€Ё tylko mo€Єna. T€ umy naj€Ђliczniejszych elf€Ѕw i elficzek ci€Ѓgn€Ѓ na bal ze wszystkich stron. M€Ї€Єowie obejmuj€Ѓ czule swoje €Єony, a kawalerowie ustrojeni w mundury nios€Ѓ treny dam. Przed orszakiem biegn€Ѓ pacho€ cy z pochodniami zrobionymi z ga€ €Ѓzek #€Єurawinek. To s€Ѓ latarki elf€Ѕw. Najpierw damy udaj€Ѓ si€Ї do garderoby, gdzie zrzucaj€Ѓ zas€ ony i zarzutki, a wdziewaj€Ѓ €Ђliczne trzewiczki srebrne. Wszystkie kwiaty rosn€Ѓce wzd€ u€Є Alei Dzidziusi€Ѕw wychylaj€Ѓ g€ €Ѕwki, staj€Ѓ na palcach i przygl€Ѓdaj€Ѓ si€Ї z zachwytem orszakowi zaproszonych; nie posiadaj€Ѓ $si€Ї te€Є z rado€Ђci, je€Єeli mog€Ѓ !kt€Ѕrej z dam po€Єyczy€Ё szpilki do spi€Їcia oberwanej falbanki. Na najwy€Єszym wzniesieniu !siedzi kr€Ѕlowa elf€Ѕw, a za jej tronem stoi wielki kanclerz ze %€Јsta€ o€Ђci€Ѓ m€Їsk€Ѓ €Љ w r€Їku, z kt€Ѕrej zdmuchuje godzin€Ї, ile razy Jej Wysoko€Ђ€Ё zapyta€Ё o ni€Ѓ raczy. !Obrusy zmieniaj€Ѓ si€Ї zale€Єnie od pory roku. W maju utkane s€Ѓ z kwiat€Ѕw kasztana. Tkanin€Ї t€Ї robi si€Ї w nast€Їpuj€Ѓcy spos€Ѕb: dwadzie€Ђcia elf€Ѕw strz€Ѓsa najpierw kwiaty z drzewa, a gdy ziemia pokryje si€Ї nimi jak€Ђniegiem, zbiegaj€Ѓ si€Ї "pokoj€Ѕwki i dop€Ѕty kr€Їc€Ѓ si€Ї w k€Ѕ€ ko z rozpostartymi sukienkami, p€Ѕki p€ atki kwietne nie roz€ o€Є€Ѓ si€Ї na ziemi w kszta€ cie obrusa. Elfy maj€Ѓ trzy rodzaje wina, kt€Ѕre pij€Ѓ w trzech rodzajach kieliszk€Ѕw. Wino berberysowe, wino pierwiosnkowe i bor€Ѕwkowe. Kr€Ѕlowa cz€Їstuje wszystkich winem, ale €Єe $flaszki s€Ѓ tak ci€Ї€Єkie, €Єe nikt "ich ud€Ќwign€Ѓ€Ё nie mo€Єe, wi€Їc ca€ e to cz€Їstowanie jest tylkona niby. Uczta zaczyna si€Ї zawsze od chleba z mas€ em. Dla wszystkich go€Ђci wystarcza porcja wielko€Ђci sze€Ђciu pens€Ѕw. Na deser s€ u€Єba podaje ciastka nie wi€Їksze od okruszk€Ѕw. Z pocz€Ѓtku wszystkie elfy siedz€Ѓce doko€ a grzyba zachowuj€Ѓ si€Ї bardzo grzecznie, ale jak si€Ї tylko rozbawi€Ѓ, zaraz pakuj€Ѓ palce w mas€ o (kt€Ѕre si€Ї wyrabia z korzonk€Ѕw starych drzew), a najniegrzeczniejsze w€ a€Є€Ѓ nawet na st€Ѕ€  i j€Їzykiem !zlizuj€Ѓ z p€Ѕ€ misk€Ѕw cukier i inne s€ odycze. Skoro kr€Ѕlowa to spostrze€Єe, daje znak s€ u€Єbie, €Єeby wszystko uprz€Ѓtn€Ї€ a, i zaraz rozpoczynaj€Ѓ si€Ї ta€Іce. Kr€Ѕlowa post€Їpuje przodem, a za ni€Ѓ idzie wielki kanclerz nios€Ѓc w r€Їku dwie czarki nape€ nione sokiem go€Ќdzikowym i lewkoniowym. Sok go€Ќdzikowy s€ u€Єy do cucenia omdla€ ych go€Ђci, a sokiem lewkoniowym smaruje !si€Ї si€Іce i guzy, kt€Ѕre sobie elfy cz€Їsto nabijaj€Ѓ w czasie ta€Іca. Orkiestr€Ѓ elf€Ѕw jest !Piotru€Ђ Pan. Piotru€Ђ zasiada nagrzybie po€Ђrodku czarodziejskiego kr€Їgu i przygrywa elfom do ta€Іca coraz szybciej, coraz skoczniej, coraz weselej, a elfy wiruj€Ѓ jak szalone, p€Ѕki nie pomdlej€Ѓ ze zm€Їczenia. Najpi€Їkniejsze bale odbywaj€Ѓ si€Ї zawsze ze wsp€Ѕ€ udzia€ em Piotrusia. Na kartach zaprosze€І, wysy€ anych do najwy€Єszych dygnitarzy, wydrukowany jest nawet jego "monogram €ЈP. P. €Љ Na og€Ѕ€  elfymaj€Ѓ bardzo wdzi€Їczne serca,wi€Їc te€Є i kr€Ѕlowa elf€Ѕw, chc€Ѓc wynagrodzi€Ё Piotrusia "za prze€Ђliczn€Ѓ muzyk€Ї, kt€Ѕr€Ѓ u€Ђwietni€  bal wydany w drug€Ѓ rocznic€Ї jej urodzin (elfy obchodz€Ѓ urodziny ka€Єdego miesi€Ѓca), wype€ ni€ a najgor€Їtsze €Єyczenie Piotrusia. By€ o to tak: kr€Ѕlowa elf€Ѕw "kaza€ a Piotrusiowi ukl€Їkn€Ѓ€Ё i powiedzia€ a mu, €Єe w nagrod€Ї za jego muzyk€Ї spe€ ni jego najserdeczniejsze €Єyczenie. Wszystkie elfy zbieg€ y si€Ї doko€ a, €Єeby us€ ysze€Ё "€Єyczenie Piotrusia. Ale Piotru€Ђ namy€Ђla€  si€Ї d€ ugo, bo nie bardzo wiedzia€ , czego ma sobie €Єyczy€Ё. Nareszcie rzek€ : €ЊCzy mog€ aby€Ђ tak zrobi€Ё, €Єebym wr€Ѕci€  do mojej mamy? Kr€Ѕlowej nie podoba€ o si€Ї to pytanie, bo gdyby Piotru€Ђ wr€Ѕci€  do matki, nie mia€ by kto elfom przygrywa€Ё do ta€Іca. Wi€Їc pokr€Їci€ a !lekcewa€Є€Ѓco noskiem i rzek€ a: €Њ A co€Є to za €Єyczenie!! !Mo€Єesz prosi€Ё przecie€Є o co€Ђ daleko wi€Їkszego. €Њ Wi€Їc to jest takie ma€ e €Єyczenie?? €Њ pyta€  Piotru€Ђ. !€Њ O, takie malutkie €Њ odpar€ a kr€Ѕlowa przysuwaj€Ѓc wskazuj€Ѓce palce bliziutko do siebie. €Њ A jakie b€Їdzie du€Єe €Єyczenie?? €Њ pyta€  dalej Piotru€Ђ. €ЊPrzynajmniej takie €Њodpar€ a kr€Ѕlowa i odmierzy€ a do€Ђ€Ё du€Єy kawa€ ek na swojej sukni.Piotru€Ђ duma€  przez chwil€Ї. €ЊHa, w takim razie poprosz€Ї ci€Ї o wype€ nienie dw€Ѕch ma€ ych €Єycze€І zamiast jednego du€Єego. "Naturalnie kr€Ѕlowa musia€ a si€Ї na to zgodzi€Ё, ale elfy bardzo !si€Ї przestraszy€ y, bo Piotru€Ђ !za€Є€Ѓda€  ni mniej, ni wi€Їcej, tylko €Єeby m€Ѕg€  odwiedzi€Ё swoj€Ѓ matk€Ї, ale z prawem powrotu do Le€Ђnego Parku, w razie gdyby go w domu spotka€ a jaka€Ђ przykro€Ђ€Ё. A drugie €Єyczenie zachowa€  lko... tylko 2\book.gb.tmpє0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїП"€, cг #Ќ Ђ c6 $NV c™ %Є"ˆ/ќ &,(2 c€+ '^3› cŽ (љ>Ѕё sobie na inny raz. !€ЊMog€Ї ci udzieli€Ё mocy latania€Њodpowiedzia€ a kr€Ѕlowa po namy€Ђle €Њale drzwi twego domu otworzy€Ё nie jestem w stanie. €ЊO, drzwi otwiera€Ё nie trzeba,bo okno, przez kt€Ѕre wylecia€ em, jest zawsze otwarte. Matka moja nie zamyka go nigdy, bo nie traci nadziei, €Єe kiedy€Ђ do niej powr€Ѕc€Ї €Њodpowiedzia€  Piotru€Ђ. €ЊA ty sk€Ѓd wiesz o tym? €Њ pyta€ y zdumione elfy, ale Piotru€Ђ nie umia€  im na to odpowiedzie€Ё. $€Њ Wiem, i ju€Є €Њ odpar€  kr€Ѕtko. Nie by€ o wi€Їc rady, elfy musia€ y si€Ї zgodzi€Ё na €Єyczenie Piotrusia. Udzieli€ y mu mocy latania za pomoc€Ѓ € echtania go w € opatki. Im silniej go € askota€ y, tym mocniej sw€Їdzia€ o miejsce, w kt€Ѕrym dawniej ros€ y "skrzyde€ ka, i po kr€Ѕtkiej chwili#Piotru€Ђ uni€Ѕs€  si€Ї w powietrze i szybowa€  coraz wy€Єej i wy€Єej, het, ponad wierzcho€ kami drzew i ponad szczytami dach€Ѕw i komin€Ѕw. Podr€Ѕ€Є by€ a tak cudna, €Єe Piotru€Ђ zboczy€  nawet troch€Ї z drogi wiod€Ѓcej ku domowi i lata€  d€ ugo ponad wie€Єami ko€Ђcielnymi, nad pa€ acami i olbrzymi€Ѓ rzek€Ѓ przerzynaj€Ѓc€Ѓ korytem swoim miasto. Wreszcie jednak skierowa€  si€Ї ku domowi i odszuka€  otwarte okno sypialnego pokoju matki. Ale ju€Є w czasie tej podr€Ѕ€Єy napowietrznej postanowi€  "poprosi€Ё kr€Ѕlow€Ї elf€Ѕw, €Єeby go zamieni€ a w ptaka. Kiedy Piotru€Ђ wlecia€  przez otwarte okno sypialni, matka jego spa€ a. Piotru€Ђ usiad€  !cichutko w nogach jej € €Ѕ€Єka i !uwa€Єnie jej si€Ї przypatrywa€ . Rami€Ї matki pod€ o€Єone pod g€ ow€Ї tworzy€ o w poduszce wg€ €Їbienie, kt€Ѕre, wys€ ane puchem bujnych, jedwabistychw€ os€Ѕw, podobne by€ o do najcudniejszego gniazdka. !Piotru€Ђ nie m€Ѕg€  oczu oderwa€Ёod jej €Ђlicznej twarzy i delikatnych koronek, zdobi€Ѓcych jej bielizn€Ї i !po€Ђciel. Niezmiernie by€  dumny,€Єe ma tak€Ѓ €Ђliczn€Ѓ mam€Ї. !€Њ O matko!! Gdyby€Ђ wiedzia€ a, kto siedzi na twoim € €Ѕ€Єku €Њ szepn€Ѓ€  po cichutku. Delikatnie pog€ adzi€  r€Ѓczk€Ѓ male€Іkie wzniesienie zarysowane na ko€ drze przez jej stopy; z wyrazu matki pozna€ , €Єe sprawi€ o jej to przyjemno€Ђ€Ё. Wiedzia€ , €Єe wystarczy€ oby szepn€Ѓ€Ё jedno najcichsze s€ €Ѕwko, a przebudzi€ aby si€Ї natychmiast, bo matki budz€Ѓ si€Ї zawsze na najl€Єejsze poruszenie swych dzieci. Z ustjej wydar€ by si€Ї okrzyk rado€Ђci, ramiona obj€Ї€ yby go mocnym, gor€Ѓcym u€Ђciskiem. €ЈNie powiem, €Єebym si€Ї nie m€Ѕg€  oby€Ё bez tego, ale dla niej, o, dla niej by€ aby to wielka rado€Ђ€Ё €Љ €Њduma€  !Piotru€Ђ. Kiedy wraca€  do matki,#nie w€Ѓtpi€  ani przez chwil€Ї, €Єe"robi jej tym najwi€Їksz€Ѓ € ask€Ї,jak€Ѓ matce dziecko zrobi€Ё mo€Єe. €ЈZ pewno€Ђci€Ѓ nie ma wi€Їkszej przyjemno€Ђci, jak !mie€Ё na wy€ €Ѓczn€Ѓ w€ asno€Ђ€Ё ma€ ego ch€ opczyka. Wiadomo, jak matki si€Ї tym ciesz€Ѓ i jakie s€Ѓ dumne z tego €Љ €Њ rozmy€Ђla€ . Czemu€Є jednak Piotru€Ђ siedzi tak d€ ugo w milczeniu na brzegu € €Ѕ€Єka? Czemu nie powie swojej matce, €Єe powr€Ѕci€  do domu? Wstyd mi troch€Ї za Piotrusia, ale musz€Ї wam powiedzie€Ё, €ЄePiotrusia ci€Ѓgn€Ї€ o w dwie zupe€ nie przeciwne strony. "Patrzy€  z mi€ o€Ђci€Ѓ na matk€Ї, ale zaraz potem zwraca€  oczy z t€Їsknot€Ѓ ku otwartemu oknu. Hm, by€ oby to bardzo mi€ o by€Ё znowu synkiem swojej mamy, ale ... I tu oblega€ y go wspomnienia weso€ ych chwil sp€Їdzonych w Le€Ђnym Parku. Brr. Jakby by€ o niemi€ o wdziewa€Ё znowu majteczki i sukienki! !Zeskoczy€  z € €Ѕ€Єka i zacz€Ѓ€  wyjmowa€Ё z komody r€Ѕ€Єne cz€Ї€Ђci ubranek, kt€Ѕre nosi€  dawniej. Le€Єa€ y u€ o€Єone najporz€Ѓdniej w szufladzie, ale Piotru€Ђ ani rusz przypomnie€Ё sobie nie m€Ѕg€ , jak si€Ї je nadziewa, czy r€Їkawki kaftaniczka wci€Ѓgaj€Ѓsi€Ї na r€Ѓczki, czy n€Ѕ€Єki. W€ a€Ђnie z trudem usi€ owa€  przecisn€Ѓ€Ё n€Ѕ€Єk€Ї przez r€Їkawek koszulki, kiedy nagle wskutek skrzypni€Їcia szufladymatka przebudzi€ a si€Ї i #szepn€Ї€ a €ЈPiotrusiu! €Љ g€ osem tak s€ odkim i rzewnym, jakby to by€ o najmilsze s€ owo na !€Ђwiecie. Piotru€Ђ siedzia€  bez ruchu i patrzy€  na matk€Ї z zapartym oddechem. Nie m€Ѕg€  wyj€Ђ€Ё ze zdumienia, €Єe matka "ju€Є wie, €Єe synek jej powr€Ѕci€ do domu. Ale gdyby by€ a raz !jeszcze powt€Ѕrzy€ a €ЈPiotrusiu!$€Љ , by€ by zerwa€  si€Ї z pod€ ogi i rzuci€  si€Ї jej w ramiona z okrzykiem €Јmamusiu! €Љ Ale matka westchn€Ї€ a tylko cichutko, a kiedy Piotru€Ђ popatrzy€  na ni€Ѓ, spa€ a jak przedtem, tylko po twarzy jej !sp€ ywa€ y dwie srebrzyste € zy. !Piotrusiowi zrobi€ o si€Ї bardzo "przykro i oto, co zrobi€ : usiad€  na brzegu € €Ѕ€Єka i zagra€  na fujarce najpi€Їkniejsz€Ѓ ko€ ysank€Ї. Ko€ ysank€Ї t€Ї !u€ o€Єy€  sam dla swojej matki na melodi€Ї tego s€ odkiego szeptu €ЈPiotrusiu €Љ , jaki przed #chwil€Ѓ z ust matki pos€ ysza€ . I gra€  dop€Ѕty, p€Ѕki na twarzy matki nie dojrza€  cichej, g€ €Їbokiej szcz€Ї€Ђliwo€Ђci. Melodia, kt€Ѕr€Ѓ wygrywa€ , podoba€ a mu si€Ї tak bardzo, "€Єe ju€Є-ju€Є chcia€  przebudzi€Ё matk€Ї, €Єeby us€ ysze€Ё jej okrzyk pe€ en zachwytu: €ЈOch,Piotrusiu! Jak€Єe€Є ty grasz cudownie! €Љ €Њale, €Єe matka wygl€Ѓda€ a w tej chwili na zupe€ nie zadowolon€Ѓ, Piotru€Ђ znowu zwr€Ѕci€  oczy ku otwartemu oknu. Nie, €Єeby mia€  zamiar odlecie€Ё i nie powr€Ѕci€Ё wi€Їcej do domu. Przeciwnie, postanowi€  sobie solennie, €Єe b€Їdzie nadal synkiem swojej mamy, tylko nie ma si€Ї z czym tak "spieszy€Ё... Mia€  przecie€Є prawodo drugiego €Єyczenia. Wprawdzie nie mia€  ju€Є ochoty zosta€Ё ptakiem, ale wyrzec si€Їzupe€ nie drugiego €Єyczenia by€ oby prawdziwym marnotrawstwem. A na to, by zosta€ o wype€ nione, trzeba by€ o wr€Ѕci€Ё do elf€Ѕw. Gdyby za€Ђ je odk€ ada€  w !niesko€Іczono€Ђ€Ё, mog€ yby si€Ї !elfy zniecierpliwi€Ё i odm€Ѕwi€Ё spe€ nienia jego €Єyczenia. Wydawa€ o mu si€Ї tak€Єe, €Єe by€ oby to bardzo nie€ adnie, gdyby pozosta€  w domu, nie po€Єegnawszy si€Ї wpierw ze swoim przyjacielem Salom€Ѓ. €ЊTak bym chcia€  bodaj raz jeszcze po€Єeglowa€Ё na W€Ї€Єowym Jeziorze w mojej kochanej € €Ѕdeczce €Њszepn€Ѓ€  !