ĺbkŃÉ˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙őđGî’ŕGđ@îŕ@>ŕBđEîoŕEńŮő>ŕB>RŕG>˙ęÁńŮ˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙ĂUÎíffĚ sƒ ˆ‰ÜĚnćÝÝٙťťgcněĚÝܙŸťš3>CLAS NANA €003Ś4œ˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙Copyright (C)2000-2001 Pat Crowe. This Book Reader was distributed solely for the reading of classic books which are out of copyright. Program extends to address 3fffh. No responsibilty can be accepted for any breach of copyright nor for any other matter involved with material above this address. This material will have been added by a user of this program and not the author of this program. Please address any enquiries concerning breach of copyright or any other concerns, to that third party. óÍĆ>˙ęŔúPę ŔúQęŔ1ţ˙Íb͛ >ęa>ŕ&>ę Ŕ>˙ę ŔÍđ͜Í:Í\ÍćÍóÍ ÍBÍS ú‚˙§(Ţú ŔOÍŕ>ęŔͧ ÍÓ ÍŽ Íż ÍÓ ÍŽ ÍG ÍÓ ÍŽ úQęŔÍ|ÍĹÍr>ęÁ>xŕE>@ŕAŻŕ>ŕ˙>Óŕ@űÍ ÍvúÁˇ(ńŻęÁ́Ë VËw cËoÂÄËgÂŐË_ 9ËW -ËO ËG Ăú Ŕ<ţ >OÍŕĂú Ŕ<ţ >OÍłĂÍ ĂÍS ĚĹĂú Ŕţ(ţ(ţ(#ú Ŕţ("ţ(*ţ( *Í/ĂÍĹĂÍËĂ͘ĂÍ^ĂÍ÷ĂÍĂÍ#Ăú Ŕ=ţ˙ >OÍ|Ăú Ŕ<ţ >OÍ|Ă!>w# űÉ!6# ú6˙#6# öÉ! 6˙#6# ö6# úÉÍB͜ÍĹÉú ŔţČÍw Í ÍÓ úÁO> ‘O͜úÁOÍŽ úÁ<ţ 8>ęÁÉú Ŕţ ú ŔGÍ3 8 ř Í3 8 řÍ#@Íw  Í  úÍÓ úÁţ(=> ęÁúÁO> ‘ţ >O͜úÁOÍŽ ú Ŕţ 0<ę ŔÉú ŔţČŐĹúÁO ú Ŕţ ͟ Íw Í ÍÓ ÍŽ yţ  Ü{ę ŔÁŃÉĹú Ŕţ ú ŔĆ GÍ3  úÍ3  úúÁO Íw Í ÍÓ ÍŽ yţ  é> ę ŔÁÉ>ę Ŕ>ęÁ>ęŔę!>ęA!@}ęŔ|ęŔÍŃ!ĐŔ*§ úaŔ*§ úúŔOúŔG>š >¸ >>ęŔÉ>ęŔę!>ęA!@}ęŔ|ęŔÍ- űÍŃúŔ=ęŔ Í3  úÍĹÉÍ-(ÍŃ>ęŔúŔć€(ěÍĹÉÍŃ>ęŔúŔć€Ę˜ÍĹÉ Í3  úÍuĘ,ÍŃúŔţÂúŔţĘ#>ę Ŕ>ęŔúŔć€(ÖÍĹÉĺŐĹúŔoúŔg #F+NxĄ<(,xą úŔęŔ͡ ÍÓ ÍŽ úQęŔ>ęŔ$úŔţ(>ęŔÍŻ ÍÓ ÍŽ úQęŔ>ęŔÁŃáÉĺŐĹú Ŕţ˙(!В@§(=ůÍ3 yę Ŕ!В@y§( řÍ3 ÁŃáÉĺŐĹyę Ŕ>ęŔÍG ÍÓ ÍŽ úQęŔú ŔO>˙ę ŔÍ|ÁŃáÉĺŐĹyę Ŕţ(ţ(ţ(ţ( ţ($ţ((!pÍ(!€Í !Í! Í!°Í!ŔÍÁŃáÉÍćĺĹ~î˙" ů ôÁáÉĺŐĹú Ŕ!ů ţ(q! ţ(j!H ţ(c!p ţ(\!˜ ţ(U!Á ţ(N!Ň ţ(G!ę ţ(@! ţ (9!: ţ (2!b ţ (+!Ň &ĺŐĹ!ˆ ĺŐĹ!ŔĺŐĹ!Ú ĺŐĹ!