€Ђpi€Ѓcej matce do ucha. €ЊI tak bym jeszcze chcia€  opowiedzie€Ё moje przygody ptaszkom z Ptasiej Wyspy €Њ doda€  pieszczotliwie. €ЊAle przyrzekam ci, mamo, €Єe wr€Ѕc€Ї do ciebie na pewno €Њ zako€Іczy€  uroczy€Ђcie i wylecia€  przez okno. Dwa razy jeszcze wraca€  z gzymsu okiennego, chc€Ѓc uca€ owa€Ё matk€Ї na po€Єegnanie. Ale zaraz przysz€ o mu na my€Ђl, €Єe rado€Ђ€Ё mo€Єe przebudzi€Ё jego mam€Ї, wi€Їc wygra€  jej tylko kilka poca€ unk€Ѕw na fujarce i polecia€  do Parku Le€Ђnego. Wiele nocy i wiele miesi€Їcy !up€ yn€Ї€ o, zanim Piotru€Ђ si€Ї zdecydowa€  poprosi€Ё elfy o spe€ nienie drugiego €Єyczenia. Sam nie wiem, dlaczego tak d€ ugo z tym zwleka€ . Mo€Єe dlatego, €Єe musia€  odda€Ё mn€Ѕstwo po€Єegnalnych wizyt, i nie tylko wszystkim przyjacio€ om, ale i wszystkim ulubionym trawnikom i placom. Potem odby€  du€Єo przedostatnich, ostatnich i najostatniej szych podr€Ѕ€Єy w swoim stateczku. A wreszcie nie spieszy€ o mu si€Ї tak bardzo znowu, bo matki gotowe s€Ѓ zawsze czeka€Ё na swoje dzieci. Kiedy si€Ї raz z tym wyrwa€  wobec Salomy, kruk rozgniewa€  si€Ї bardzo, botakie zdanie mog€ o zach€Їci€Ё samiczki do zaniedbywania gniazda w czasie wyl€Їgu piskl€Ѓt. Salomo mia€  mn€Ѕstwo €Ђwietnych przys€ €Ѕw, kt€Ѕrymi zach€Їca€  ptaki do sumiennego wype€ niania obowi€Ѓzk€Ѕw: €ЈMasz znie€Ђ€Ё jajo, znie€Ђ je dzisiaj, masz zje€Ђ€Ё ziarno, zjedz je jutro €Љ albo: €ЈChwytaj chwil€Ї za czub, bo ci umknie €Љ . Gdyby ptaki us€ ysza€ y teorie Piotrusia o matkach, z pewno€Ђci€Ѓ rozmi€ owa€ yby si€Ї w niedbalstwie. Wierzcie mi jednak, €Єe pomimoodwlekania chwili odlotu Piotru€Ђ trwa€  w zamiarze powrotu do matki i do domu. €­e za€Ђ jego zamiar by€  szczery, €Ђwiadczy zachowanie!si€Ї jego wzgl€Їdem elf€Ѕw. Elfy "bardzo pragn€Ї€ y, €Єeby Piotru€Ђ pozosta€  w Parku Le€Ђnym i przygrywa€  na ich ucztach i balach, tote€Є wszelkimi sposobami stara€ y si€Ї go zmusi€Ё do zrobienia jakiej€Ђ uwagi, kt€Ѕra by go pozbawi€ a drugiego €Єyczenia. Niechby powiedzia€  tylko: €ЈAch, jakbymchcia€ , €Єeby trawa nie by€ a mokra €Љ , a ju€Є by by€ o po €Єyczeniu. Czasem nawet rozmy€Ђlnie myli€ y takt ta€Іcz€Ѓc, w nadziei, €Єe zniecierpliwiony Piotru€Ђ "zawo€ a: €ЈChcia€ bym, €Єeby€Ђcie "si€Ї ju€Є raz nauczy€ y ta€Іczy€Ё do taktu! €Љ , a wtedy elfy powiedzia€ yby mu, €Єe ju€Є !straci€  drugie swoje €Єyczenie. "Ale Piotru€Ђ od razu pozna€  si€Ї na ich sztuczkach i cho€Ё "nieraz s€ owo €Јchcia€ bym ... €Љ cisn€Ї€ o mu si€Ї na usta, zawsze zamilk€  w por€Ї, tak €Єeelfy nic wydoby€Ё ze€І nie mog€ y, i kiedy nareszcie o€Ђwiadczy€ : €ЈChcia€ bym na zawsze wr€Ѕci€Ё do mojej matki!"€Љ , elfy musia€ y po€ echta€Ё go "w plecki i z €Єalem ujrza€ y, €Єe uni€Ѕs€  si€Ї w powietrze. Piotru€Ђ lecia€  spiesznie, bo $€Ђni€ o mu si€Ї ubieg€ ej nocy, €Єe matka jego p€ aka€ a. Piotru€Ђ dobrze wiedzia€ , co by€ o przyczyn€Ѓ tych € ez, i wiedzia€ , €Єe jeden poca€ unek wspania€ ego syna wywo€ a natychmiast u€Ђmiechy na jej drogich ustach. Och, Piotru€Ђ by€  tego zupe€ nie pewny i !spieszno mu by€ o wtuli€Ё si€Ї w ramiona dobrej matki, wi€Їc !te€Є lecia€  najkr€Ѕtsz€Ѓ drog€Ѓ wprost ku oknu, kt€Ѕre zawsze sta€ o dla niego otworem. !Ale dzi€Ђ okno by€ o zamkni€Їte; zimna, €Єelazna krata broni€ a wst€Їpu do domu. A gdy Piotru€Ђprzycisn€Ѓ€  nosek do szyby, ujrza€  matk€Ї €Ђpi€Ѓc€Ѓ jak dawniej na € €Ѕ€Єku z innym dzieci€Ѓtkiem w ramionach. Na pr€Ѕ€Єno wo€ a€  za oknem: !€ЈMatko! Mamusiu! €Љ Na pr€Ѕ€Єno #rani€  male€Іkie pi€Ѓstki o zimn€Ѓ,€Єelazn€Ѓ krat€Ї. Matka go nie s€ ysza€ a. Bole€Ђnie € kaj€Ѓc powr€Ѕci€  Piotru€Ђ do Le€Ђnego !Parku i nigdy wi€Їcej nie ujrza€ drogiej twarzy matki. Jak€Єe z€ udna by€ a wiara Piotrusia, €Єe nic go nigdy zast€Ѓpi€Ё nie zdo€ a... Ach, Piotrusiu, gdyby ci wszyscy, kt€Ѕrzy wielkie #b€ €Їdy pope€ nili w €Єyciu, mogli rozpocz€Ѓ€Ё je na nowo! Ale #Salomo mia€  s€ uszno€Ђ€Ё: €ЈTrzebachwil€Ї chwyci€Ё za czub, bo umknie €Љ . Chwila taka zdarza si€Ї tylko raz jeden w €Єyciu. Kto jej za czub nie chwyci, napr€Ѕ€Єno powraca€Ё b€Їdzie do okna. Przyb€Їdzie €Јpo dzwonku€Љ i €Єelazne kraty broni€Ё mu !b€Їd€Ѓ przyst€Їpu do szcz€Ї€Ђcia przez ca€ e d€ ugie €Єycie. žŸ ЁЂЃЄЅІЇЈЉЊЋЌ­ЎЏАБВГДЕЖЗИЙКЛМНОПРСТУФХЦЧШЩЪЫЬЭЮЯабвгдежзийклмнопрстуфхцчшщъыьэZnacie zapewne wszyscy Ma€ yDomek w parku. Jest to jedynydomek na €Ђwiecie, kt€Ѕry elfy zbudowa€ y dla ludzi. Ma€ o dzieci jednak widzia€ o go naprawd€Ї, mo€Єe dwoje albo najwy€Єej troje, i to musia€ y wnim przenocowa€Ё, bo inaczej nie mog€ yby go zobaczy€Ё. Bo kiedy dziecko si€Ї do snu uk€ ada, domku nie ma jeszcze wcale, a kiedy si€Ї obudzi z rana, widzi go jak na d€ oni. Tylko co€Ђ nieco€Ђ mo€Єna ze€І zobaczy€Ё, a mianowicie €Ђwiat€ o w jego oknach, ale i to dopiero €Јpo dzwonku €Љ . Anielcia Clare (ta, co tak ch€Їtnie daje sobie plombowa€Ё z€Їby, bo za to bior€Ѓ j€Ѓ do cukierni)widuje czasem po kilkaset €Ђwiate€  na raz. Zapewne w tej chwili elfy buduj€Ѓ sw€Ѕj domek, bo teraz buduj€Ѓ go ka€Єdego wieczora, ale co dzie€І w innej cz€Ї€Ђci "parku. Anielci si€Ї wydawa€ o, €Єe!jedno €Ђwiate€ ko by€ o wi€Їksze od innych, ale na pewno tego powiedzie€Ё nie mog€ a, bo tyle innych €Ђwiate€  migota€ o i przes€ ania€ o go, €Єe trudno by€ o rozpozna€Ё, czy to jest tosamo. Je€Єeli jednak mi€Їdzy €Ђwiate€ kami migoc€Ѓcymi w Parku Le€Ђnym jest jedno najwi€Їksze, b€Їdzie to z pewno€Ђci€Ѓ latarka Piotrusia Pana. Bardzo du€Єo dzieci !widzia€ o te €Ђwiate€ ka w parku,ale pierwszym dzieckiem, dla kt€Ѕrego elfy zbudowa€ y sw€Ѕj domek, by€ a Tonia Mamering. Tonia by€ a zawsze niezwyk€ €Ѓ dziewczynk€Ѓ, a ju€Є wieczoremstawa€ a si€Ї wprost nadzwyczajn€Ѓ. Mia€ a ju€Є cztery lata i w dzie€І zachowywa€ a si€Ї jak inne dziewczynki w jej wieku. #Cieszy€ a si€Ї bardzo, je€Єeli jej sze€Ђcioletni braciszek Ja€Ђ #pozwoli€  si€Ї jej bawi€Ё z sob€Ѓ, na€Ђladowa€ a go we wszystkim i"nie gniewa€ a si€Ї wcale, je€Єeli w zabawie poturbowa€  j€Ѓ nawet troszk€Ї. W og€Ѕle z Jasiaby€ a bardzo dumna, uwa€Єa€ a go bowiem za idea€  rozumu i dzielno€Ђci. Potrafi€ a tak€Єe pokaza€Ё, €Єe ma nowe buciczkina n€Ѕ€Єkach, w chwili gdy powinna by€ a z€ apa€Ё rzucon€Ѓ jej pi€ k€Ї. Jednym s€ owem, w dzie€І Tonia podobna by€ a do wszystkich ma€ ych dziewczynek. Ale pod wiecz€Ѕr, kiedy zmrok zaczyna€  zapada€Ё, dzieci zmienia€ y si€Ї najzupe€ niej. T€Їgi, bajeczny Ja€Ђ, kt€Ѕry w dzie€І tak przewodzi€  nad m€ odsz€Ѓ siostrzyczk€Ѓ, raz po raz ogl€Ѓda€  si€Ї na ni€Ѓ niespokojnie, bo im ciemniej robi€ o si€Ї w pokoju, tym mocniej b€ yszcza€ y oczy ma€ ejToni. Wzrok jej ja€Ђnia€  spokojnym, tajemniczym blaskiem, a oczy Jasia pe€ ne by€ y l€Їku i grozy. W takiej chwili Ja€Ђ oddawa€  Toni najulubie€Іsze swoje zabawki (nazajutrz odbiera€  je z powrotem), a Tonia przyjmowa€ a je z niedba€ ym !u€Ђmieszkiem. Dzieci wiedzia€ y, "€Єe za chwil€Ї ka€Є€Ѓ im i€Ђ€Ё do "€ €Ѕ€Єka, i to takim przera€Єeniemnape€ nia€ o Jasia, a tak tajemnicz€Ѓ i pewn€Ѓ siebie "czyni€ o Toni€Ї. Bo ledwie nia€Іka u€ o€Єy€ a dzieci do snu, Tonia robi€ a si€Ї wprost straszliwa. Zar€Ѕwno pro€Ђby Jasia, jak i gro€Ќby matki i piastunki Aji przyjmowa€ a tym samym niepokoj€Ѓcym u€Ђmieszkiem. A !ledwie starsi wyszli i zostawili dzieci w pokoju, kt€Ѕrego mrokrozprasza€ a jedynie lampka nocna, Tonia siada€ a na "€ €Ѕ€Єeczku i zaczyna€ a szepta€Ё:€Њ Pst... co to si€Ї rusza? Ja€Ђ j€Ѓ uspokaja€ : €ЊToniu, Tonieczko, cicho, $naprawd€Ї nic si€Ї nie rusza... €Њi spiesznie wsuwa€  g€ ow€Ї pod ko€ dr€Ї. $€ЊIdzie! Idzie! Idzie na ciebie! €Њ krzycza€ a Tonia. €Њ Ju€Є jest ko€ o twego € €Ѕ€Єka, ju€Є kopytkami tupie w pod€ og€Ї! Teraz ci€Ї we€Ќmie na rogi! Jasiu, uciekaj, bo ci€Ї we€Ќmie na rogi! €Њi g€ os jej by€  tak !przejmuj€Ѓcy, €Єe Ja€Ђ przej€Їty €Ђmiertelnym strachem, !wyskakiwa€  z € €Ѕ€Єka i boso, w koszulce nocnej p€Їdzi€  przez pok€Ѕj i korytarz po schodach na d€Ѕ€ . Ale kiedy po chwili mama albo piastunka wraca€ y !z Jasiem na g€Ѕr€Ї, €Єeby ukara€ЁToni€Ї, Tonia ju€Є spa€ a w najlepsze. I wcale nie udawa€ a,!€Єe €Ђpi, ale spa€ a naprawd€Ї i we €Ђnie wygl€Ѓda€ a jak ma€ y anio€ eczek, a to by€ o najgorsze ze wszystkiego. Do parku przychodzi€ y dzieci codziennie. Prym we wszystkim"trzyma€  naturalnie Ja€Ђ. S€Ѓdz€Ѓc!z tego, co m€Ѕwi€  o sobie, by€  ch€ opcem niepospolicie odwa€Єnym, co niezmiern€Ѓ "dum€Ѓ nape€ nia€ o ma€ €Ѓ Toni€Ї. By€ aby bardzo pragn€Ї€ a !pokaza€Ё ka€Єdemu €Јna pi€Ђmie €Љ, €Єe jest rodzon€Ѓ siostr€Ѓ bohaterskiego Jasia. A ju€Є najwi€Їcej imponowa€ o jej, "kiedy Ja€Ђ si€Ї przechwala€ , €Єe pozostanie w parku na noc, ju€Є po zamkni€Їciu wszystkich bram przez str€Ѕ€Єa nocnego. €ЊAle€Є, Jasiu €Њt€ umaczy€ a "Tonia, przej€Їta czci€Ѓ g€ €Їbok€Ѓ dla jego odwagi €Њelfy strasznieby za to by€ y z€ e na ciebie. €Њ Och, zapewne! €Њ odpar€  niedbale Ja€Ђ. €ЊMo€Єe... mo€Єe Piotru€Ђ Pan we€Ќmie ci€Ї na sw€Ѕj stateczek i przep€ yni€Їcie razem W€Ї€Єowe"Jezioro? €Њ m€Ѕwi€ a dalej Tonia, dr€Є€Ѓc ze wzruszenia. €Њ O, z ca€ €Ѓ pewno€Ђci€Ѓ! €Њ odpowiedzia€  Ja€Ђ tym samym tonem. Co€Є dziwnego, €Єe Tonia dumnaby€ a z takiego brata? Dzieci nie powinny by€ y m€Ѕwi€Ёo tym tak g€ o€Ђno, bo pewien elf, zbieraj€Ѓcy szkieleciki #zesch€ ych li€Ђci, z kt€Ѕrych elfy tkaj€Ѓ swoje sukienki letnie, pods€ ucha€  ich rozmow€Ї i od tej chwili Ja€Ђ mia€  we !wszystkim pecha. Je€Єeli usiad€  na kt€Ѕrym ze s€ upk€Ѕw ogrodowych, s€ upek wywraca€  si€Ї razem z nim, bo elfy umy€Ђlnie ochwiewa€ y go pod "ziemi€Ѓ, €Єeby Ja€Ђ rozbi€  sobie g€ ow€Ї, albo chwyta€ y go za sznurowad€ a trzewik€Ѕw i Ja€Ђ "pada€  na ziemi€Ї i nabija€  sobiepot€Ї€Єnego guza. Nawet kaczkiwci€Ѓgn€Ї€ y do spisku i nam€Ѕwi€ y je, €Єeby stateczki puszczane przez Jasia na Okr€Ѓg€ ym Stawie wpycha€ y pod wod€Ї. Najwi€Їcej przykrychwypadk€Ѕw w parku powoduj€Ѓ rozgniewane elfy, tote€Є trzeba bardzo uwa€Єa€Ё, co si€Ї o nich m€Ѕwi. Tonia mia€ a tak€Ѓ natur€Ї, €Єe mog€ a dzie€І i noc nie rusza€Ё #si€Ї z miejsca, je€Єeli wiedzia€ a,#€Єe kto€Ђ ma spe€ ni€Ё jaki€Ђ czyn bohaterski; ale Jasiowi nie spieszy€  o si€Ї tak bardzo i є0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїП)pf cі *ж є cY +Ъ& cМ ,№"( c-.‡ c‚.Ÿ9у2хkiedy go zapyta€ a, kt€Ѕrego dnia €Јpo dzwonku €Љ pozostanie w parku, Ja€Ђ odpar€  kr€Ѕtko: €Њ Ach, kt€Ѕregokolwiek! Prawd€Ї m€Ѕwi€Ѓc, Ja€Ђ €Єadnego dnia nie wybra€  i dlatego, ile razy pyta€ a go Tonia: €ЈCzy to $dzisiaj mo€Єe? €Љ , m€Ѕg€  z ca€ €Ѓ pewno€Ђci€Ѓ odpowiedzie€Ё, €Єe: €ЈNie dzisiaj €Љ . Tonia za€Ђ przypuszcza€ a, €Єe Ja€Ђ czeka na jaki€Ђ dzie€І najlepszy ze wszystkich. Sporo dni up€ yn€Ї€ o od tej !rozmowy; ca€ y park pokry€  si€Ї €Ђniegiem, a powierzchnia !Okr€Ѓg€ ego Stawu zmieni€ a si€Ї w tafl€Ї lodu. L€Ѕd nie by€  !jeszcze do€Ђ€Ё mocny, €Єeby si€Ї !€Ђlizga€Ё na nim, ale codziennie mo€Єna go ju€Є by€ o € ama€Ё przez rzucanie na€І wielkich kamieni. Mn€Ѕstwo jasnow€ osych ch€ opczyk€Ѕw i dziewczynek oddawa€ o si€Ї tej zabawie z upodobaniem. Kiedy Ja€Ђ z Toni€Ѓ weszli do parku, chcieli natychmiast $skr€Їci€Ё na €Ђcie€Єk€Ї wiod€Ѓc€Ѓ doOkr€Ѓg€ ego Stawu. Ale ich czarna piastunka Aja kaza€ a im najpierw odby€Ё porz€Ѓdny spacer dla rozgrzania si€Ї i popatrzy€ a na tablic€Ї u wej€Ђcia, na kt€Ѕrej by€ a naznaczona godzina zamkni€Їcia parku. Park mia€  by€Ё zamkni€Їty o p€Ѕ€  do sz€Ѕstej. Poczciwa czarna Aja !zawsze €Ђmia€ a si€Ї serdecznie, !