ą ĺŐĹ!aŔ˛Ŕ*§ úÁŃáÉ Przewiń Wers Str. Roz. Wsz Liiku: Rivi Sivu Kapp LopBlättern: Zeil Seit Kapt AlleDéfiler: Ligne Page Chap ToutScrolla: Rad Sida Kap Hela Lista: Linea Pagina Cap. Tutto Blader: Lijn Blad Hfdst Alles Bla: Linje Side Kap Alle Despl.: Línea Página Cap. Todo Mudar: Linha Pagina Cap. Tudo Despl.: Línia Plana Cap. Tot ĺŐĹúŔGúŔ<¸8Í-(ÍŃ>>ę Ŕ7 ęŔ>ę Ŕ§ÁŃá§ÉĺŐĹúŔţÂO úŔţÂO úŔţ(úŔţ ÍuÍŃúŔ>ę Ŕ7 =ęŔ>ę Ŕ§ÁŃáÉĺŐĹúŔG!Đx§(~#§ ÷ô˛Ŕ*§ úÁŃá§ÉĺĹ!€6# xą řÁáÉĺŐĹy!ţ(#!@‘ţ(!€’ţ(!Ŕ“ţ(!€@y§(=ů]T! ÁÍćP* úÍćP* úÍćP* úÍćP* úÁŃáÉ> ę>ęA!  y§( ĺ>""Ŕ " úáúN"úO">ęúŔćęAÉ> ę>ęA!  y§( *GúN¸ 6*GúO¸ .Ŕ * ú>ęúŔę!úŔćęAÍŃ Í3  úÉ> ę>ęA!    ž # ÷őúŔćęAńÉĺŐĹ! Á@6# xą ř!˛Ŕ~#§(Í÷ öÁŃáÉĺĹÖ o&MD)))  0úŔţ( 8 V#F#Í' yţ őzƒ_ÁáÉĺŐĹk&)}ćđo Á ÁĹË!Ë ÁĹ{ć§(Ë8Ë=öxśw#wyśw#wÁŃáÉđ˙ˇŕ˙Íćđ@ćŕ@É>‘ŕ@É>äŕGŕHŕIÉĺŐÍć!`˜Ŕ>đ" üÍćŔ" üŃáÉĺŐ!`˜ y§(=ů> ‘W>ÍćÍ'(Í'(Í'(éőy§ ńń!`˜QÍćÍ'(Í'(Í'(éŃáÉĺĹú‚˙§(,>˙ŕO!˜`>" xą ř€>" xą ř`>" xą ř>ţŕOÁáÉĹw#< ú 6# úÁÉ!˜>"< ű! ˜"< ű!@˜6ń# úÉ!ŕ™ 6ň# ú!š>("< ű! š "< űÉ́Ĺ> ŕđđđđ/ćË7G>ŕđđđđđđđđđđ/ć°Gú€˙¨ ę˙xę€˙>0ŕú˙ÁÉţ(Ż>˙ę‚˙ÉĹ>˙ŕ$ˆ xą ű>ŕ$ÁÉőđ@ć€(đDţ‘ ôńɇ‡‡Ć€ęh˙ióúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęh˙ióúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęh˙@ióúA˙ć ů*âű ňɇ‡‡Ć€ęj˙kóúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęj˙k@óúA˙ć ů*âű ňÉ˙ď=ď=|˙ď=˙˙ď=ď=˙ď=˙˙ď=ď=˙ď=˙˙ď=ď=ŕ˙ď=˙ď=ď=˙ď=ď=ď=ď=<ď=ď˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙MBFONTMonospaced @@@@@@   ŕ ŕ @ŔŔŕ``@€ @€ @ @@  `@@ @@@@@ @ @@ŕ@ @ŕ@ @`@ @@@€€ŕ     ŕ@Ŕ@@@@ŕŕ  @€€ŕŕ  `  ŕ€€  ŕ ŕ€€ŕ Ŕŕ€€ŕ  ŕŕ @@€€ŕ  ŕ  ŕŕ  ŕ ŕ@@ @ @€@ ŕŕ€@ @€ŕ  @@@ŕ ŕŕŕ€ŕŕ  ŕ   Ŕ  Ŕ  Ŕŕ€€€€€ŕŔ     Ŕŕ€€ŕ€€ŕŕ€€ŕ€€€ŕ€€€  ŕ   ŕ   ŕ@@@@@ŕ  ŕ   Ŕ   €€€€€€ŕ ŕ     ŕ      @     @ŕ  ŕ€€€ŕ    Ŕ ŕ  ŕŔ  ŕ€€ŕ ŕŕ@@@@@@      ŕ     @@     ŕ    @      ŕ@@@ŕ @@@€ŕ`@@@@@`€€@@@ ` `@ ŕ@ ŕ ŕ ŕ€€ŕ   ŕŕ€€€ŕ ŕ   ŕŕ ŕ€ŕ`@ŕ@@@@ŕ  ŕ ŕ€€Ŕ    @@@@@@ @€€  Ŕ  @@@@@@  ŕ   Ŕ    ŕ   ŕŕ  ŕ€€ŕ  ŕ Ŕ €€€ŕ€ŕ ŕ@`@@@     ŕ    @   ŕ   @     ŕ ŕŕ @€ŕ @@€@@ @@@@@@@€@@ @@€`€ŕŕŕŕŕŕŕ@ €`€ @ŕ     ŕ@€`@ŕ@@@@Ŕ   @ŕ@@@@@@ŕ@@@ŕ@@ € @€  @ŕ€ŕ ŕ @€@ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕŕ     ŕ @€@    ŔŔŕŕ`@ŕ@@ @ŕ€ŕ ŕ€@ @€ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕ@@@@@@@ŕ€€ŕ@€€€ Ŕ€ŕ @ ŕ  ŕ   0@@@@@@ŕ€ŕ ŕ ŕ ŕ€ŕŕ ŕ ŕ @€@ ŕ Ŕŕ€€@ŕ @@€ŕŕ ŕ@ŕ@ŕŔ @€ŕ@@`@Ŕ@@@€ŔŔŔŕ€€       @€Ŕ@Ŕŕ ŕ ŕ ŕ ŕ€@ @€@@@€ ŕ @@@ŕ @ŕŕ`ŕ€ ŕ @ŕ @€ŕ€@ŕ ŕ  @ŕ ŕ @ ŕ ŕ `€ŕ ŕ  ŕ ŕ @ŕ ŕ @ŕ€€€€ŕŕ€€€€ŕ@ €@ŕ€ŕ€ŕ @ŕ€ŕ€ŕŕ€€ŕ€€ŕ  ŕ€ŕ€ŕ€@ŕ@@ŕ @ŕ@@ŕ@ ŕ@@ŕ ŕ@@ŕŔ  ŕ  Ŕ @ ŕŕ  €@ŕ  ŕ@ŕ    ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕ ŕ  ŕ @ ŕ  ŕ  ŕ€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  @@Ŕ€ŕ ŕ€ŔŔ Ŕ  Ŕ€€@ŕ ŕ ŕ @ŕ ŕ ŕ@ ŕ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ@ŕ ŕ ŕ @ŕ€€€ŕŕ€€ŕ@ €@ŕ ŕ€ŕ @ŕ ŕ€ŕŕ ŕ€ŕ  ŕ ŕ€ŕ€@@@@@@€@@@@@ €€€€ @@@@@ @  ŕ ŕ @ŕ   €@ŕ ŕ @ŕ  ŕ@ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ   ŕ@ŕ@ŕ ŕ ŕ€@  ŕ @  ŕ@   ŕ   ŕ @  ŕ ŕ€€ŕ ŕ€€   ŕ ŕMBFONTVariable pitch €€€€€€  PPřPřPP x ř(đ ŔČ @˜ŕ  @° Đ€€@€€€€€@€@@@@@€@ŕ@ @ŕ@@€Ŕ€ @@@€€@     @@Ŕ@@@@ŕŕ  @€€ŕŕ  `  ŕ€€  ŕ ŕ€€ŕ Ŕŕ€€ŕ  ŕŕ @@€€ŕ  ŕ  ŕŕ  ŕ ŕ€€@@€ @€@ ŔŔ€@ @€ŕ  @@@ŕ ŕŕŕ€ŕŕ  ŕ   Ŕ  Ŕ  Ŕŕ€€€€€ŕŔ     Ŕŕ€€ŕ€€ŕŕ€€ŕ€€€ŕ€€€  ŕ   ŕ   ŕ@@@@@ŕ  ŕ   Ŕ   €€€€€€ŕˆŘ¨ˆˆˆˆˆˆČ¨˜ˆˆŕ     ŕŕ  ŕ€€€ŕ    Ŕ ŕ  ŕŔ  ŕ€€ŕ ŕŕ@@@@@@      ŕ      @ˆˆˆ¨¨¨P   @      ŕ@@@ŕ @@@€ŕŔ€€€€€Ŕ€€@@@ Ŕ@@@@@Ŕ@ ŕ€@ŕ ŕ ŕ€€ŕ   ŕŕ€€€ŕ ŕ   ŕŕ ŕ€ŕ`@ŕ@@@@ŕ  ŕ ŕ€€Ŕ    €€€€€€@@@@@@€€€  Ŕ  €€€€€€€ř¨¨¨¨ŕ    @   @ŕ   Ŕ€ŕ   ` ࠀ€€ŕ€ŕ ŕ€Ŕ€€€Ŕ    ŕ    @ˆ¨¨¨P  @     ŕ ŕŕ @€ŕ @@€@@ €€€€€€€€@@ @@€P ŕŕŕŕŕŕŕ`€€`€€`ŕ     ŕ@€`@ŕ@@@@Ŕ  ¨@ŕ@@@@@@ŕ@@@ŕ@@ € @€P @ŕ€ŕ ŕ @€@ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕŕ     ŕ@€€@HHŔŔđřP ü\T @ŕ€ŕ ŕ€@ @€ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕ€€€€€€@ŕ€€ŕ@€€€ Ŕ€ŕˆpPpˆŕ  ŕ  °€€€€€€ŕ€ŕ ŕ ŕ x„´¤´„xŕ ŕ ŕ$HH$ŕ Ŕx„´¤„x@ŕ @@€ŕŕ ŕ@ŕ@ŕŔ @€ŕ@@`Ŕ@@@@€   ŕ€€ĐĐPPPPP€€Ŕ@Ŕŕ ŕ ŕ ŕ ŕH$H€€€  (8€€€°ˆ 8ŕ ŕ(č @ŕ @€ŕ€@ŕ ŕ   @ŕ ŕ  @ ŕ ŕ P ŕ ŕ  ŕ ŕ  @ŕ ŕ  @ŕ€€€€ŕŕ€€€€ŕ@ €@ŕ€ŕ€ŕŕ€€ŕ€€ŕ ŕ€€ŕ€€ŕ  ŕ€ŕ€ŕ€@ŕ@@ŕ @ŕ@@ŕ@ ŕ@@ŕ ŕ@@@ŕpHHčHHp¨ˆČ¨˜ˆ€@ŕ  ŕ@ŕ    ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕPpˆˆˆp @ řˆ˜¨Čˆř€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  @@Ŕ€ŕ ŕ€Ŕ@ Ŕ  Ŕ€€@ŕ ŕ ŕ @ŕ ŕ ŕ@ ŕ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ@ŕ ŕ ŕ @ŕ€€€ŕŕ€€ŕ@ €@ŕ ŕ€ŕ @ŕ ŕ€ŕŕ ŕ€ŕ  ŕ ŕ€ŕ€@@@@@@€€€€€@ @@@@ @@@@@ @ p` @ŕ    €@ŕ  ŕ @ŕ   ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕ ŕ   ŕ@ŕ@ř¨¨ř@€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  ŕ ŕ€€ŕ  ŕ€€   ŕ ŕPvc€Ćcc)xcĄ+ cŹ9š' " NANA " EMIL ZOLA I O godzinie dziewištej sala teatru „Varietes”była jeszcze pusta. Na balkonie i w rzędach parterowych czekało kilka osób zagubionych wœród ciemnoczerwonych pluszowych foteli, w słabym blasku na pół przyćmionego œwiecznika. Cień otulał wielkšczerwonš plamę kurtyny. Ze sceny nie dochodził żaden odgłos, rampa była wygaszona, pulpity orkiestry poskładane. Tylko w górze, na trzeciej galerii, dokoła rotundy plafonu, gdzie na płaskorzeŸbach nagie kobiety i dzieci wzbijały się w niebo zazielenione od gazowego œwiatła, wœród wrzawy słychać było nawoływania i œmiechy. Na tle szerokich zaokršglonych wnęk, obramowanych złotem, piętrzyły sięgłowy w kapturkach i czapkach. Chwilami ukazywała się zaaferowana bileterka prowadzšc przed sobš jakichœ państwa; siadali, on we fraku, ona szczupła i wciętaw talii, o powłóczystym spojrzeniu. Dwóch młodych ludzi zjawiło się na parterze. Stali rozglšdajšc się. - A nie mówiłem, Hektorze -zawołał starszy, wysoki, z czarnymi wšsikami -przyszliœmy za wczeœnie. Mogłeœ spokojniepozwolić mi dokończyć cygara. -Ach, panie Fauchery - rzekła do niego poufale przechodzšca bileterka -to rozpocznie się dopiero za jakieœ pół godziny. -Dlaczego więc zapowiadajš na dziewištš? - mruknšł Hektor; na jego pocišgłej, chudej twarzy znać było irytację. - Klarysa, którawystępuje w tej sztuce, przysięgała mi jeszcze dziœ rano, że zacznš punktualnie o dziewištej. Na chwilkę zamilkli. Podnoszšc głowy w górę, badali loże zatopione w cieniu. Lecz