€Єe tyle bia€ ych dzieci jest na €Ђwiecie, ale tego wieczoru odechcia€ o jej si€Ї €Ђmia€Ё na d€ ugo. !Dzieci przechadza€ y si€Ї wi€Їc z!Aj€Ѓ wzd€ u€Є Alei Dzidziusi€Ѕw, gdy nagle wybi€ a godzina pi€Ѓta, a zaraz potem rozleg€  si€Ї sygna€  zamkni€Їcia parku. Aja by€ a zdumiona, bo ani jej przez my€Ђl nie przesz€ o, €Єe "elfy przemieni€ y tablic€Ї, €Єeby !wcze€Ђniej rozpocz€Ѓ€Ё bal. Za toJa€Ђ i Tonia poznali si€Ї na podst€Їpie elf€Ѕw od razu. Aja pozwoli€ a dzieciom pobiec tami z powrotem do Wy€Ђcigowej G€Ѕry, bo nie przeczuwa€ a nawet, jakim wzruszeniem bij€Ѓserduszka jej wychowank€Ѕw. !Ja€Ђ czu€  dobrze, €Єe nigdy nie zdarzy mu si€Ї druga taka !sposobno€Ђ€Ё wzi€Їcia udzia€ u w !balu elf€Ѕw. Tonia rozumia€ a to r€Ѕwnie€Є i oczy jej pyta€ y natarczywie: €ЈCzy dzi€Ђ zostaniesz, Jasiu, w parku? €Љ A Ja€Ђ chwyta€  ustami powietrze i kiwa€  g€ ow€Ѓ potakuj€Ѓco. Wtedy Tonia uj€Ї€ a go za r€Їk€Ї. R€Їka Jasia by€ a zimna, ale r€Ѓczka Toni gor€Ѓca.!Tonia pieszczotliwie przytuli€ a !si€Ї do brata i owin€Ї€ a szyj€Ї jego w€ asnym szalikiem. !€ЊBoj€Ї si€Ї, €Єeby ci nie by€ o zimno €Њszepn€Ї€ a z twarzyczk€Ѓpromieniuj€Ѓc€Ѓ rado€Ђci€Ѓ i wzruszeniem. Ale Ja€Ђ zas€Їpiony!milcza€ . Kiedy ju€Є dobiegli do !Wy€Ђcigowej G€Ѕry, Ja€Ђ rzek€  pocichu: "€Њ Boj€Ї si€Ї, €Єe Aja mnie st€Ѓd #widzi, i nie b€Їd€Ї m€Ѕg€  zosta€Ё tu na noc. Tonia spojrza€ a na brata z !podziwem. Dzielny Ja€Ђ ba€  si€Ї !tylko Aji, a nie my€Ђla€  nawet otych strasznych niebezpiecze€Іstwach, kt€Ѕre go czeka€ y za chwil€Ї. Zawo€ a€ a wi€Їc g€ o€Ђno: €ЊJasiu, biegnijmy, kto b€Їdzie pr€Їdzej przy bramie! €Њa !cichutko doda€ a: €ЊSchowaj si€Ї za studni€Ї. I dzieci pu€Ђci€ y si€Ї p€Їdem przez Du€Є€Ѓ Drog€Ї. Ja€Ђ zawsze wyprzedza€  Toni€Ї. Ale nigdy jeszcze nie bieg€  takszybko jak dzisiaj, pewnie dlatego, €Єeby mie€Ё wi€Їcej czasu na schowanie si€Ї w parku. €ЈBrawo! brawo! €Љ €Њ !przyklaskiwa€ y jego dzielno€Ђci b€ yszcz€Ѓce oczy Toni. Ale nagle przeszy€  Toni€Ї ostry, dojmuj€Ѓcy l€Їk. Bohater jej, zamiast si€Ї ukry€Ё w parku, !wylecia€  jak strza€ a za bram€Ї !€Њ na ulic€Ї. Na ten widok Tonia stan€Ї€ a jak przygwo€Єd€Єona do!ziemi; w sercu uczu€ a ch€ €Ѕd i tak€Ѓ pustk€Ї, jakby nagle straci€ a wszystko, co mia€ a najdro€Єszego na €Ђwiecie. I taka pogarda dla Jasia wezbra€ a w niej, €Єe nawet !zap€ aka€Ё nie by€ a w stanie. A potem zakipia€ o w niej tak straszne oburzenie, €Єe bez tchu pomkn€Ї€ a ku studni i ukry€ a si€Ї tam zamiast Jasia. Aja widzia€ a najpierw Jasia, a !p€Ѕ€Ќniej Toni€Ї, biegn€Ѓcych ku wyj€Ђciu, i pewna by€ a, €Єe oboje s€Ѓ ju€Є na drodze do domu. Wysz€ a wi€Їc spokojnie za bram€Ї, ani przeczuwaj€Ѓc, €Єe Tonia pozosta€ a w parku. Wczesny zimowy zmrok zacz€Ѓ€  osnuwa€Ё park ca€ y i t€ umy ludzi cisn€Ї€ y si€Ї ku wyj€Ђciu. Wkr€Ѕtce wyszli wszyscy, nawet i te dzieci, kt€Ѕre zawsze zostaj€Ѓ w tyle, a potem musz€Ѓ biec, ile si€  starczy, €Єeby dogoni€Ё rodzic€Ѕw czy piastunk€Ї. Ale Tonia nie widzia€ a nikogo. Spodmocno zaci€Ђni€Їtych powiek p€ yn€Ї€ y jedna za drug€Ѓ gorzkie € zy rozczarowania i zawodu. Kiedy nareszcie otworzy€ a oczy, uczu€ a, €Єe #jaki€Ђ ch€ €Ѕd dojmuj€Ѓcy spocz€Ѓ€ na jej r€Ѓczkach i n€Ѕ€Єkach i ci€Ї€Єarem bezmiernym przyt€ oczy€  serce. By€  a to €Ђmiertelna cisza, kt€Ѕra zapanowa€ a teraz w Parku !Le€Ђnym. A potem rozleg€ o si€Ї woddali dono€Ђne €Јbum! €Љ i z drugiego ko€Іca parku €Јbum €Љ ,i jeszcze jedno, odleglejsze €Јbum! €Љ ... Str€Ѕ€Є zamkn€Ѓ€  ostatni€Ѓ bram€Ї. Zaledwie przebrzmia€  ten € oskot, Tonia us€ ysza€ a, €Єe kto€Ђ m€Ѕwi: €ЈNo, wreszcie mo€Єna rozprostowa€Ё ko€Ђci! €Љ #G€ os szed€  z g€Ѕry i brzmia€  jakskrzypienie €Ќle nasmarowanych!drzwi. Tonia spojrza€ a do g€Ѕry i zobaczy€ a, €Єe stary wi€Ѓz przeci€Ѓga si€Ї i post€Їkuje. Chcia€ a ju€Є do niego zagada€Ё,bo nigdy jej nie przychodzi€ o na my€Ђl, €Єeby wi€Ѓz umia€  m€Ѕwi€Ё, gdy tu€Є niedaleko !zad€Ќwi€Їcza€  metaliczny g€ osik!ma€ ej € opatki, wbitej w €Ђnieg nie opodal studni. юopatka m€Ѕwi€ a do wi€Ѓzu: €ЈNiez€ y mamy mrozik, co? €Љ €Њ na co "wi€Ѓz zaskrzypia€ : €ЈTak, ujdzie!Ale wa€Ёpanna musia€ a€Ђ t€Їgo !zmarzn€Ѓ€Ё, bo ci€Ѓgle stoisz na "jednej nodze €Љ . I rzek€ szy to, "pocz€Ѓ€  dla rozgrzania bi€Ё si€Ї po bokach ga€ €Їziami, jak to nieraz czyni€Ѓ doro€Єkarze. "Tonia dziwi€ a si€Ї coraz wi€Їcej,bo wszystkie drzewa doko€ a !bi€ y si€Ї tak€Єe ga€ €Їziami po bokach €Њ wi€Їc wysun€Ѓwszy si€Ї ze swej kryj€Ѕwki, pobieg€ a ku !roz€ o€Єystej palmie, €Єeby si€Ї schroni€Ё pod jej li€Ђ€Ёmi. Palma wzruszy€ a ramionami na jej widok, ale nie broni€ a wst€Їpu pod sw€Ѕj baldachim. Toni nie by€ o zimno. Szare jej futerko i futrzana czapeczka !okrywa€ y j€Ѓ tak szczelnie, €Єe wida€Ё by€ o zaledwie €Ђliczn€Ѓ "jej r€Ѕ€Єow€Ѓ bu€Ќk€Ї i z€ ociste loki. Opr€Ѕcz futerka takie mn€Ѕstwo ciep€ ych rzeczy zabezpiecza€ o j€Ѓ od zimna, €Єe!Tonia wygl€Ѓda€ a jak k€ €Їbuszekszarej bawe€ ny. Mn€Ѕstwo drzew zacz€Ї€ o przechadza€Ё si€Ї wzd€ u€Є Alei Dzidziusi€Ѕw, a gdy zaciekawiona Tonia pobieg€ a ku nim, ujrza€ a krzewy magnolii i bzu przeskakuj€Ѓce ogrodzenie i spiesz€Ѓce ku €Ђcie€Єce, gdzie reszta towarzystwa u€Єywa€ a ruchu i przechadzki. Przewa€Єnie drzewka i krzewy podpiera€ y si€Ї ko€ kami, do kt€Ѕrych je przywi€Ѓza€  ogrodnik. Bez podskakiwa€  weso€ o na €Ђcie€Єce i opowiada€  co€Ђ z wielkim ferworem dwom m€ odziutkim pigwom. I one wspiera€ y si€Ї na drewnianych ko€ kach. Tonia zrozumia€ a $dopiero dzisiaj, €Єe ko€ ki s€ u€Є€Ѓkrzewom i drzewkom za laski. Potem posz€ a dalej i nagle zobaczy€ a pierwszego elfa. By€ to ma€ y ulicznik, kt€Ѕry zabawia€  si€Ї zginaniem ku ziemi krzewin i drzewek i puszczaniem ich w g€Ѕr€Ї, skutkiem czego ca€ y €Ђnieg z nich opada€  i przyt€ acza€  rosn€Ѓce pod nimi ro€Ђlinki. €ЊDasz ty im pok€Ѕj, szkaradny dzieciaku! €Њ zawo€ a€ a rozgniewana Tonia. Tonia dobrze wiedzia€ a, jak to niemi€ o, kiedy kto przez figle nasypie za ko€ nierz €Ђniegu z parasola. Malec by€  ju€Є tak daleko, €Єe upomnienia jej nie dos€ ysza€ , ale na g€ os Toni z rabaty zesz€ a stara chryzantema, mrucz€Ѓc: €ЈJ€Їdze, zmory czy upiory €Њna m€Ѕj rozkaz wyjd€Ќcie z nory €Љ . Tonia wysun€Ї€ a si€Ї wi€Їc z kryj€Ѕwki, a na jej widok !wszystkie ro€Ђliny przystan€Ї€ y zmieszane, bo €Єadna nie wiedzia€ a, co pocz€Ѓ€Ё z takim go€Ђciem. €ЊWprawdzie to nas nie obchodzi €Њrzek€ o wreszcie jakie€Ђ drzewko na cienkiej n€Ѕ€Єce, poszeptawszy z kolegami €Њale sama wiesz najlepiej, €Єe nie powinna€Ђ znajdowa€Ё si€Ї tu o tej porze. Zdaje mi si€Ї, €Єe by€ oby naszym obowi€Ѓzkiem wyda€Ё $ci€Ї w r€Їce elf€Ѕw. Jak ci si€Ї ta my€Ђl podoba? #€ЊZupe€ nie mi si€Ї nie podoba! €Њ odpowiedzia€ a Tonia tak stanowczym g€ osem, €Єe ro€Ђliny!zmiesza€ y si€Ї jeszcze bardziej.!Kto€Ђ napomkn€Ѓ€  przezornie, €Єelepiej by by€ o z Toni€Ѓ nie zadziera€Ё. €ЊR€Їcz€Ї wam, €Єe nie prosi€ abym was o to, gdybym #nie mia€ a s€ uszno€Ђci €Њ doda€ a jeszcze Tonia, a to oszo€ omi€ o do reszty ro€Ђliny. Jedne wi€Їc mrukn€Ї€ y tylko: €ЈPi€Їkna pogoda, co? , inne pokiwa€ y g€ owami szepcz€Ѓc: €ЈTak to !bywa w €Єyciu €Љ , bo i ro€Ђliny $potrafi€Ѓ wyra€Єa€Ё si€Ї z ironi€Ѓ. Tonia tymczasem przygl€Ѓda€ a !im si€Ї uwa€Єnie, a widz€Ѓc, €Єe niekt€Ѕre z nich nie mog€Ѓ u€Єywa€Ё przechadzki, bo nie !maj€Ѓ lasek do podpierania si€Ї, "rzek€ a uprzejmie: €ЊS€ uchajcie, zanim wybior€Ї si€Ї na bal elf€Ѕw, odb€Їd€Ї z ka€Єdym z wasporz€Ѓdn€Ѓ przechadzk€Ї. Wesprzyjcie si€Ї tylko na mnie mocno. Ro€Ђliny zaklaska€ y w r€Їce z uciechy i Tonia rozpocz€Ї€ a pierwszy spacer. Obejmowa€ a "z wielk€Ѓ ostro€Єno€Ђci€Ѓ wiotkie talie ro€Ђlin i kwiat€Ѕw, ustawia€ a jak nale€Єy ich n€Ѕ€Єki, bo niekt€Ѕre wykrzywia€ y je niemo€Єliwie, i ka€Єd€Ѓ po kolei prowadzi€ a po !Alei Dzidziusi€Ѕw. By€ a r€Ѕwnie uprzejma dla krajowych, jak i cudzoziemskich ro€Ђlin, cho€Ё nie rozumia€ a ani s€ owa z tego, co te ostatnie m€Ѕwi€ y mi€Їdzy sob€Ѓ. Kwiaty i ro€Ђliny zachowywa€ y si€Ї na og€Ѕ€  wcale grzecznie, par€Ї tylko d€Ѓsa€ o si€Ї narzekaj€Ѓc, €Єe Tonia z malw€Ѓ czy pelargoni€Ѓ przechadza€ a si€Ї d€ u€Єej ni€Є z nimi. Inne znowu szczypa€ y j€Ѓ, ale nie "ze z€ o€Ђci, tylko ze strachu, €Єe si€Ї przewr€Ѕc€Ѓ, a Tonia by€ a zbyt dobrze wychowana, €Єebysi€Ї obra€Єa€Ё z tak b€ ahego powodu. W ko€Іcu jednak zm€Їczona ju€Є porz€Ѓdnie po€Єegna€ a kwiaty, bo spieszno$jej by€ o pod€Ѓ€Єy€Ё na bal elf€Ѕw. Teraz nie ba€ a si€Ї ju€Є ani troch€Ї, pewnie dlatego, €Єe zmrok ust€Ѓpi€  miejsca zupe€ nej ciemno€Ђci, a wiemy ju€Є, €Єe w nocy Tonia by€ a zawsze bardzo dziwna. Ale ro€Ђliny nie chcia€ y jej pu€Ђci€Ё. €ЊNie wiesz, Toniu, co ci€Ї czeka, je€Єeli ci€Ї elfy !pochwyc€Ѓ. Zach€ ostaj€Ѓ ci€Ї na €Ђmier€Ё albo zmusz€Ѓ do nia€Іczenia swoich niemowl€Ѓt. Obarcz€Ѓ ci€Ї tysi€Ѓcem najci€Ї€Єszych rob€Ѕt albo zamieni€Ѓ ci€Ї w co€Ђ tak nudnego jak ten stary, brodaty, zawsze jednakowo zielony d€Ѓb. €ЊTo rzek€ szy, spojrza€ y z udanym wsp€Ѕ€ czuciem na stary, omsza€ y d€Ѓb, kt€Ѕremu nigdy darowa€Ё nie mog€ y, €Єe on jeden z nich wszystkich zachowuje zielone li€Ђcie w zimie. "D€Ѓb roze€Ђmia€  si€Ї drwi€Ѓco na t€Ї uwag€Ї. €ЊHe, he, zazdro€Ђcicie mi, kochasie, zielonej szaty, kt€Ѕramnie otula od st€Ѕp do g€ owy, gdy tymczasem wy, biedaki, €Ђwiecicie nagimi cz€ onkami na wietrze i mrozie. Ale ro€Ђliny nie przestawa€ y straszy€Ё Toni, maluj€Ѓc w najczarniejszych barwach los, kt€Ѕry sobie zgotuje, je€Єeli %odwa€Єy si€Ї p€Ѕj€Ђ€Ё na bal elf€Ѕw. Orzech turecki ostrzega€  j€Ѓ, €Єeby unika€ a spotkania z dworzanami kr€Ѕlowej elf€Ѕw. Elfy by€ y w ostatnich czasach szczeg€Ѕlnie €Ќle usposobione skutkiem nieuleczalnej choroby!Z€ ocienia. Kr€Ѕlewicz Z€ ocie€І przyby€  ze wschodu i cierpi naci€Ї€Єk€Ѓ chorob€Ї sercow€Ѓ, kt€Ѕrej objawem jest !niezdolno€Ђ€Ё do zakochania si€Ї.Biedny kr€Ѕlewicz w€Їdrowa€  z kraju do kraju, poznawa€  wsz€Їdzie tysi€Ѓce najpi€Їkniejszych dziewic, ale €Єadna nie zdo€ a€ a rozgrza€Ё jego serca. Kiedy przyby€  na dw€Ѕr kr€Ѕlowej w Le€Ђnym Parku, kr€Ѕlowa by€ a pewna, €Єe jedna z jej c€Ѕrek uleczy kr€Ѕlewicza €Њ ale jego lekarz nadworny, obowi€Ѓzany bada€Ё serce jego kr€Ѕlewiczowskiej mo€Ђci, po przedstawieniu mu ka€Єdej damy nieustannie potrz€Ѓsa€  g€ ow€Ѓ, mrucz€Ѓc: €ЈZimne, zupe€ nie zimne €Љ . Kr€Ѕlowa elf€Ѕw czu€ a si€Ї tym tak dotkni€Їta, €Єe najpierw skaza€ a ca€ y dw€Ѕr na p€ acz dziewi€Їciominutowy, a nast€Їpnie poleci€ a na€ o€Єy€Ё o€Ђle czapki wszystkim bo€Єkom mi€ o€Ђci i zagrozi€ a, €Єe ich p€Ѕty nie zdejmie, p€Ѕki zamarzni€Їte serce ksi€Їcia nie odtaje najzupe€ niej. €ЊAch, musz€Ї zobaczy€Ё te !bo€Єki w tych €Ђlicznych o€Ђlich czapeczkach! €Њ zawo€ a€ a Tonia i p€Їdem pobieg€ a ku pa€ acowi kr€Ѕlowej elf€Ѕw, licz€Ѓc, €Єe uda jej si€Ї wypatrzy€Ё z kt€Ѕrego€Ђ k€Ѓtka nieszcz€Їsnych pokutnik€Ѕw. Bez trudu odnalaz€ a drog€Ї wiod€Ѓc€Ѓ do placu zabaw, bo elfy zaznaczaj€Ѓ plac ten szerokim ko€ em ze wst€Ѓ€Єki. €Ћcie€Єki wiod€Ѓce do pa€ acu #wy€Ђcielaj€Ѓ r€Ѕwnie€Є wst€Ѓ€Єkami,bo dbaj€Ѓ bardzo o to, €Єeby go€Ђcie nie przemoczyli obuwia."Dzi€Ђ wszystkie €Ђcie€Єki wys€ aneby€ y wst€Ѓ€Єkami czerwonymi #€Њa kolor ten odbija€  €Ђlicznie naniepokalanej bieli €Ђniegu. !Tonia bieg€ a czas d€ u€Єszy, niemog€Ѓc nigdzie wypatrzy€Ё €Єadnego efla, gdy raptem na !jednej ze €Ђcie€Єek ukaza€  si€Ї "ca€ y orszak. Elfy sz€ y ku niej, !tak jakby ju€Є opu€Ђci€ y pa€ ac kr€Ѕlewski. Tonia spiesznie przykucn€Ї€ a na €Ђniegu, a ramionka "podnios€ a w g€Ѕr€Ї, udaj€Ѓc, €Єe jest krzes€ em ogrodowym. #Orszak przesun€Ѓ€  si€Ї tu€Є ko€ o niej. Przodem jecha€ o sze€Ђciu rycerzy na koniach, za nimi post€Їpowa€ a pi€Їkna dama, "kt€Ѕrej d€ ugi tren nios€ o dw€Ѕchzgrabnych pazik€Ѕw. Na trenie tym spoczywa€ o niby w kolebce cudnej urody dziewcz€Ѓtko €Њ w ten bowiem spos€Ѕb podr€Ѕ€Єuj€Ѓ u elf€Ѕw ksi€Ї€Єniczki krwi. Szatki ksi€Ї€Єniczki tkane by€ y ze z€ ota, ale najpi€Їkniej ze wszystkiego wygl€Ѓda€ a jej szyja b€ €Їkitna, od kt€Ѕrej #stokro€Ё pi€Їkniej ni€Є od bia€ ej szyi odbija€  wspania€ y naszyjnik brylantowy. Tylko damy z najwy€Єszej arystokracji osi€Ѓgaj€Ѓ t€Ї niezwyk€ €Ѓ ozdob€Ї, szczypi€Ѓc $si€Ї do krwi i maluj€Ѓc ni€Ѓ szyj€Ї.Nie mo€Єecie sobie wyobrazi€Ё, !jakie to pi€Їkne, chyba €Єe€Ђcie widzieli kiedy popiersia dam wystawione w oknach jubiler€Ѕw. Tonia zmiarkowa€ a zaraz, €Єe jaka€Ђ wielka przykro€Ђ€Ё spotka€ a elfy, bo ca€ y orszak przytrzymywa€  palcami dziurki nos€Ѕw, co zwykle robi€Ѓ elfy, kiedy im si€Ї na p€ acz zbiera. Zapewne lekarz stwierdzi€  raz jeszcze, €Єe serce kr€Ѕlewicza Z€ ocienia jest €Јzimne, bardzo zimne! €Љ !Kiedy orszak elf€Ѕw j€Ѓ min€Ѓ€ , Tonia pobieg€ a a€Є do miejsca, gdzie wst€Ѓ€Єka czerwona by€ a przerzucona na podobie€Іstwo mostu ponad wyschni€Їt€Ѓ ka€ u€Є€Ї. W do€ ek ten wpad€ o jakie€Ђ m€ ode dziewcz€Ѓtko i w !€Єaden spos€Ѕb wydrapa€Ё si€Ї na g€Ѕr€Ї nie mog€ o. Kiedy Tonia nadbieg€ a jej z pomoc€Ѓ, g€ upi€Ѓtko zl€Їk€ o si€Ї jej bardzo, ale uspokojone serdecznymi s€ owami Toni wskoczy€ o na jej r€Ѓczk€Ї i w okamgnieniu siedzia€ o ju€Є na jej kolanach, szczebioc€Ѓc, €Єe si€Ї nazywa Czarnobrewka, €Єe !jest €Ђpiewaczk€Ѓ uliczn€Ѓ i €Єe przyby€ a z daleka, pragn€Ѓc przedstawi€Ё si€Ї kr€Ѕlewiczowi Z€ ocieniowi na dzisiejszym balu i popr€Ѕbowa€Ё, czy nie uda€ oby si€Ї jej uleczy€Ё jego serca. €ЊWiem dobrze, €Єe nie jestem wcale pi€Їkno€Ђci€Ѓ €Њm€Ѕwi€ a "dalej, a Toni zrobi€ o si€Ї bardzoprzykro, bo rzeczywi€Ђcie ma€ a€Ђpiewaczka, jakkolwiek bardzomilutka, ale odziana w n€Їdzne sukienki, wygl€Ѓda€ a bardzo !niepozornie, milcza€ a wi€Їc nie wiedz€Ѓc, co jej odpowiedzie€Ё. "€ЊMy€Ђlisz pewnie, €Єe kr€Ѕlewicz nie zechce nawet spojrze€Ё na mnie €Њszepn€Ї€ a €Єa€ o€Ђnie Czarnobrewka. %€ЊAle€Є nie... my€Ђla€ am w€ a€Ђnie, €Єe twoja buzia jest domowegowyrobu... €Њ€Єywo zaprzeczy€ a Tonia i zaczerwieni€ a si€Ї mocno, boj€Ѓc si€Ї, czy Czarnobrewka nie obrazi si€Ї za to okre€Ђlenie. Na szcz€Ї€Ђcie przypomnia€ a sobie pewn€Ѓ histori€Ї o swoim ojcu i wystawie gwiazdkowej. Ojciec Toni wybra€  si€Ї pewnego razu na wystaw€Ї gwiazdkow€Ѓ urz€Ѓdzon€Ѓ na cel dobroczynny. Na wystawie tej !mo€Єna by€ o za op€ at€Ѓ szylinga ogl€Ѓda€Ё najpi€Їkniejsze damy zca€ ego Londynu. Kiedy powr€Ѕci€  do domu, u€Ђciska€  mam€Ї Toni i rzek€ : €ЊPowiadam ci, kochanko, €Єe cz€ owiek dopiero wtedy co€Ђ wie o pi€Їkno€Ђci, kiedy nareszcie ujrzy tak€Ѓ mi€ €Ѓ buzi€Ї domowego wyrobu. Tonia powt€Ѕrzy€ a zdanie ojca Czarnobrewce, kt€Ѕra nie posiada€ a si€Ї z rado€Ђci, bo pewna by€ a teraz, €Єe kr€Ѕlewicz si€Ї w niej zakocha. Szybko zeskoczy€ a z r€Їki Toni "na €Ђcie€Єk€Ї wys€ an€Ѓ czerwon€Ѓ wst€Ѓ€Єk€Ѓ i pobieg€ a ku pa€ acowi, wo€ aj€Ѓc jeszcze ku $Toni, €Єeby nie wa€Єy€ a si€Ї i€Ђ€Ё dalej, bo kr€Ѕlowa elf€Ѕw "mog€ aby jej zrobi€Ё co€Ђ z€ ego. Ale Tonia pragn€Ї€ a tak bardzo zobaczy€Ё zabaw€Ї elf€Ѕw, €Єe nie zwa€Єaj€Ѓc na ostrze€Єenie !pu€Ђci€ a si€Ї za Czarnobrewk€Ѓ. "Wkr€Ѕtce dojrza€ a o€Ђlepiaj€Ѓc€Ѓ ak bardzo i є0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПтїПgХїПB/€ c0Ž џ cz1D cн2б!- c@3ў,L cЃ4J8М$5<ƒ"€* € un€Ї €Ђwietln€Ѓ, bij€Ѓc€Ѓ pod kopu€ €Ѓ siedmiu kasztan€Ѕw !hiszpa€Іskich. Tonia podsun€Ї€ a si€Ї, jak mog€ a najbli€Єej, i przykucn€Ѓwszy za pie€Іkiem drzewa, patrzy€ a. Na wysoko€Ђci doros€ ego cz€ owieka unosi€  si€Ї nad €Јczarodziejskim kr€Їgiem €Љ elf€Ѕw €Єywy baldachim €Ђwietlny, utworzony z ogromnej ilo€Ђci robaczk€Ѕw #€Ђwi€Їtoja€Іskich. Tysi€Ѓce elf€Ѕw przygl€Ѓda€ o si€Ї zabawie z zaj€Їciem. Ale €Єe sta€ y w cieniu, drobne ich postacie wygl€Ѓda€ y bardzo szaro i niepozornie w por€Ѕwnaniu z cudnymi istotkami, uwijaj€Ѓcymi si€Ї po €Јczarodziejskim kr€Їgu €Љ . Tonia nie mog€ a wprost poj€Ѓ€Ё,€Єe serce kr€Ѕlewicza mo€Єe pozosta€Ё nieczu€ ym wobec tylu cudnych twarzyczek. A jednak tak by€ o niezawodnie. юatwo to by€ o pozna€Ё po kwa€Ђnych minach kr€Ѕlowej i dam dworu (cho€Ё udawa€ y biedaczki, €Єe sobie z tego nic nie robi€Ѓ). Twarz m€ odego kr€Ѕlewicza tchn€Ї€ a €Ђmiertelnym znudzeniem. Gdy mu przedstawiano najcudniejsze damy, kr€Ѕlewiczniedba€ ym gestem dawa€  znak,€Єe mog€Ѓ si€Ї oddali€Ё, a nieszcz€Їsne odchodzi€ y !zalewaj€Ѓc si€Ї gorzkimi € zami. Tonia widzia€ a r€Ѕwnie€Є napuszonego doktora, ci€Ѓgle bada€  serce kr€Ѕlewicza i jak papuga wywrzaskiwa€  ci€Ѓgle to samo s€ owo. Strasznie jej by€ o €Єal male€Іkich bo€Єk€Ѕw mi€ o€Ђci, bo ile razy doktor zawrzeszcza€ : €ЈZimne! Ci€Ѓgle zimne! €Љ , biedactwa, postawione za kar€Ї w ciemnymk€Ѓcie i w o€Ђlich czapkach na g€ owie, przykuca€ y z przestrachu, jakby ka€Єdy z tych wyraz€Ѕw by€  uderzeniem bata. Troch€Ї by€ a zdziwiona i rozczarowana, €Єe Piotru€Ђ nie bra€  udzia€ u w uroczysto€Ђci. Musz€Ї wam nawet powiedzie€Ё,z jakiego powodu przyby€  tegowieczora tak p€Ѕ€Ќno. Ot€Ѕ€Є stateczek jego uwi€Ѓz€  w krach lodowych na W€Ї€Єowym !Jeziorze i Piotru€Ђ musia€  przezwiele godzin przebija€Ё sobie drog€Ї poczciwym swoim rydelkiem. Elfy nie wygl€Ѓda€ y go dzi€Ђ z takim upragnieniem jak zazwyczaj, bo czu€ y si€Ї zbyt nieszcz€Ї€Ђliwe, €Єeby m€Ѕc ta€Іczy€Ё. Elfy maj€Ѓ tak€Ѓ natur€Ї, €Єe jak im bardzo co dolega, zaraz zapominaj€Ѓ wszystkich ta€Іc€Ѕw, dopiero kiedy zmartwienie ich minie, przypominaj€Ѓ je sobie na nowo. Danio nawet twierdzi, €Єe elfy nie m€Ѕwi€Ѓ nigdy o #sobie, €Єe s€Ѓ €Јszcz€Ї€Ђliwe €Љ , tylko €Јta€Іcliwe €Љ . O nie, tego wieczoru nie !wygl€Ѓda€ y wcale na €Јta€Іcliwe €Љ , gdy wtem zabrzmia€  serdeczny, g€ o€Ђny €Ђmiech Czarnobrewki, kt€Ѕra nadbieg€ aw€ a€Ђnie i koniecznie si€Ї upiera€ a, €Єeby j€Ѓ przedstawiono kr€Ѕlewiczowi. Tonia €Єywo podsun€Ї€ a si€Ї bli€Єej, chc€Ѓc koniecznie zobaczy€Ё, jak si€Ї powiedzie jej ma€ ej przyjaci€Ѕ€ eczce, cho€Ё prawd€Ї m€Ѕwi€Ѓc, €Єadnej nie mia€ a nadziei, €Єeby kr€Ѕlewicz zwr€Ѕci€  na ni€Ѓ uwag€Ї. Elfy r€Ѕwnie€Є nie spodziewa€ y si€Ї niczego po ma€ ej €Ђpiewaczce, ale Czarnobrewka tym wi€Їcej mia€ a wiary w siebie. Powiedziono j€Ѓ przed oblicze jego kr€Ѕlewiczowskiej mo€Ђci i doktor, niedbale dotkn€Ѓwszy palcem serca kr€Ѕlewicza (z najwi€Їksz€Ѓ skromno€Ђci€Ѓ os€ oni€Їtego klap€Ѓ diamentowego kaftana), mia€  &ju€Є zawo€ a€Ё: €ЈZimne! Ci€Ѓg... €Љ ,!gdy nagle urwa€  w p€Ѕ€  s€ owa. €ЊCo to jest? ! €Њ krzykn€Ѓ€  i !wstrz€Ѓsn€Ѓ€  sercem kr€Ѕlewicza jak zegarkiem, a potem przy€ o€Єy€  do niego ucho. €ЊNa mi€ y B€Ѕg! €Њ wrzasn€Ѓ€  znowu, a niepok€Ѕj ca€ ego dworu doszed€  do tego stopnia, €Єe kilkana€Ђcie os€Ѕb zemdla€ o. Wszyscy z zapartym oddechem patrzyli na kr€Ѕlewicza, kt€Ѕry znowu spogl€Ѓda€  na doktora z tak€Ѓ min€Ѓ, jakby chcia€  zemkn€Ѓ€Ё za dziesi€Ѓt€Ѓ g€Ѕr€Ї. €ЊBogu najwy€Єszemu dzi€Їki! €Њ wrzasn€Ѓ€  znowu doktor i sykn€Ѓwszy, w€ o€Єy€  palec do ust, bo serce kr€Ѕlewicza rozgrzane do czerwono€Ђci sparzy€ o go porz€Ѓdnie. Napi€Їcie t€ umu wzros€ o do ostatecznych granic, kiedy "doktor z€ o€Єy€  g€ €Їboki uk€ on kr€Ѕlewiczowi i rzek€  podniesionym g€ osem: €ЊNajja€Ђniejszy panie, mam zaszczyt zawiadomi€Ё jego kr€Ѕlewiczowsk€Ѓ mo€Ђ€Ё, €Єe serce jego kr€Ѕlewiczowskiej !mo€Ђci p€ onie ogniem mi€ o€Ђci! Nie, niepodobna opisa€Ё wra€Єenia, jakie zrobi€ a na wszystkich ta wiadomo€Ђ€Ё. Czarnobrewka wyci€Ѓgn€Ї€ a r€Ѓczki, a kr€Ѕlewicz bez namys€ u rzuci€  si€Ї w jej ramiona. Kr€Ѕlowa pad€ a w obj€Їcia wielkiego kanclerza, a ka€Єda z dam czym pr€Їdzej !uwiesi€ a si€Ї na szyi jednego z senator€Ѕw lub ministr€Ѕw, bo dobry ton wymaga, by dw€Ѕr na€Ђladowa€  we wszystkim panuj€Ѓcych. W ten spos€Ѕb "odby€ o si€Ї od razu wi€Їcej ni€Є $pi€Ї€Ёdziesi€Ѓt €Ђlub€Ѕw, bo je€Ђli panna rzuci si€Ї w ramiona m€Ї€Єczyzny, to u elf€Ѕw znaczytyle, co gdyby z nim €Ђlub wzi€Ї€ a. Ach, jak€Єe si€Ї wszyscy czuli $szcz€Ї€Ђliwi, jak€Єe si€Ї kochali i ca€ owali! Tr€Ѓby weselne !zagrzmia€ y, ksi€Ї€Єyc wysun€Ѓ€  si€Ї z chmur, a tysi€Ѓce par elf€Ѕw chwyci€ o si€Ї jego promieni i w szalonej rado€Ђci walcowa€ o doko€ a "€Јczarodziejskiego kr€Їgu €Љ . Alenaj€Ђmieszniejszym ze wszystkiego by€  widok male€Іkich bo€Єk€Ѕw mi€ o€Ђci, kt€Ѕrzy pozdejmowali szkaradne o€Ђle czapki i wyrzucali je jak pi€ ki w powietrze. Tonia nie by€ a w stanie pozosta€Ё w ukryciu. Wzruszona rado€Ђci€Ѓ swojej "przyjaci€Ѕ€ ki, podbieg€ a ku niej wo€ aj€Ѓc: €Њ O Czarnobrewko!! Jak€Єe si€Ї ciesz€Ї, €Єe kr€Ѕlewicz si€Ї w tobie zakocha€ ! #I nagle sta€ o si€Ї co€Ђ dziwnego. Muzyka uci€Ї€ a w p€Ѕ€  taktu, wszystkie €Ђwiat€ a pogas€ y i zrobi€ a si€Ї taka cisza, €Єe mo€Єna by€ o us€ ysze€Ё brz€Їczenie muchy. Tonia zrozumia€ a poniewczasie, na jakie narazi€ a si€Ї niebezpiecze€Іstwo. Przypomnia€ a sobie wszystko, co jej opowiadano o okrucie€Іstwach elf€Ѕw i o torturach, jakie zadaj€Ѓ dzieciom, je€Ђli kt€Ѕre z nich odwa€Єy si€Ї pozosta€Ё w parku ju€Є €Јpo dzwonku €Љ . Z ciemno€Ђci dochodzi€  j€Ѓ teraz gro€Ќny pomruk rozw€Ђcieczonego t€ umu i szcz€Їk miecz€Ѕw przygotowanych do ataku. "Tonia krzykn€Ї€ a przera€Ќliwie i "zacz€Ї€ a ucieka€Ё w g€ €Ѓb parku.Bieg€ a bez tchu, raz po raz #ogl€Ѓdaj€Ѓc si€Ї poza siebie. Par€Ї#razy potkn€Ї€ a si€Ї, upad€ a, ale zrywa€ a si€Ї czym pr€Їdzej i bieg€ a znowu dalej i coraz dalej... By€ a taka przera€Єona, €Єe "zupe€ nie nie wiedzia€ a, co si€Ї !z ni€Ѓ dzieje. Czu€ a tylko, €Єe musi ucieka€Ё i ucieka€Ё, i wydawa€ o jej si€Ї, €Єe biegnie jeszcze, pomi mo €Єe ju€Є od !dobrej chwili bez si€  osun€Ї€ a si€Ї na ziemi€Ї i zapad€ a w g€ €Їboki sen. Zimne p€ atki #€Ђnie€Єne opada€ y na jej buzi€Ї i "r€Ѓczki, a Toni si€Ї zdawa€ o, €Єeto mamusia s€ odkimi poca€ unkami usypia swoj€Ѓ c€Ѕreczk€Ї. A gdy €Ђnieg grub€Ѓ !warstw€Ѓ przykry€  j€Ѓ po szyj€Ї,Tonia my€Ђla€ a, €Єe to jej ko€ derka, i gdyby nie to, €Єe jej si€Ї ruszy€Ё nie chcia€ o, by€ aby pewnie spr€Ѕbowa€ a #naci€Ѓgn€Ѓ€Ё j€Ѓ na g€ €Ѕwk€Ї, jak to zwykle czyni€  Ja€Ђ. A potem €Њ gdy przez sen us€ ysza€ a szmer przyciszonych g€ os€Ѕw, marzy€ o jej si€Ї, €Єe mama przyprowadzi€ a ojca do dziecinnego pokoju, €Єeby mu !pokaza€Ё u€Ђpion€Ѓ w € €Ѕ€Єeczku pieszczoszk€Ї. Ale naprawd€Ї to elfy, a nie ojciec i mama, szepta€ y i chodzi€ y doko€ a Toni. Na szcz€Ї€Ђcie elfom odesz€ a ju€Є ochota m€Ђci€Ё si€Ї na biednym dziecku za przerwan€Ѓzabaw€Ї. W pierwszej chwili $chcia€ y biec za ni€Ѓ i dar€ y si€Ї "na ca€ e gard€ o: €Ј€Ћmier€Ё jej! "€Ћmier€Ё! €Љ , ale zaledwie Tonia "znik€ a im z oczu, zacz€Ї€ y si€Ї sprzecza€Ё, kto ma maszerowa€Ё na przedzie. W czasie ich k€ €Ѕtni kr€Ѕlewiczowa Czarnobrewka !rzuci€ a si€Ї do n€Ѕg kr€Ѕlowej, b€ agaj€Ѓc o darowanie €Єycia Toni. Ka€Єda panna m€ oda ma prawo do wypowiedzenia jednego €Єyczenia, ale kr€Ѕlowa odm€Ѕwi€ a stanowczo pro€Ђbie Czarnobrewki: €ЈWszystko spe€ ni€Ї, czego pragniesz, ale tego nie €Є€Ѓdaj, bo to jest niemo€Єliwe €Љ , a wszystkie "elfy zawt€Ѕrowa€ y jednog€ o€Ђnie:€ЈTo jest niemo€Єliwe! €Љ . Wtedy Czarnobrewka opowiedzia€ a im, jak dobra by€ a dla niej Tonia. Gdyby nie jej pomoc, nigdy Czarnobrewka nie zd€Ѓ€Єy€ aby !przyby€Ё na bal i nie uleczy€ abyserca kr€Ѕlewicza. Ledwie to elfy us€ ysza€ y, "pocz€Ї€ y wznosi€Ё na cze€Ђ€Ё Toniradosne wiwaty, po czym utworzy€ y poch€Ѕd i posz€ y podzi€Їkowa€Ё jej za rado€Ђ€Ё, jak€Ѓ im sprawi€ a. Paziowie z pochodniami przy€Ђwiecali orszakowi po obu stronach drogi. юatwo by€ o odszuka€Ё Toni€Ї po g€ €Їbokich €Ђladach, wyci€Ђni€Їtych na €Ђniegu przez jej n€Ѕ€Єki. Kiedy przyby€ y pod figowe drzewo. Tonia spa€ a tak mocno, €Єe elfy w €Єaden spos€Ѕb dobudzi€Ё si€Ї jej nie !mog€ y. Elfy jednak nie da€ y za "wygran€Ѓ. Kr€Ѕlewicz wdrapa€  si€Їna Toni€Ї i wyrecytowa€  bardzod€ ug€Ѓ, dzi€Їkczynn€Ѓ przemow€Ї, z kt€Ѕrej Tonia nie us€ ysza€ a naturalnie ani jednego s€ owa. Potem zacz€Ї€ y odgrzebywa€Ё €Ђnieg, kt€Ѕry !okrywa€  j€Ѓ grub€Ѓ warstw€Ѓ, alew par€Ї minut p€Ѕ€Ќniej taka sama warstwa przykry€ a j€Ѓ znowu. Na to elfy zafrasowa€ y si€Ї bardzo, bo przysz€ o im na my€Ђl, €Єe Tonia mo€Єe zamarzn€Ѓ€Ё. #€Њ Nale€Єa€ oby j€Ѓ okry€Ё czym€Ђ, !co si€Ї nie boi zimna €Њ orzekli lekarze. Tym czym€Ђ mia€ a by€Ё tafla z !lodu. Ale my€Ђl ta nie podoba€ a "si€Ї kr€Ѕlowej, bo, jak m€Ѕwi€ a, l€Ѕd mo€Єe si€Ї stopi€Ё, wi€Їc pomys€  uznano za niedorzeczny. Poczciwe elfy wyt€Ї€Єy€ y "wszystkie si€ y, €Єeby przenie€Ђ€ЁToni€Ї na inne miejsce. Ale pomimo €Єe by€ o ich takie mrowie, Tonia okaza€ a si€Ї i tak za ci€Ї€Єka dla nich. Ju€Є "elficzki pocz€Ї€ y pop€ akiwa€Ё i obciera€Ё noski male€Іkimi chusteczkami, gdy nagle w g€ €Ѕwkach bo€Єk€Ѕw mi€ o€Ђci za€Ђwita€ a bajeczna my€Ђl. €Њ Wybudujmy nad ni€Ѓ domek!! €Њ wykrzykn€Ї€ y i wszyscy natychmiast zabrali si€Ї do roboty. Najlepsi budowniczowie biegalidoko€ a Toni, €Єeby wzi€Ѓ€Ё dok€ adn€Ѓ miar€Ї, po czym siedemdziesi€Їciu pi€Їciu murarzy przywlok€ o kamie€І w€Їgielny, kt€Ѕry po€Ђwi€Їci€ a kr€Ѕlowa. Doko€ a placu ustawiono stra€Єe i kazano im pilnowa€Ё, by nikt nie €Ђmia€  przerwa€Ё zacz€Їtej pracy. W mig wzniesiono rusztowaniei ca€ y plac rozbrzmia€  € oskotem m€ otk€Ѕw i siekier. Nie min€Ѓ€  kwadrans, a ju€Є jedni robotnicy kryli domek czerwon€Ѓ dach€Ѕwk€Ѓ, inni wprawiali szyby w ramy okien. Domek by€  prze€Ђliczny; w sam !raz do€Ђ€Ё du€Єy, by pomie€Ђci€Ё u€Ђpion€Ѓ w nim Toni€Ї. Troch€Ї k€ opotu sprawi€ o elfom jedno rami€Ї Toni, odrzucone na bok. Ale po namy€Ђle wybudowano nad nim oszklon€Ѓ werand€Ї i wszystko by€ o w porz€Ѓdku. Okna domku by€ y nie wi€Їksze od obrazk€Ѕw w waszej ksi€Ѓ€Єce, a drzwi tak w€Ѓskie, €Єe lalka zaledwie przej€Ђ€Ё by przez nie mog€ a. Ale Tonia mog€ a dach podnie€Ђ€Ёdo g€Ѕry, a wtedy z wyj€Ђciem nie by€ o ju€Є k€ opotu. Elfy pod€ ug zwyczaju ta€Іczy€ y i klaska€ y w r€Їce z rado€Ђci, podziwiaj€Ѓc sw€Ѕj w€ asny !dowcip i zr€Їczno€Ђ€Ё. Po prostu !szala€ y z uciechy na my€Ђl, €Єe w€ asnymi r€Їkami zbudowa€ y taki prze€Ђliczny domek, kt€Ѕry !wcale z miejsca ruszy€Ё si€Ї nie dawa€ , i coraz to zdobi€ y go jakim€Ђ dodatkiem. "I tak dwoje elf€Ѕw przyci€Ѓgn€Ї€ o drabin€Ї i przyczepi€ o do dachukomin. !€Њ Niestety, ju€Є sko€Іczony! €Њ westchn€Ѓ€  kto€Ђ na dole. Ale gdzie tam! Zn€Ѕw kto€Ђ !poskoczy€  po drabinie w g€Ѕr€Ї iponad kominem umocowa€  k€ €Ѓbdymu. "€Њ Teraz ju€Є nic doda€Ё si€Ї nie "da!! €Њ zawo€ a€  dumnie z g€Ѕry. €Њ Poczekaj!! Poczekaj! €Њ krzykn€Ѓ€  na to robaczek €Ђwi€Їtoja€Іski. €Њ W domku nie ma €Ђwiat€ a i gdy dzieci€Ѓtko ludzkie si€Ї zbudzi, mo€Єe si€Ї !zl€Їkn€Ѓ€Ё ciemno€Ђci. Wlec€Ї do !domku i zrobi€Ї si€Ї jej lampk€Ѓ nocn€Ѓ. My€Ђlicie, €Єe teraz domek by€  naprawd€Ї sko€Іczony? Ot€Ѕ€Є nie. €ЊGwa€ tu! Tociem zapomnia€  o !klamkach! €Њzawo€ a€  €Ђlusarz i czym pr€Їdzej opatrzy€  wszystkie drzwi mosi€Ї€Єnymi ga€ kami. Potem handlarz €Єelaza przybi€  ko€ o progu €Єelazn€Ѓ wycieraczk€Ї do bucik€Ѕw, a pewna starsza dama #przywlek€ a porz€Ѓdn€Ѓ rog€Ѕ€Єk€Ї. Dw€Ѕch stolarzy przytoczy€ o beczk€Ї i umie€Ђci€ o j€Ѓ pod rynn€Ѓ, a malarze pomalowali j€Ѓ na zielono. Wszystko gotowe! ... Ale jeszcze nadbiega ogrodnik z ca€ ym t€ umem ogrodniczk€Ѕw, uzbrojonych w rydelki i kopaczki, i raz €Њdwa od prawej strony werandy zak€ adaj€Ѓ €Ђliczny ogr€Ѕd kwiatowy, a od lewej ogr€Ѕd warzywny. Tu€Є pod €Ђcian€Ѓ posadzili kilka krzew€Ѕw r€Ѕ€Є wysokopiennych i klematisu i !w mniej ni€Є pi€Ї€Ё minut cudne, pachn€Ѓce ga€ €Їzie, ca€ e pokryte kwiatami, pocz€Ї€ y !pi€Ѓ€Ё si€Ї po €Ђcianach ma€ ego domku. Cudnie bo cudnie wygl€Ѓda€ o teraz mieszkanko Toni. Ale nawet elfy nic ju€Є wi€Їcej "wymy€Ђli€Ё nie mog€ y i pocz€Ї€ y si€Ї rozchodzi€Ё, spiesz€Ѓc na przerwany bal. Raz po raz ogl€Ѓda€ y si€Ї poza siebie i z wielkiego zachwytu nad domkiem ca€ owa€ y si€Ї wzajemnie po r€Їkach. Czarnobrewka odesz€ a ostatnia, bo d€ u€Єsz€Ѓ chwil€Ї zabawi€ a przy kominie, przez kt€Ѕry wsun€Ї€ a dla Toni najcudniejszy sen. I tak sta€  domek przez noc #ca€ €Ѓ i chroni€  ma€ €Ѓ Toni€Ї od zimna i wiatru. Tonia nie wiedzia€ a o niczym, p€Ѕki nie prze€Ђni€ a ca€ ego snu podarowanego jej przez Czarnobrewk€Ї. Kiedy nareszcie otworzy€ a oczy, €Ђwita€ o ju€Є na dworze. Tonia czu€ a si€Ї zupe€ nie wypocz€Їta, przetar€ aoczy i zawo€ a€ a Jasia, bo pewna by€ a, €Єe le€Єy na swoim € €Ѕ€Єeczku w dziecinnym pokoju.Nie otrzymawszy odpowiedzi, zerwa€ a si€Ї i w tej chwili unios€ a g€ ow€Ѓ dach domku niby pokryw€Ї pude€ ka. Doko€ a domku roztacza€  si€Ї Park Le€Ђny ton€Ѓcy w puchach €Ђnie€Єnych. Ale Toni zdawa€ o !si€Ї jeszcze ci€Ѓgle, €Єe jest w pokoju dziecinnym, i dopiero kiedy si€Ї uszczypn€Ї€ a w policzek, przypomnia€ a sobie wszystko, co si€Ї jej zdarzy€ o wczoraj. Nie mog€ a poj€Ѓ€Ё #tylko, sk€Ѓd si€Ї wzi€Ѓ€  nad ni€Ѓ ten €Ђliczny ma€ y domek. Odchyli€ a dach, wysz€ a do #ogr€Ѕdka i st€Ѓd przygl€Ѓda€ a si€Їdomkowi, w kt€Ѕrym ca€ €Ѓ noc przep€Їdzi€ a. By€ a nim tak zachwycona, €Єe a€Є r€Ѓczki sk€ ada€ a z podziwu, powtarzaj€Ѓc bez ko€Іca: !€Њ Och, ty m€Ѕj cudny, male€Іki, pachn€Ѓcy domeczku! Czy jednak domek przel€Ѓk€  si€Ї jej g€ osu, czy te€Є rozumia€ , €Єe zrobi€  ju€Є, co do niego #nale€Єa€ o, do€Ђ€Ё €Єe ledwie Toniawypowiedzia€ a te s€ owa, zacz€Ѓ€  si€Ї pomalutku zmniejsza€Ё. Tak si€Ї to jako€Ђ "robi€ o, €Єe Tonia nie zaraz si€Ї na tym pozna€ a, ale raptem spostrzeg€ a, €Єe w domku by $si€Ї ju€Є zmie€Ђci€Ё nie mog€ a. Nicmu nie brakowa€ o, wygl€Ѓda€  "jak pierwej, tylko kurczy€  si€Ї, kurczy€  coraz bardziej, a z nim kurczy€  si€Ї i ogr€Ѕdek. !Pier€Ђcie€І €Ђniegu, otaczaj€Ѓcy go, zacie€Ђnia€  si€Ї coraz !bardziej. Przed chwil€Ѓ by€  takijak psia buda, teraz ju€Є nie wi€Їkszy od gipsowej arki Noego. Ale wszystko by€ o jak pierwej. Nie brakowa€ o ani klamek, ani pachn€Ѓcych krzew€Ѕw na €Ђcianach, ani dymu przyczepionego do komina. Tylko robaczek €Ђwi€Їtoja€Іski €Ђwieci€  coraz s€ abiej. €ЊOch, domeczku najdro€Єszy! Nie znikaj! €Њb€ aga€ a Tonia i rzuci€ a si€Ї przed nim na kolana, bo domek by€  ju€Є nie wi€Їkszy od naparstka. Pr€Ѕ€Єno jednak wyci€Ѓga€ a ku niemu !r€Ѓczki €Њ domek znik€  w ko€Іcu zupe€ nie. Na miejscu gdzie wznosi€  si€Ї jeszcze przed chwil€Ѓ, nie by€ o teraz nic pr€Ѕcz g€ adkiej powierzchni €Ђnie€Єnej. Tonia przes€ oni€ a pi€Ѓstkami #oczy i p€ aka€ a g€ o€Ђno, gdy tu€Єko€ o niej odezwa€  si€Ї dzieci€Їcy g€ osik: !€Њ Nie p€ acz, nie p€ acz, ma€ y cz€ owieczku. Tonia odwr€Ѕci€ a si€Ї szybko i ujrza€ a €Ђlicznego, nagiego !ch€ opczyka, kt€Ѕry przygl€Ѓda€  jej si€Ї uwa€Єnie. Tonia !domy€Ђli€ a si€Ї od razu, €Єe to jest Piotru€Ђ Pan. я№ёђѓєѕіїјљњћќ§ўџ‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚ ‚ ‚ ‚ ‚ ‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚‚ ‚!‚"‚#‚$‚%‚&‚'‚(‚)‚*‚+‚,‚-‚.‚/‚0‚1‚2‚3‚4‚5‚6‚7‚8‚9‚:‚;‚<‚=‚> Tonia by€ a bardzo nie€Ђmia€ a, ale Piotru€Ђ nie zna€  tego uczucia. €Њ Mam nadziej€Ї, €Єe dobrze spa€ a€Ђ €Њ rzek€  powa€Єnie. €ЊDzi€Їkuj€Ї €Њodpowiedzia€ a grzecznie Tonia €Њby€ o mi bardzo ciep€ o i dobrze. Ale... €Њtu spojrza€ a zgorszona na niego €Њ czy tobie nie zimno?? Piotru€Ђ dawno zapomnia€ , co znaczy wyraz €Јzimno €Љ , wi€Їc rzek€  tylko: #€ЊZdaje mi si€Ї, €Єe nie, ale mo€Єesi€Ї myl€Ї. Bo widzisz, ja nie wiem bardzo wielu rzeczy dlatego, €Єe nie jestem prawdziwym ch€ opcem. Salomo !m€Ѕwi, €Єe jestem €Јni to, ni owo€Љ . €Њ Wi€Їc ty si€Ї tak nazywasz?? €Њ rzek€ a Tonia zdziwiona. !€Њ Nie, ja si€Ї tak nie nazywam. Nazywam si€Ї Piotru€Ђ Pan. "€Њ To wiem €Њ zawo€ a€ a Tonia €Њ iaj€Ѓc€Ѓ ak bardzo i є0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїП6pa cL7б  cЏ8дэ c9С!№ cu:Б,| cи;-7HM;to przecie€Є wszyscy wiedz€Ѓ!! Ogromnie by€ o mi€ o Piotrusiowi, €Єe €Јwszyscy €Љ wiedz€Ѓ o nim, i prosi€  Toni, €Єeby mu powiedzia€ a, co ludzie o nim m€Ѕwi€Ѓ. Zanim jednak usiedli na obalonym pniu drzewa, Piotru€Ђ zmi€Ѕt€  "r€Ѓczk€Ѓ €Ђnieg z miejsca, kt€Ѕre wskaza€  Toni. Ale sam usiad€  wprost na €Ђniegu. #€Њ Przysu€І si€Ї do mnie €Њrzek€ a uprzejmie Tonia. €Њ Co to jest €Јprzysu€І €Љ? €Њ spyta€  Piotru€Ђ. Tonia wyt€ umaczy€ a mu, co znaczy ten wyraz, i Piotru€Ђ usiad€  bliziutko niej. Potem opowiedzia€ a mu wszystko, cos€ ysza€ a o nim. Tak, ludzie wiedzieli niejedno o Piotrusiu, ale nikt na przyk€ ad nie !wiedzia€  o tym, €Єe Piotru€Ђ po dwakro€Ё wraca€  do swojej matki, ale €Єelazne kraty zagrodzi€ y mu drog€Ї do domu. !Piotru€Ђ i teraz nie wspomnia€  otym Toni, bo wspomnienie tegozakratowanego okna nazbyt mu by€ o bolesne. €ЊA czy ludzie wiedz€Ѓ, €Єe ja si€Ї umiem bawi€Ё jak prawdziwi"ch€ opcy? €Њ zapyta€  z dum€Ѓ. €Њ Prosz€Ї ci€Ї, Toniu, rozpowiedz wszystkim o tym. Ale gdy potem obja€Ђni€  Toni, jak si€Ї bawi zabawkami, znalezionymi w parku, gdy jej "si€Ї pochwali€ , €Єe obr€Їcz rzucana wod€Ї, a balonika u€Єy€  zamiast pi€ ki no€Єnej, Tonia by€ a po prostu oburzona. €ЊAle€Є twoje zabawy to nie s€Ѓ €Єadne zabawy! Ty nawet poj€Їcia nie masz, jak si€Ї bawi€Ѓ prawdziwi ch€ opcy! €Њ wykrzykn€Ї€ a patrz€Ѓc mu prosto w twarz wielkimi oczami. Na to Piotru€Ђ westchn€Ѓ€  najpierw, a potem rozp€ aka€  $si€Ї tak bole€Ђnie, jak nie p€ aka€ ani razu od czasu, gdy po raz ostatni powr€Ѕci€  do domu. Tonitak€Єe zrobi€ o si€Ї bardzo przykro, wi€Їc spiesznie poda€ amu swoj€Ѓ chusteczk€Ї do nosa. Piotru€Ђ nie wiedzia€ , co ma z tym zrobi€Ё, wi€Їc Tonia sama wytar€ a mu nosek i buzi€Ї, m€Ѕwi€Ѓc: €Њ Widzisz, to si€Ї tak robi, spr€Ѕbuj teraz sam. Piotru€Ђ powa€Єnie skin€Ѓ€  "g€ €Ѕwk€Ѓ na znak, €Єe zrozumia€ ,i obtar€  nosek i oczy Toni. Tonia musia€ a da€Ё za wygran€Ѓ i uda€ a, €Єe Piotru€Ђ dobrze wype€ ni€  jej polecenie. Nie wiedz€Ѓc, w jaki spos€Ѕb okaza€Ё Piotrusiowi, jak serdecznie go lubi i €Єa€ uje, rzek€ a po chwili: "€Њ Gdyby€Ђ chcia€ , Piotrusiu, to da€ abym ci buzi. Piotru€Ђ od tylu lat ju€Є nie s€ ysza€  tego s€ owa, €Єe zupe€ nie zapomnia€ , co oznacza, wi€Їc wyci€Ѓgn€Ѓ€  !r€Ѓczk€Ї s€Ѓdz€Ѓc, €Єe Tonia chcemu co€Ђ darowa€Ё. Tonia bardzo si€Ї zmiesza€ a, ale ba€ a si€Ї zawstydzi€Ё go znowu, wi€Їc wyj€Ї€ a z kieszonki sw€Ѕj naparstek i ruchem pe€ nym wdzi€Їku poda€ a go Piotrusiowi."€Њ Dzi€Їkuj€Ї €Њ rzek€  Piotru€Ђ, pewny, €Єe dosta€  €Јbuzi€Љ . Lata ju€Є ca€ e up€ yn€Ї€ y od czasu, gdy ujrza€  swoj€Ѓ matk€Їpo raz ostatni; braciszek jego,ten, kt€Ѕrego matka otrzyma€ a na jego miejsce, by€  ju€Є teraz doros€ ym m€Ї€Єczyzn€Ѓ z w€Ѓsami i brod€Ѓ, c€Ѕ€Є dziwnego wi€Їc, €Єe Piotru€Ђ zapomnia€ , €Єe go kiedy€Ђ pieszczono i ca€ owano. Sami jednak przyznacie !pewnie, €Єe Piotrusia nale€Єa€ o #raczej podziwia€Ё ni€Є €Єa€ owa€Ё. W miar€Ї jak si€Ї bli€Єej zaznajamiali, Tonia nabiera€ a coraz wi€Їkszego dla niego szacunku. Z zapartym oddechem s€ ucha€ a opowiada€І jego o podr€Ѕ€Єach odbywanych w gniazdeczku drozd€Ѕw i przygodach, jakie go spotka€ yna Ptasiej Wyspie i w Parku Le€Ђnym. €Њ Ach, jak€Єe€Є to romantyczne! €Њ wzdycha€ a Tonia sk€ adaj€Ѓc r€Ѓczki z zachwytu. Piotru€Ђ nie zrozumia€  tego wyrazu i zasmucony spu€Ђci€  g€ €Ѕwk€Ї, pewny, €Єe Tonia go wy€Ђmiewa. €Њ Ja€Ђ by pewnie tego nie zrobi€ ... €Њ rzek€  pokornie. €Њ O, mo€Єesz by€Ё tego pewien! #€Њ wykrzykn€Ї€ a Tonia. €Њ Ja€Ђ by si€Ї na pewno ba€ !! €ЊCo to znaczy €Јba€Ё si€Ї €Љ ? €Њspyta€  Piotru€Ђ. Skoro doznawa€  tego prawdziwy ch€ opiec, musia€ o to by€Ё czym€Ђ nadzwyczajnym. €Њ Ach, €Єeby€Ђ ty, Toniu, nauczy€ a mnie tego , bania €Љ €Њ szepn€Ѓ€  prosz€Ѓco. Tonia spojrza€ a na niego !powa€Єnie i rzek€ a z g€ €Їbok€Ѓ czci€Ѓ w g€ osie: €ЊNie, Piotrusiu, ciebie nikt tego nauczy€Ё nie mo€Єe. !Piotru€Ђ zasmuci€  si€Ї bardziej jeszcze, bo my€Ђla€ , €Єe Tonia uwa€Єa go za wielkiego g€ uptaska. Tonia opowiedzia€ a mu o tym, jak straszy wieczorami Jasia i jak Ja€Ђ boi !si€Ї okropnie ciemno€Ђci. (Tonia dobrze wiedzia€ a, €Єe to bardzo nie€ adnie straszy€Ё tak braciszka). Ale Piotru€Ђ znowu zrozumia€  j€Ѓ na opak. !€Њ Ach, czeg€Ѕ€Є nie jestem taki dzielny jak Ja€Ђ €Њ szepn€Ѓ€  €Єa€ o€Ђnie. !Tonia a€Є skoczy€ a na te s€ owa.€ЊAle€Є, Piotrusiu, ty jeste€Ђ dwadzie€Ђcia tysi€Їcy razy !dzielniejszy od Jasia! Ty jeste€Ђnajdzielniejszym ch€ opcem ze wszystkich, jakich znam! Piotru€Ђ nie m€Ѕg€  uwierzy€Ё swemu szcz€Ї€Ђciu i a€Є pokrzykiwa€  z uciechy. €ЊTak jest €Њ z przekonaniem powt€Ѕrzy€ a Tonia €Њdlatego #mo€Єesz mi da€Ё buzi... je€Єeli... je€Єeli... masz ochot€Ї. Piotru€Ђ spiesznie w€ o€Єy€  naparstek na jej paluszek, s€Ѓdz€Ѓc, €Єe Tonia chce go mie€Ё z powrotem. Ale Tonia powiedzia€ a €Єywo: !€Њ Ale€Є ja nie chc€Ї naparstka, ja chc€Ї buzi. €Њ Co to jest?? €Њ spyta€  Piotru€Ђ. €Њ Ot, to! €Њ odpar€ a Tonia i !poca€ owa€ a Piotrusia w buzi€Ї. €ЊTo i ja ci dam naparstek od siebie €Њ powiedzia€  powa€Єnie Piotru€Ђ i da€  Toni najpierw jeden €Јnaparstek €Љ , a potem jeszcze du€Єo innych. A potem b€ ysn€Ї€ a mu €Ђwietna my€Ђl. €Њ Powiedz mi, Toniu, czy nie #chcia€ aby€Ђ by€Ё moj€Ѓ €Єon€Ѓ? €Њ zapyta€ . Co najzabawniejsze, €Єe w tej chwili i Toni to samo przysz€ o na my€Ђl, wi€Їc odpowiedzia€ a spiesznie: €ЊOwszem, ch€Їtnie wyjd€Ї za !ciebie. Tylko czy b€Їdzie do€Ђ€Ё miejsca na nas dwoje w twojej € €Ѕdeczce? "€Њ O, je€Ђli si€Ѓdziesz bliziutko mnie, to si€Ї pomie€Ђcimy €Њ €Єywo zapewni€  Piotru€Ђ. !€Њ Ale czy ptaki nie b€Їd€Ѓ si€Ї gniewa€ y na mnie, jak z tob€Ѓ przyj ad€Ї? "Piotru€Ђ zapewni€  j€Ѓ, €Єe ptaki !strasznie si€Ї b€Їd€Ѓ cieszy€Ё z jej przybycia (zdaje mi si€Ї jednak, €Єe si€Ї myli€ ), a zreszt€Ѓ zim€Ѓ niewiele ptak€Ѕw przebywa na wyspie. €Њ Pewnie tylko za€Є€Ѓdaj€Ѓ twojego ubranka €Њ doda€  troch€Ї mniej pewnie. €Њ O, futerka mego im nie dam! €Њ rzek€ a stanowczo Tonia. €ЊNie dasz, nie dasz, Toniu, naturalnie, €Єe nie dasz #€Њpotakiwa€  Piotru€Ђ g€ adz€Ѓc j€Ѓpo buzi i futerku. €ЊCzy ty wiesz, dlaczego ja ci€Їtak strasznie kocham? €Њ wykrzykn€Ѓ€  niespodziewanie. €ЊDlatego €Єe jeste€Ђ zupe€ nie podobna do €Ђlicznego, ptasiego gniazdka! Komplement ten zaniepokoi€  troch€Ї Toni€Ї. !€ЊAle€Є ty m€Ѕwisz zupe€ nie jak ptak, a nie jak ch€ opiec "€Њrzek€ a odsuwaj€Ѓc si€Ї z lekka.Wyda€ o jej si€Ї raptem, €Єe Piotru€Ђ naprawd€Ї jest do ptaka podobny. "€ЊTak, z pewno€Ђci€Ѓ jeste€Ђ €Јni to, ni owo €Љ €Њm€Ѕwi€ a po namy€Ђle, ale widz€Ѓc jego !przera€Єenie, doda€ a szybko: €Њ Ale to nic nie szkodzi, bo to w€ a€Ђnie mi si€Ї podoba! €ЊNo, to chod€Ќ ze mn€Ѓ, Toniu, i b€Ѓd€Ќ taka jak ja €Њ prosi€  Piotru€Ђ i poci€Ѓgn€Ѓ€  j€Ѓ w stron€Ї przystani, bo niewiele ju€Є czasu pozostawa€ o do otwarcia parku. €Њ Nie, nie, ty wcale nie jeste€Ђ podobna do ptasiego gniazdka €Њ zar€Їcza€  po drodze, pragn€Ѓc jej si€Ї przypodoba€Ё. Ale €Єe Tonia by€ a troszk€Ї przekorna, jak wszystkie dziewczynki, wi€Їc za€Ђmia€ a si€Ї na to, m€Ѕwi€Ѓc: €ЊAle€Є, Piotrusiu, ja bym si€Ї bardzo cieszy€ a, gdybym by€ a podobna do gniazdka. I wiesz, co ci powiem? Wprawdzie im nie oddam mego futerka, ale za to pozwol€Ї na sobie budowa€Ё gniazdka. Pomy€Ђl, jakby to by€ o €Ђlicznie, gdyby mi tu na karczku ulepi€ y gniazdko pe€ ne male€Іkich, pstrokatych jajek. Nie, to by by€ o bajecznie! #Ale kiedy Piotru€Ђ przywi€Ѕd€  j€Ѓ na brzeg W€Ї€Єowego Jeziora, Tonia spojrza€ a na niego l€Їkliwie. !€Њ Ale ja b€Їd€Ї cz€Їsto, bardzo cz€Їsto widywa€Ё moj€Ѓ mamusi€Ї, prawda, Piotrusiu? Przecie€Є ja nie na zawsze si€Ї z ni€Ѓ €Єegnam, bo na to nie zgodzi€ abym si€Ї nigdy. €ЊNie, nie €Њ odpowiedzia€  Piotru€Ђ, ale w g€ €Їbi serca czu€ , €Єe Tonia odejdzie na zawsze. Wiedzia€ , €Єe uczciwo€Ђ€Ё nakazuje powiedzie€Ё Toni prawd€Ї, ale obawa, €Єe Tonia porzuci go i powr€Ѕci do domu, zamyka€ a mu usta. Piotru€Ђ czu€ , €Єe kocha j€Ѓ tak mocno, !€Єe €Єy€Ё by bez niej nie by€  w stanie. €ЈZapomni o matce i b€Їdzie $szcz€Ї€Ђliwa ze mn€Ѓ! €Љ €Њ m€Ѕwi€  sobie w duchu i raz po raz $dawa€  jej €Јnaparstki €Љ i nagli€  do po€Ђpiechu. Ju€Є Tonia z okrzykiem zachwytu, kt€Ѕry jej wydar€  widok cudnego gniazdka spoczywaj€Ѓcego na falach jeziora, mia€ a wej€Ђ€Ё do€І z Piotrusiem, gdy nagle zacz€Ї€ a dr€Єe€Ё i cofn€Ѓwszy n€Ѕ€Єk€Ї, powiedzia€ a: €Њ Pami€Їtaj, Piotrusiu, €Єe pop€ yn€Ї z tob€Ѓ tylko pod tym warunkiem, je€Єeli mi przyrzekniesz, €Єe kiedy zechc€Ї, rozumiesz, kiedy tylko"zechc€Ї, b€Їd€Ї mog€ a wr€Ѕci€Ё domojej mamy. Przyrzeknij mi to, Piotrusiu! $Piotru€Ђ przyrzek€ . Ale nie m€Ѕg€  spojrze€Ё w oczy Toni. !€ЊOch, je€Ђli ci si€Ї zdaje, €Єe matka zawsze czeka€Ё na ciebie b€Їdzie i przyjmie ci€Ї zawsze €Њ powiedzia€  z gorycz€Ѓ. €ЊJak mo€Єesz w€Ѓtpi€Ё, €Єe mamazawsze oczekiwa€Ё mnie !b€Їdzie! €Њ krzykn€Ї€ a Tonia, a !twarzyczka jej zap€ oni€ a si€Ї z oburzenia. €ЊTak, p€Ѕki ci drzwi domu nie zamknie przed nosem €Њ rzek€  Piotru€Ђ g€ osem zmienionym ze wzruszenia. Na to odpowiedzia€ a Tonia: €Њ Drzwi mego domu sta€Ё b€Їd€Ѓ zawsze otworem i matka moja czeka€Ё mnie b€Їdzie zawsze z ut€Їsknieniem. €ЊSkoro jeste€Ђ tak pewna swego, mo€Єesz spokojnie "odp€ yn€Ѓ€Ё ze mn€Ѓ €Њrzek€  na to$Piotru€Ђ z lekk€Ѓ ironi€Ѓ i pom€Ѕg€  Toni usadowi€Ё si€Ї w stateczku.€Њ Ale czemu ty nie patrzysz namnie, Piotrusiu? €Њ zapyta€ a Tonia chwytaj€Ѓc go za rami€Ї. %Piotru€Ђ wyt€Ї€Єa€  ca€ €Ѓ wol€Ї, by nie spojrze€Ё w oczy Toni, zanim nie odbije od brzegu. Aleraptem € kanie bolesne wydar€ o!si€Ї z jego piersi. Wyskoczy€  nabrzeg i p€ acz€Ѓc usiad€  na €Ђniegu. Tonia pospieszy€ a za nim. !€Њ Co tobie?? Co ci si€Ї sta€ o, Piotrusiu? €Њ pyta€ a zaniepokojona. €ЊToniu! €Њ szlocha€  biedny Piotru€Ђ. €ЊNie powinienem ci€Ї bra€Ё ze sob€Ѓ, bo to nieprawda, €Єe zawsze b€Їdziesz mog€ a wr€Ѕci€Ё do domu. Twoja matka... ach, Toniu, ty nie wiesz, jakie s€Ѓ !matki! €Њ i Piotru€Ђ zaszlocha€  jeszcze mocniej. A potem opowiedzia€  Toni, jak zasta€  okno swego domu zawarte. Ach, to by€ o bardzo smutne i Tonia, s€ uchaj€Ѓc jegos€ €Ѕw, p€ aka€ a prawie tak gorzko jak on! €Њ Ale moja mama by tak nie zrobi€ a, moja by tak nie zrobi€ a €Њ szepta€ a z przekonaniem. !€ЊNie, Toniu, i twoja ciebie nie wpu€Ђci. Wszystkie matki s€Ѓ jednakowe! Mog€Ї si€Ї z tob€Ѓ za€ o€Єy€Ё, €Єe twoja matka ogl€Ѓda si€Ї ju€Є za jakim€Ђ nowym nabytkiem! €Њ zapewnia€  Piotru€Ђ. Tonia spojrza€ a na niego ze zgroz€Ѓ. €Њ Jak ty mo€Єesz m€Ѕwi€Ё co€Ђ podobnego, Piotrusiu? ! Twoja matka nie mia€ a przecie€Є nikogo pr€Ѕcz ciebie, ale moja ma jeszcze w domu Jasia. "Zdaje mi si€Ї, €Єe je€Ђli matka mabodaj jedno dziecko, to ju€Є i tak jest z tego zadowolona. Na to Piotru€Ђ odrzek€  z gorycz€Ѓ: "€ЊWida€Ё, €Єe€Ђ nigdy nie mia€ a w#r€Їku bilecik€Ѕw, kt€Ѕre pisz€Ѓ do Salomy damy, kt€Ѕre ju€Є maj€Ѓ po sze€Ђcioro dzieci! Rozmow€Ї ich przerwa€  przera€Ќliwy zgrzyt. To str€Ѕ€Є nocny otwiera€  bram€Ї parku. Piotru€Ђ bez namys€ u wskoczy€  do swego stateczka. Pewny by€  teraz, €Єe Tonia z nim nie "odp€ ynie, i m€Ї€Єnie prze€ yka€  € zy cisn€Ѓce mu si€Ї do oczu. Tonia za to szlocha€ a w g€ os. €ЊOch, Piotrusiu! Je€Єeli przyb€Їd€Ї za p€Ѕ€Ќno! Och, Piotrusiu, co b€Їdzie, je€Ђli mama wzi€Ї€ a ju€Є inne dziecko !na moje miejsce? ! €Њ wo€ a€ a w €Ђmiertelnej trwodze. Piotru€Ђ wyskoczy€  znowu na brzeg i przypad€  do Toni. $Obj€Ѓ€  j€Ѓ za szyj€Ї i tul€Ѓc si€Ї do niej, m€Ѕwi€  bez tchu: "€ЊToniu, dzi€Ђ wiecz€Ѕr przyjad€Ї zobaczy€Ё, czy nie ma ciebie w$parku. Ale zdaje mi si€Ї, €Єe je€Ђliteraz pr€Їdziutko pobiegniesz do domu, to jeszcze wszystkozastaniesz po dawnemu. I po raz ostatni okry€  jej s€ odk€Ѓ twarzyczk€Ї gor€Ѓcymi €Јnaparstkami €Љ , a potem zas€ oni€  r€Їkami oczy, by nie widzie€Ё, jak si€Ї b€Їdzie oddala€ a. €Њ €­egnaj, Piotrusiu drogi! €Њwo€ a€ a Tonia przez € zy. €Њ €­egnaj, najmilsza, najdro€Єsza Toniu! €Њ szlocha€  Piotru€Ђ. Raz jeszcze rzuci€ a si€Ї Tonia w jego ramiona (tak, jak widzia€ a, €Єe robi€Ѓ elfy na swoich weselach), a potem pobieg€ a ku bramie. Ach, jak€Єe si€Ї spieszy€ a! Tego samego wieczoru, ledwie przebrzmia€ y ostatnie tony dzwonka, by€  ju€Є i Piotru€Ђ w parku. Ale Toni nie dojrza€  nigdzie. Znaczy€ o to, €Єe jeszcze na czas wr€Ѕci€ a do !domu. D€ ugo, d€ ugo nie traci€  nadziei, €Єe Tonia odwiedzi go kt€Ѕrej nocy, i nieraz zdawa€ o mu si€Ї, gdy dobija€  do brzegu,€Єe widzi drobn€Ѓ jej posta€Ё stoj€Ѓc€Ѓ na brzegu W€Ї€Єowego Jeziora. Ale Tonia nie powr€Ѕci€ a wi€Їcej. T€Їskni€ a wprawdzie za swoim drogim , ni tym, ni owym €Љ , ale ba€ a si€Ї, €Єe gdyby go zobaczy€ a, zabawi€ aby za d€ ugo w parku inie mog€ aby ju€Є wr€Ѕci€Ё do domu. Aja zreszt€Ѓ na krok jeden nie puszcza€ a jej teraz od siebie. Cz€Їsto jednak m€Ѕwi€ a o nim z mam€Ѓ i Jasiem,a kiedy nadesz€ y €Ђwi€Їta wielkanocne, zachodzi€ a w "g€ ow€Ї, co by te€Є mu pos€ a€Ё w upominku. Wtedy powiedzia€ a matka: €Њ Pewna jestem, €Єe nic by mu !si€Ї tak nie przyda€ o jak koza. €Њ Ach, tak €Њ wykrzykn€Ї€ a rado€Ђnie Tonia €Њ m€Ѕg€ by je€Ќdzi€Ё na niej i przygrywa€Ё sobie na fujarce!! €ЊWi€Їc mo€Єe podarujesz mu swoj€Ѓ k€Ѕzk€Ї, kt€Ѕr€Ѓ zawsze wieczorami straszysz Jasia? €Њ spyta€ a matka. $Ale Tonia potrz€Ѓsn€Ї€ a g€ €Ѕwk€Ѓ. K€Ѕzka przecie€Є nie by€ a prawdziwa. €Њ Jasiowi si€Ї jednak wydaje zupe€ nie prawdziwa €Њ powiedzia€ a znowu matka. €ЊTo prawda. Czasem i mnie si€Ї wydaje zupe€ nie prawdziwa. Tylko jak ja j€Ѓ ofiaruj€Ї Piotrusiowi? Mama znalaz€ a na to spos€Ѕb. Posz€ a z Toni€Ѓ do Le€Ђnego Parku (Ja€Ђ towarzyszy€  im tak€Єe, w gruncie rzeczy by€  to dobry ch€ opczyk, nie trzeba go tylko z Toni€Ѓ !por€Ѕwnywa€Ё)i tu stan€Ї€ a Toniaw €Јczarodziejskim kr€Їgu €Љ elf€Ѕw, a matka jej, kt€Ѕra zna€ a si€Ї na wielu rzeczach, rzek€ a: Powiedz mi prosz€Ї, c€Ѕrko kochana, czym chcesz obdarzy€Ё Piotrusia Pana? Na to Tonia odpowiedzia€ a: K€Ѕzk€Ї mu, matko, przywiod€ amw dani, "by dniem i noc€Ѓ m€Ѕg€  je€Ќdzi€Ё na niej! #I po trzykro€Ё wykr€Їci€ a si€Ї na pi€Їcie. Potem powiedzia€  jeszcze Ja€Ђ od siebie: Piotrusiu, us€ ysz b€ aganie moje, "we€Ќ koz€Ї, bo si€Ї jej strasznie boj€Ї! Tonia pozostawi€ a przy kozie li€Ђcik, w kt€Ѕrym zawiadomi€ a Piotrusia, €Єe koz€Ї swoj€Ѓ posy€ a mu na pami€Ѓtk€Ї, i "poleci€ a, €Єeby poprosi€  elfy o przygotowanie mu jej do prawdziwego je€Єd€Єenia. Wszystko, czego tylko &pragn€Ї€ a, spe€ ni€ o si€Ї. Piotru€Ђ #znalaz€  li€Ђcik, a naturalnie elfybez wielkiego trudu zamieni€ y mu koz€Ї na €Єyw€Ѓ. Od tego czasu Piotru€Ђ je€Ќdzi ca€ ymi nocami na swojej k€Ѕzce po parku i wygrywa na fujarce najcudniejsze melodie. Co do Toni, nigdy ju€Є od tego czasu nie straszy€ a Jasia koz€Ѓ, bo, jak mi m€Ѕwiono, u€Єy€ a do straszenia innego zwierz€Ѓtka. I dop€Ѕki nie zosta€ a zupe€ nie doros€ €Ѓ pann€Ѓ, przynosi€ a cz€Їsto Piotrusiowi drobne upominki i zawsze w li€Ђciku dawa€ a obja€Ђnienie, jak tak€Ѓ zabawk€Ѓbawi€Ѓ si€Ї prawdziwe dzieci. Ale Tonia nie by€ a jedynym dzieckiem, kt€Ѕre pami€Їta€ o o Piotrusiu. Danio na przyk€ ad cz€Їsto obdarza czym€Ђ Piotrusia. Wyszukali€Ђmy nawet kilka €Ђwietnych kryj€Ѕwek, gdzie sk€ adamy przyniesione drobiazgi. Tylko nie pro€Ђcie, €Єebym wam wskaza€  te schowki, kiedy Portos jest z nami, bo Portos przepada za zabawkami i zaraz by je z k€Ѓtk€Ѕw powywleka€ . Piotru€Ђ nigdy nie zapomnia€  o Toni, my€Ђli o niej cz€Їsto z wielk€Ѓ serdeczno€Ђci€Ѓ, ale mimo to jest r€Ѕwnie weso€ y, jak dawniej, i nieraz zeskakuje z k€Ѕzki, €Єeby z wielkiej uciechy wytarza€Ё si€Ї na trawniku. O tak, Piotru€Ђ "jest bardzo szcz€Ї€Ђliwy, ale co€Ђnieco€Ђ przypomina sobie z czas€Ѕw, kiedy by€  male€Іkim cz€ owieczkiem, i dlatego tak bardzo kocha jask€Ѕ€ ki. Bo jask€Ѕ€ ki s€Ѓ duszyczkami ma€ ych zmar€ ych dzieci. Rok wrok powracaj€Ѓ lepi€Ё gniazdka nad oknami dom€Ѕw, w kt€Ѕrych $€Єy€ y ongi€Ђ, i nieraz zagl€Ѓdaj€Ѓ nawet do pokoju dziecinnego. Piotru€Ђ kocha je najwi€Їcej ze wszystkich ptaszk€Ѕw i cieszy si€Ї bardzo, je€Єeli kiedy jask€Ѕ€ eczka na Ptasi€Ѓ Wysp€Ї zawita. A domeczek Toni? Noc w noc (je€Єeli tylko balu €Њ iaj€Ѓc€Ѓ ak bardzo i є0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПтїПgХїПB<0В!ˆџџnie ma)buduj€Ѓ elfy taki sam domeczek jak ten, kt€Ѕry wznios€ y dla Toni, w obawie, €Єe w parku pozosta€ o mo€Єe jakie dziecko, kt€Ѕre by mog€ o !zmarzn€Ѓ€Ё, gdyby nie mia€ o si€Ї"gdzie schroni€Ё. Piotru€Ђ je€Ќdzi po parku na swojej k€Ѕzce i zagl€Ѓda pod krzaki i drzewa, a je€Ђli odnajdzie jakie zgubione dziecko, bierze je przed siebiena k€Ѕzk€Ї i zawozi do ma€ ego domku. Skoro si€Ї dziecko !obudzi, widzi, €Єe noc sp€Їdzi€ owewn€Ѓtrz domku, ale skoro ze€І wyjdzie, domek znika mu z wolna z oczu. Elfy buduj€Ѓ domek g€ €Ѕwnie dlatego, €Єe samo budowanie sprawia im wielk€Ѓ uciech€Ї. Ale Piotru€Ђ szuka zgubionych dzieci przezmi€ o€Ђ€Ё dla Toni, a tak€Єe troch€Ї dlatego, €Єe mu si€Ї wydaje, €Єe tak by pewnie zrobi€  prawdziwy ch€ opiec. ‚?‚@‚A‚B‚C‚D‚E‚F‚G‚H‚I‚J‚K‚L‚M‚N‚O‚P‚Q‚R‚S‚T‚U‚V‚W‚X‚Y‚Z‚[‚\‚]‚^‚_‚`‚a‚b‚c‚d‚e‚f‚g‚h‚i‚j‚k‚l‚m‚n‚o‚p‚q‚r‚s‚t‚u‚v‚w‚x‚y‚z‚{‚|‚}‚~‚‚€‚‚‚‚ƒ‚„‚…‚†‚‡‚ˆ‚‰‚Š‚‹‚Œ‚‚Žzapyta€  z dum€Ѓ. €Њ Prosz€Ї ci€Ї, Toniu, rozpowiedz wszystkim o tym. Ale gdy potem obja€Ђni€  Toni, jak si€Ї bawi zabawkami, znalezionymi w parku, gdy jej "si€Ї pochwali€ , €Єe obr€Їcz rzucana wod€Ї, a balonika u€Єy€  zamiast pi€ ki no€Єnej, Tonia by€ a po prostu oburzona. €ЊAle€Є twoje zabawy to nie s€Ѓ €Єadne zabawy! Ty nawet poj€Їcia nie masz, jak si€Ї bawi€Ѓ prawdziwi ch€ opcy! €Њ wykrzykn€Ї€ a patrz€Ѓc mu prosto w twarz wielkimi oczami. Na to Piotru€Ђ westchn€Ѓ€  najpierw, a potem rozp€ aka€  $si€Ї tak bole€Ђnie, jak nie p€ aka€ ani razu od czasu, gdy po raz ostatni powr€Ѕci€  do domu. Tonitak€Єe zrobi€ o si€Ї bardzo przykro, wi€Їc spiesznie poda€ amu swoj€Ѓ chusteczk€Ї do nosa. Piotru€Ђ nie wiedzia€ , co ma z tym zrobi€Ё, wi€Їc Tonia sama wytar€ a mu nosek i buzi€Ї, m€Ѕwi€Ѓc: €Њ Widzisz, to si€Ї tak robi, spr€Ѕbuj teraz sam. Piotru€Ђ powa€Єnie skin€Ѓ€  "g€ €Ѕwk€Ѓ na znak, €Єe zrozumia€ ,i obtar€  nosek i oczy Toni. Tonia musia€ a da€Ё za wygran€Ѓ i uda€ a, €Єe Piotru€Ђ dobrze wype€ ni€  jej polecenie. Nie wiedz€Ѓc, w jaki spos€Ѕb okaza€Ё Piotrusiowi, jak serdecznie go lubi i €Єa€ uje, rzek€ a po chwili: "€Њ Gdyby€Ђ chcia€ , Piotrusiu, to da€ abym ci buzi. Piotru€Ђ od tylu lat ju€Є nie s€ ysza€  tego s€ owa, €Єe zupe€ nie zapomnia€ , co oznacza, wi€Їc wyci€Ѓgn€Ѓ€  !r€Ѓczk€Ї s€Ѓdz€Ѓc, €Єe Tonia chcemu co€Ђ darowa€Ё. Tonia bardzo si€Ї zmiesza€ a, ale ba€ a si€Ї zawstydzi€Ё go znowu, wi€Їc wyj€Ї€ a z kieszonki sw€Ѕj naparstek i ruchem pe€ nym wdzi€Їku poda€ a go Piotrusiowi."€Њ Dzi€Їkuj€Ї €Њ rzek€  Piotru€Ђ, pewny, €Єe dosta€  €Јbuzi€Љ . Lata ju€Є ca€ e up€ yn€Ї€ y od czasu, gdy ujrza€  swoj€Ѓ matk€Їpo raz ostatni; braciszek jego,ten, kt€Ѕrego matka otrzyma€ a na jego miejsce, by€  ju€Є teraz doros€ ym m€Ї€Єczyzn€Ѓ z w€Ѓsami i brod€Ѓ, c€Ѕ€Є dziwnego wi€Їc, €Єe Piotru€Ђ zapomnia€ , €Єe go kiedy€Ђ pieszczono i ca€ owano. Sami jednak przyznacie !pewnie, €Єe Piotrusia nale€Єa€ o #raczej podziwia€Ё ni€Є €Єa€ owa€Ё. W miar€Ї jak si€Ї bli€Єej zaznajamiali, Tonia nabiera€ a coraz wi€Їkszego dla niego szacunku. Z zapartym oddechem s€ ucha€ a opowiada€І jego o podr€Ѕ€Єach odbywanych w gniazdeczku drozd€Ѕw i przygodach, jakie go spotka€ yna Ptasiej Wyspie i w Parku Le€Ђnym. €Њ Ach, jak€Єe€Є to romantyczne! €Њ wzdycha€ a Tonia sk€ adaj€Ѓc r€Ѓczki z zachwytu. Piotru€Ђ nie zrozumia€  tego wyrazu i zasmucony spu€Ђci€  g€ €Ѕwk€Ї, pewny, €Єe Tonia go wy€Ђmiewa. €Њ Ja€Ђ by pewnie tego nie zrobi€ ... €Њ rzek€  pokornie. €Њ O, mo€Єesz by€Ё tego pewien! #€Њ wykrzykn€Ї€ a Tonia. €Њ Ja€Ђ by si€Ї na pewno ba€ !! €ЊCo to znaczy €Јba€Ё si€Ї €Љ ? €Њspyta€  Piotru€Ђ. Skoro doznawa€  tego prawdziwy ch€ opiec, musia€ o to by€Ё czym€Ђ nadzwyczajnym. €Њ Ach, €Єeby€Ђ ty, Toniu, nauczy€ a mnie tego , bania €Љ €Њ szepn€Ѓ€  prosz€Ѓco. Tonia spojrza€ a na niego !powa€Єnie i rzek€ a z g€ €Їbok€Ѓ czci€Ѓ w g€ osie: €ЊNie, Piotrusiu, ciebie nikt tego nauczy€Ё nie mo€Єe. !Piotru€Ђ zasmuci€  si€Ї bardziej jeszcze, bo my€Ђla€ , €Єe Tonia uwa€Єa go za wielkiego g€ uptaska. Tonia opowiedzia€ a mu o tym, jak straszy wieczorami Jasia i jak Ja€Ђ boi !si€Ї okropnie ciemno€Ђci. (Tonia dobrze wiedzia€ a, €Єe to bardzo nie€ adnie straszy€Ё tak braciszka). Ale Piotru€Ђ znowu zrozumia€  j€Ѓ na opak. !€Њ Ach, czeg€Ѕ€Є nie jestem taki dzielny jak Ja€Ђ €Њ szepn€Ѓ€  €Єa€ o€Ђnie. !Tonia a€Є skoczy€ a na te s€ owa.€ЊAle€Є, Piotrusiu, ty jeste€Ђ dwadzie€Ђcia tysi€Їcy razy !dzielniejszy od Jasia! Ty jeste€Ђnajdzielniejszym ch€ opcem ze wszystkich, jakich znam! Piotru€Ђ nie m€Ѕg€  uwierzy€Ё swemu szcz€Ї€Ђciu i a€Є pokrzykiwa€  z uciechy. €ЊTak jest €Њ z przekonaniem powt€Ѕrzy€ a Tonia €Њdlatego #mo€Єesz mi da€Ё buzi... je€Єeli... je€Єeli... masz ochot€Ї. Piotru€Ђ spiesznie w€ o€Єy€  naparstek na jej paluszek, s€Ѓdz€Ѓc, €Єe Tonia chce go mie€Ё z powrotem. Ale Tonia powiedzia€ a €Єywo: !€Њ Ale€Є ja nie chc€Ї naparstka, ja chc€Ї buzi. €Њ Co to jest?? €Њ spyta€  Piotru€Ђ. €Њ Ot, to! €Њ odpar€ a Tonia i !poca€ owa€ a Piotrusia w buzi€Ї. €ЊTo i ja ci dam naparstek od siebie €Њ powiedzia€  powa€Єnie Piotru€Ђ i da€  Toni najpierw jeden €Јnaparstek €Љ , a potem jeszcze du€Єo innych. A potem b€ ysn€Ї€ a mu €Ђwietna my€Ђl. €Њ Powiedz mi, Toniu, czy nie #chcia€ aby€Ђ by€Ё moj€Ѓ €Єon€Ѓ? €Њ zapyta€ . Co najzabawniejsze, €Єe w tej chwili i Toni to samo przysz€ o na my€Ђl, wi€Їc odpowiedzia€ a spiesznie: €ЊOwszem, ch€Їtnie wyjd€Ї za !ciebie. Tylko czy b€Їdzie do€Ђ€Ё miejsca na nas dwoje w twojej € €Ѕdeczce? "€Њ O, je€Ђli si€Ѓdziesz bliziutko mnie, to si€Ї pomie€Ђcimy €Њ €Єywo zapewni€  Piotru€Ђ. !€Њ Ale czy ptaki nie b€Їd€Ѓ si€Ї gniewa€ y na mnie, jak z tob€Ѓ przyj ad€Ї? "Piotru€Ђ zapewni€  j€Ѓ, €Єe ptaki !strasznie si€Ї b€Їd€Ѓ cieszy€Ё z jej przybycia (zdaje mi si€Ї jednak, €Єe si€Ї myli€ ), a zreszt€Ѓ zim€Ѓ niewiele ptak€Ѕw przebywa na wyspie. €Њ Pewnie tylko za€Є€Ѓdaj€Ѓ twojego ubranka €Њ doda€  troch€Ї mniej pewnie. €Њ O, futerka mego im nie dam! €Њ rzek€ a stanowczo Tonia. €ЊNie dasz, nie dasz, Toniu, naturalnie, €Єe nie dasz #€Њpotakiwa€  Piotru€Ђ g€ adz€Ѓc j€Ѓpo buzi i futerku. €ЊCzy ty wiesz, dlaczego ja ci€Їtak strasznie kocham? €Њ wykrzykn€Ѓ€  niespodziewanie. €ЊDlatego €Єe jeste€Ђ zupe€ nie podobna do €Ђlicznego, ptasiego gniazdka! Komplement ten zaniepokoi€  troch€Ї Toni€Ї. !€ЊAle€Є ty m€Ѕwisz zupe€ nie jak ptak, a nie jak ch€ opiec "€Њrzek€ a odsuwaj€Ѓc si€Ї z lekka.Wyda€ o jej si€Ї raptem, €Єe Piotru€Ђ naprawd€Ї jest do ptaka podobny. "€ЊTak, z pewno€Ђci€Ѓ jeste€Ђ €Јni to, ni owo €Љ €Њm€Ѕwi€ a po namy€Ђle, ale widz€Ѓc jego !przera€Єenie, doda€ a szybko: €Њ Ale to nic nie szkodzi, bo to w€ a€Ђnie mi si€Ї podoba! €ЊNo, to chod€Ќ ze mn€Ѓ, Toniu, i b€Ѓd€Ќ taka jak ja €Њ prosi€  Piotru€Ђ i poci€Ѓgn€Ѓ€  j€Ѓ w stron€Ї przystani, bo niewiele ju€Є czasu pozostawa€ o do otwarcia parku. €Њ Nie, nie, ty wcale nie jeste€Ђ podobna do ptasiego gniazdka €Њ zar€Їcza€  po drodze, pragn€Ѓc jej si€Ї przypodoba€Ё. Ale €Єe Tonia by€ a troszk€Ї przekorna, jak wszystkie dziewczynki, wi€Їc za€Ђmia€ a si€Ї na to, m€Ѕwi€Ѓc: €ЊAle€Є, Piotrusiu, ja bym si€Ї bardzo cieszy€ a, gdybym by€ a podobna do gniazdka. I wiesz, co ci powiem? Wprawdzie im nie oddam mego futerka, ale za to pozwol€Ї na sobie budowa€Ё gniazdka. Pomy€Ђl, jakby to by€ o €Ђlicznie, gdyby mi tu na karczku ulepi€ y gniazdko pe€ ne male€Іkich, pstrokatych jajek. Nie, to by by€ o bajecznie! #Ale kiedy Piotru€Ђ przywi€Ѕd€  j€Ѓ na brzeg W€Ї€Єowego Jeziora, Tonia spojrza€ a na niego l€Їkliwie. !€Њ Ale ja b€Їd€Ї cz€Їsto, bardzo cz€Їsto widywa€Ё moj€Ѓ mamusi€Ї, prawda, Piotrusiu? Przecie€Є ja nie na zawsze si€Ї z ni€Ѓ €Єegnam, bo na to nie zgodzi€ abym si€Ї nigdy. €ЊNie, nie €Њ odpowiedzia€  Piotru€Ђ, ale w g€ €Їbi serca czu€ , €Єe Tonia odejdzie na zawsze. Wiedzia€ , €Єe uczciwo€Ђ€Ё nakazuje powiedzie€Ё Toni prawd€Ї, ale obawa, €Єe Tonia porzuci go i powr€Ѕci do domu, zamyka€ a mu usta. Piotru€Ђ czu€ , €Єe kocha j€Ѓ tak mocno, !€Єe €Єy€Ё by bez niej nie by€  w stanie. €ЈZapomni o matce i b€Їdzie $szcz€Ї€Ђliwa ze mn€Ѓ! €Љ €Њ m€Ѕwi€  sobie w duchu i raz po raz $dawa€  jej €Јnaparstki €Љ i nagli€  do po€Ђpiechu. Ju€Є Tonia z okrzykiem zachwytu, kt€Ѕry jej wydar€  widok cudnego gniazdka spoczywaj€Ѓcego na falach jeziora, mia€ a wej€Ђ€Ё do€І z Piotrusiem, gdy nagle zacz€Ї€ a dr€Єe€Ё i cofn€Ѓwszy n€Ѕ€Єk€Ї, powiedzia€ a: €Њ Pami€Їtaj, Piotrusiu, €Єe pop€ yn€Ї z tob€Ѓ tylko pod tym warunkiem, je€Єeli mi przyrzekniesz, €Єe kiedy zechc€Ї, rozumiesz, kiedy tylko"zechc€Ї, b€Їd€Ї mog€ a wr€Ѕci€Ё domojej mamy. Przyrzeknij mi to, Piotrusiu! $Piotru€Ђ przyrzek€ . Ale nie m€Ѕg€  spojrze€Ё w oczy Toni. !€ЊOch, je€Ђli ci si€Ї zdaje, €Єe matka zawsze czeka€Ё na ciebie b€Їdzie i przyjmie ci€Ї zawsze €Њ powiedzia€  z gorycz€Ѓ. €ЊJak mo€Єesz w€Ѓtpi€Ё, €Єe mamazawsze oczekiwa€Ё mnie !b€Їdzie! €Њ krzykn€Ї€ a Tonia, a !twarzyczka jej zap€ oni€ a si€Ї z oburzenia. €ЊTak, p€Ѕki ci drzwi domu nie zamknie przed nosem €Њ rzek€  Piotru€Ђ g€ osem zmienionym ze wzruszenia. Na to odpowiedzia€ a Tonia: €Њ Drzwi mego domu sta€Ё b€Їd€Ѓ zawsze otworem i matka moja czeka€Ё mnie b€Їdzie zawsze z ut€Їsknieniem. €ЊSkoro jeste€Ђ tak pewna swego, mo€Єesz spokojnie "odp€ yn€Ѓ€Ё ze mn€Ѓ €Њrzek€  na to$Piotru€Ђ z lekk€Ѓ ironi€Ѓ i pom€Ѕg€  Toni usadowi€Ё si€Ї w stateczku.€Њ Ale czemu ty nie patrzysz namnie, Piotrusiu? €Њ zapyta€ a Tonia chwytaj€Ѓc go za rami€Ї. %Piotru€Ђ wyt€Ї€Єa€  ca€ €Ѓ wol€Ї, by nie spojrze€Ё w oczy Toni, zanim nie odbije od brzegu. Aleraptem € kanie bolesne wydar€ o!si€Ї z jego piersi. Wyskoczy€  nabrzeg i p€ acz€Ѓc usiad€  na €Ђniegu. Tonia pospieszy€ a za nim. !€Њ Co tobie?? Co ci si€Ї sta€ o, Piotrusiu? €Њ pyta€ a zaniepokojona. €ЊToniu! €Њ szlocha€  biedny Piotru€Ђ. €ЊNie powinienem ci€Ї bra€Ё ze sob€Ѓ, bo to nieprawda, €Єe zawsze b€Їdziesz mog€ a wr€Ѕci€Ё do domu. Twoja matka... ach, Toniu, ty nie wiesz, jakie s€Ѓ !matki! €Њ i Piotru€Ђ zaszlocha€  jeszcze mocniej. A potem opowiedzia€  Toni, jak zasta€  okno swego domu zawarte. Ach, to by€ o bardzo smutne i Tonia, s€ uchaj€Ѓc jegos€ €Ѕw, p€ aka€ a prawie tak gorzko jak on! €Њ Ale moja mama by tak nie zrobi€ a, moja by tak nie zrobi€ a €Њ szepta€ a z przekonaniem. !€ЊNie, Toniu, i twoja ciebie nie wpu€Ђci. Wszystkie matki s€Ѓ jednakowe! Mog€Ї si€Ї z tob€Ѓ za€ o€Єy€Ё, €Єe twoja matka ogl€Ѓda si€Ї ju€Є za jakim€Ђ nowym nabytkiem! €Њ zapewnia€  Piotru€Ђ. Tonia spojrza€ a na niego ze zgroz€Ѓ. €Њ Jak ty mo€Єesz m€Ѕwi€Ё co€Ђ podobnego, Piotrusiu? ! Twoja matka nie mia€ a przecie€Є nikogo pr€Ѕcz ciebie, ale moja ma jeszcze w domu Jasia. "Zdaje mi si€Ї, €Єe je€Ђli matka mabodaj jedno dziecko, to ju€Є i tak jest z tego zadowolona. Na to Piotru€Ђ odrzek€  z gorycz€Ѓ: "€ЊWida€Ё, €Єe€Ђ nigdy nie mia€ a w#r€Їku bilecik€Ѕw, kt€Ѕre pisz€Ѓ do Salomy damy, kt€Ѕre ju€Є maj€Ѓ po sze€Ђcioro dzieci! Rozmow€Ї ich przerwa€  przera€Ќliwy zgrzyt. To str€Ѕ€Є nocny otwiera€  bram€Ї parku. Piotru€Ђ bez namys€ u wskoczy€  do swego stateczka. Pewny by€  teraz, €Єe Tonia z nim nie "odp€ ynie, i m€Ї€Єnie prze€ yka€  € zy cisn€Ѓce mu si€Ї do oczu. Tonia za to szlocha€ a w g€ os. €ЊOch, Piotrusiu! Je€Єeli przyb€Їd€Ї za p€Ѕ€Ќno! Och, Piotrusiu, co b€Їdzie, je€Ђli mama wzi€Ї€ a ju€Є inne dziecko !na moje miejsce? ! €Њ wo€ a€ a w €Ђmiertelnej trwodze. Piotru€Ђ wyskoczy€  znowu na brzeg i przypad€  do Toni. $Obj€Ѓ€  j€Ѓ za szyj€Ї i tul€Ѓc si€Ї do niej, m€Ѕwi€  bez tchu: "€ЊToniu, dzi€Ђ wiecz€Ѕr przyjad€Ї zobaczy€Ё, czy nie ma ciebie w$parku. Ale zdaje mi si€Ї, €Єe je€Ђliteraz pr€Їdziutko pobiegniesz do domu, to jeszcze wszystkozastaniesz po dawnemu. I po raz ostatni okry€  jej s€ odk€Ѓ twarzyczk€Ї gor€Ѓcymi €Јnaparstkami €Љ , a potem zas€ oni€  r€Їkami oczy, by nie widzie€Ё, jak si€Ї b€Їdzie oddala€ a. €Њ €­egnaj, Piotrusiu drogi! €Њwo€ a€ a Tonia przez € zy. €Њ €­egnaj, najmilsza, najdro€Єsza Toniu! €Њ szlocha€  Piotru€Ђ. Raz jeszcze rzuci€ a si€Ї Tonia w jego ramiona (tak, jak widzia€ a, €Єe robi€Ѓ elfy na swoich weselach), a potem pobieg€ a ku bramie. Ach, jak€Єe si€Ї spieszy€ a! Tego samego wieczoru, ledwie przebrzmia€ y ostatnie tony dzwonka, by€  ju€Є i Piotru€Ђ w parku. Ale Toni nie dojrza€  nigdzie. Znaczy€ o to, €Єe jeszcze na czas wr€Ѕci€ a do !domu. D€ ugo, d€ ugo nie traci€  nadziei, €Єe Tonia odwiedzi go kt€Ѕrej nocy, i nieraz zdawa€ o mu si€Ї, gdy dobija€  do brzegu,€Єe widzi drobn€Ѓ jej posta€Ё stoj€Ѓc€Ѓ na brzegu W€Ї€Єowego Jeziora. Ale Tonia nie powr€Ѕci€ a wi€Їcej. T€Їskni€ a wprawdzie za swoim drogim , ni tym, ni owym €Љ , ale ba€ a si€Ї, €Єe gdyby go zobaczy€ a, zabawi€ aby za d€ ugo w parku inie mog€ aby ju€Є wr€Ѕci€Ё do domu. Aja zreszt€Ѓ na krok jeden nie puszcza€ a jej teraz od siebie. Cz€Їsto jednak m€Ѕwi€ a o nim z mam€Ѓ i Jasiem,a kiedy nadesz€ y €Ђwi€Їta wielkanocne, zachodzi€ a w "g€ ow€Ї, co by te€Є mu pos€ a€Ё w upominku. Wtedy powiedzia€ a matka: €Њ Pewna jestem, €Єe nic by mu !si€Ї tak nie przyda€ o jak koza. €Њ Ach, tak €Њ wykrzykn€Ї€ a rado€Ђnie Tonia €Њ m€Ѕg€ by je€Ќdzi€Ё na niej i przygrywa€Ё sobie na fujarce!! €ЊWi€Їc mo€Єe podarujesz mu swoj€Ѓ k€Ѕzk€Ї, kt€Ѕr€Ѓ zawsze wieczorami straszysz Jasia? €Њ spyta€ a matka. $Ale Tonia potrz€Ѓsn€Ї€ a g€ €Ѕwk€Ѓ. K€Ѕzka przecie€Є nie by€ a prawdziwa. €Њ Jasiowi si€Ї jednak wydaje zupe€ nie prawdziwa €Њ powiedzia€ a znowu matka. €ЊTo prawda. Czasem i mnie si€Ї wydaje zupe€ nie prawdziwa. Tylko jak ja j€Ѓ ofiaruj€Ї Piotrusiowi? Mama znalaz€ a na to spos€Ѕb. Posz€ a z Toni€Ѓ do Le€Ђnego Parku (Ja€Ђ towarzyszy€  im tak€Єe, w gruncie rzeczy by€  to dobry ch€ opczyk, nie trzeba go tylko z Toni€Ѓ !por€Ѕwnywa€Ё)i tu stan€Ї€ a Toniaw €Јczarodziejskim kr€Їgu €Љ elf€Ѕw, a matka jej, kt€Ѕra zna€ a si€Ї na wielu rzeczach, rzek€ a: Powiedz mi prosz€Ї, c€Ѕrko kochana, czym chcesz obdarzy€Ё Piotrusia Pana? Na to Tonia odpowiedzia€ a: K€Ѕzk€Ї mu, matko, przywiod€ amw dani, "by dniem i noc€Ѓ m€Ѕg€  je€Ќdzi€Ё na niej! #I po trzykro€Ё wykr€Їci€ a si€Ї na pi€Їcie. Potem powiedzia€  jeszcze Ja€Ђ od siebie: Piotrusiu, us€ ysz b€ aganie moje, "we€Ќ koz€Ї, bo si€Ї jej strasznie boj€Ї! Tonia pozostawi€ a przy kozie li€Ђcik, w kt€Ѕrym zawiadomi€ a Piotrusia, €Єe koz€Ї swoj€Ѓ posy€ a mu na pami€Ѓtk€Ї, i "poleci€ a, €Єeby poprosi€  elfy o przygotowanie mu jej do prawdziwego je€Єd€Єenia. Wszystko, czego tylko &pragn€Ї€ a, spe€ ni€ o si€Ї. Piotru€Ђ #znalaz€  li€Ђcik, a naturalnie elfybez wielkiego trudu zamieni€ y mu koz€Ї na €Єyw€Ѓ. Od tego czasu Piotru€Ђ je€Ќdzi ca€ ymi nocami na swojej k€Ѕzce po parku i wygrywa na fujarce najcudniejsze melodie. Co do Toni, nigdy ju€Є od tego czasu nie straszy€ a Jasia koz€Ѓ, bo, jak mi m€Ѕwiono, u€Єy€ a do straszenia innego zwierz€Ѓtka. I dop€Ѕki nie zosta€ a zupe€ nie doros€ €Ѓ pann€Ѓ, przynosi€ a cz€Їsto Piotrusiowi drobne upominki i zawsze w li€Ђciku dawa€ a obja€Ђnienie, jak tak€Ѓ zabawk€Ѓbawi€Ѓ si€Ї prawdziwe dzieci. Ale Tonia nie by€ a jedynym dzieckiem, kt€Ѕre pami€Їta€ o o Piotrusiu. Danio na przyk€ ad cz€Їsto obdarza czym€Ђ Piotrusia. Wyszukali€Ђmy nawet kilka €Ђwietnych kryj€Ѕwek, gdzie sk€ adamy przyniesione drobiazgi. Tylko nie pro€Ђcie, €Єebym wam wskaza€  te schowki, kiedy Portos jest z nami, bo Portos przepada za zabawkami i zaraz by je z k€Ѓtk€Ѕw powywleka€ . Piotru€Ђ nigdy nie zapomnia€  o Toni, my€Ђli o niej cz€Їsto z wielk€Ѓ serdeczno€Ђci€Ѓ, ale mimo to jest r€Ѕwnie weso€ y, jak dawniej, i nieraz zeskakuje z k€Ѕzki, €Єeby z wielkiej uciechy wytarza€Ё si€Ї na trawniku. O tak, Piotru€Ђ "jest bardzo szcz€Ї€Ђliwy, ale co€Ђnieco€Ђ przypomina sobie z czas€Ѕw, kiedy by€  male€Іkim cz€ owieczkiem, i dlatego tak bardzo kocha jask€Ѕ€ ki. Bo jask€Ѕ€ ki s€Ѓ duszyczkami ma€ ych zmar€ ych dzieci. Rok wrok powracaj€Ѓ lepi€Ё gniazdka nad oknami dom€Ѕw, w kt€Ѕrych $€Єy€ y ongi€Ђ, i nieraz zagl€Ѓdaj€Ѓ nawet do pokoju dziecinnego. Piotru€Ђ kocha je najwi€Їcej ze wszystkich ptaszk€Ѕw i cieszy si€Ї bardzo, je€Єeli kiedy jask€Ѕ€ eczka na Ptasi€Ѓ Wysp€Ї zawita. A domeczek Toni? Noc w noc (je€Єeli tylko balu €Њ iaj€Ѓc€Ѓ ak bardzo i є0г Ь5ЦrЧШrХПЪ№ЂkP€Є@ƒ0kxС№ЂkЁїП&ГїП€Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПтїПgХїПB@РЃk0Ѓk{ЗїПїAїП”ќП–ЗїПїAїП”ќПNИїП@`ЃkI_їП@€€€€€€€   ((ќPPј   p€€@ р BЄЈP*J„pˆ|ˆˆˆv€€€@@€€€€€€@@€€@@@@@@€€ ј P ј Р@@€ј€€€@@@ pˆˆˆˆˆˆp `  pˆ @јpˆˆp(Hˆј№€€рр @№ˆˆˆpј @@pˆˆpˆˆˆppˆˆˆx €€€€@@Р@@€`€`№№€``€р @@@@ <BБ‰™ЉЉО@< PPPјˆˆ№ˆˆ№ˆˆˆ№8D€€€€D8рˆˆˆˆрј€€№€€€јј€€№€€€€8D€€Œ„D<„„„ќ„„„„€€€€€€€€`ˆ р ˆ€€€€€€€№DDDlЊЊ’’„ФЄЄ””Œ„8D‚‚‚‚D8№ˆˆˆ№€€€ 8D‚‚‚‚D8 №ˆˆˆ№ˆ„p€€@ рј „„„„„„„x‚DDD((( ˆ€ˆ€UUUU""„HH00HH„‚D(ј @@€јР€€€€€€€€Р€@@@ Р@@@@@@@@Р@ №€@pxˆˆx€€№ˆˆˆˆ№pˆ€€ˆpxˆˆˆˆxpˆј€ˆp0@р@@@@@p`€pˆp€€№ˆˆˆˆˆ@Р@@@@@ ` Р€€ Р ˆ€€€€€€€€ќ’’’’’№ˆˆˆˆˆpˆˆˆˆp№ˆˆˆˆ№€€xˆˆˆˆx Р€€€€p€@ р@@№@@@@0ˆˆˆˆˆxˆˆPPP ’’ЊЊЊDˆP PˆˆˆPPP Рј @ј @@@€@@@@ €€€€€€€€€€ @@@€@@@@ P №№№№№№№№ ‰‘с4ЬLUˆІЬˆ5йУL‘H“ œ"Q"Ž<€ССCEIJRbdOр€€ 9"!B!F!MJvsB„ФУ…L H “œQQ‘ŽАА˜‰    Р€€@@@† ‘ЁЃ!&~;›o4aAA ‚ ƒ€‡™&8ЂџЁР7џљўј|ќќ?п  ЁП    ј‘I‘D1EСNJIEї”P˜ @@€ 8пјHa(A$‚‚    ?РУ‚€„€ф‚D‚BBBџСK„‚„B„B„B„B„‚L‚џ‹ …„„„‚„„…‰ў P јџЁ  Р7№‘@‘@?RЦЁ$џПJŠIŠј|L($(x|P‚!р‚€‚€(ЁП    ј1AСAAA@@р!!!!Ё “ СHŠH H H H H ў?,(ј(p(P(H((,О!Р!? Р >!AрŸ€€‚€B€ТТЧ4TJћ €ŸРџРЁ0  Ё0ПР(4TŸ€Чb2š€Р@      јJћ  ŒŸоn6<PиHLўр0рH „0јг‘2"шуYˆ6€„„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџ€џ€w!#%м  f""D€р€Рр№?јР№?јќ%)JRccB.Bd„D„˜р ‰ qEуEŠŽŠQS‘@Р€€€@€џ?№џџџџў€€€џџџџџџџ№ќќрррррррр [I‰Ш“P’PЂcc‘Є"XXЬH„Щ…R†Rh˜ !0#Р@@€‡˜€€ €!џџџџј€ќ№ррррррр№`Ф@‡  D„Db„C<h&А; Ѓсгe1Ѕ# "b дdь@@€€ €S@  d@D@˜Bс‚‰ўq {0‰S’c$'Tфcсё&&$$ФHˆD‡‡` РР @Р@@@`Р@@@ pˆ€€ˆp p€@ рpxˆˆt ј @ј pˆˆˆˆp №ˆˆˆˆˆpˆј€ˆpииHииHј p€€@ р ј @ј ј @@€јр0рH „0јг‘2"шуYˆ6О„„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџОџў№€ Р8p`, с91!!A!B!FJ8rЖ#к$„DCШ ЈЯР@€€ d@€Р€Аб€1 !aЦС9 Ц†?€€ €! >3€1Р`pо€ D( @@€€@"@B@F€Mрv2"EF€€Р@0pР Ар€р0рH „0јг‘2"шуYˆ6Ој „„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџОџџ ј№ђ€€ЭTdШˆё@УODбˆ‚„‘ˆSQО€€2""BLFpMDv8љe@"€C€‚‰sф€€xрC‚„„ T`c€?@@р№№јјјќ` @MŽЦБ>4DL9…ФФ€€џџџџџџ?џџџџџџџџќЬРРР€€€€€€Œ!ˆAˆBPF8ˆ !E5љи„LUeFрD€?џџџџџўџќџјџ№џРџРўAУ'€П€џ€РР€џџўўќќјј№џќ?№€ўј`р0рH „0јг‘2"шуYˆ6И№@@@€€€„„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџ‚џџ№?с€Р‡ ‚   р!РЦ   @ ! _xј? €b"1 У† ;љрјљРїŒџ‚Р€< Р` $lƒСžaс@XСџџџџџЙЉŸЁпёOвGюЃ№Р8СРŒ0Ÿˆiš1jЗќ,&$Bd‚Љ)"1Т 8ЬФT„dШˆс @^ФQD ˆрˆ ˜4иHHHpСў|€2@d€Щ&DˆЬ$‚ђ 0a0 @Р€р0рH „0јг‘2"шуYˆ6„„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџ   @џў0H„`€јˆˆˆˆ    (hH˜Q’Р@@€ё€˜  ау3"$3U2™"2L0 /(Pp `4 ‡‡‡‡Р АрјРј€ј€ј€#z1"j{Г Lˆ Рd"дdc„"pEDF8PŠŒќќќќќќќќџўр‡‡‡‡€€€€€џџџџј€јџјџјџџџџџџџџџџџџррррррррррр€Р№ўџџџџџџџџџџџџ№џџрџјџќџўџџџџџџџџџџ?џџрррррррррррр@@P`Р@@xр0рH „0јг‘2"шуYˆ6ј „„HЦ1џџBB‰:јзџџв )2§пџџ   @џџ ј№x €  yРЧ(!"DˆШчЦ€‰€!#І€; €@Р€€?€;€РрѓћяџXџќџРџјџў€ќBB‚…ј@УŽLDˆHmˆ6‰aў&Dџџ џџџџџџœ˜џџџљџќџќџўџўџўќ~|<€€€€HˆQ’ŽAA2‚jƒГФ„$Œ*šЬь 80pp 0р€јРРР0Р@Р€€  УФмўпЯ€ЧРУрС№РјР|Р~№88|№=ј><<<<<<<<<<<<<<<<<<<ќќxx||<|<|žž№xaЮC†C‡G‡‡џ‡€€€Стќ>pљ{3ф>œŒ„Р№ќ|>Œ№ 8<< |М<<<<|О<<<<љџƒ№~~ј?xžžœјˆp0Р`Р€рp88p?№€>x𹇈€№8№Рpp`Р0`@ЈЈ<<x№pё€юќppрР Р€ Р8p№рР€€<€€€8pрР0ррР€0=Р>ќ€0€Ч88оŸ†ј8x№р№џ€Р€€€xx|<у?ш0@€pрРƒ€œр