zielony papier, którym były wytapetowane, jeszcze je zaciemniał. Na dole pod balkonem loże parterowe były pogršżone wmroku. W lożach pierwszego piętra siedziała tylko jedna gruba pani, rozparta na pluszowej poręczy. Po prawej i lewej stronie, między wysokimi kolumnami, loże prosceniowe, ozdobione lambrekinami o długich frędzlach, były puste. Zamazywałysię kształty biało-złotej sali w odcieniu delikatnej zieleni. Zdawało się. że drobne płomyki wielkiego kryształowego œwiecznika zasypywały jš pyłem. - Czy dostałeœ bilety do loży prosceniowej dla Lucy?? - spytał Hektor. - Owszem - odrzekł dziennikarz - ale nie było to takie proste. Ach! Lucy na pewno nie przyjdzie za wczeœnie! - Stłumił lekkie ziewnięcie. Po chwili milczenia odezwał się: - Udało ci się, bo skoro nie widziałeœ jeszcze żadnej premiery... Jasnowłosa Wenus będzie wydarzeniem sezonu. Mówi się o niej od pół roku. Ach! mój drogi, co za muzyka! Co za szyk! ... Bordenave zna sięna rzeczy i dlatego chował to na okres Wystawy Œwiatowej. Hektor słuchał uważnie. - A znasz Nanę, nowš gwiazdę, która ma grać Wenus? -zapytał. -Masz ci los! Znów się zaczyna! - wybuchnšł Fauchery gestykulujšc. - Od ranazanudzajš mnie Nanš. A czy Nana to, a czy Nana owo, i tak ze dwadzieœcia razy! Cóż ja o niej wiem? Czyż znam wszystkie dziewki paryskie? ... Nana to wynalazek Bordenave'a. To już musi być coœ odpowiedniego! - Uspokoił się, lecz drażniłago pustka sali, przyćmiony blask œwiecznika, koœcielne skupienie przerywaneszeptami i trzaskaniem drzwi. - Doœć tego! -rzekł raptem. - Co za nuda!! ChodŸmy... Może na dole znajdziemy Bordenave'a. Dowiemy się od niego jakichœ szczegółów. Na dole, w wielkim marmurowym westybulu, gdzie sprawdzano bilety, zaczynała się zjawiać publicznoœć. Trzy otwarte bramy ukazywały pulsujšce życie bulwarów, rojnych i rozjarzonych w tę pięknš noc kwietniowš. Turkot powozów urywał się nagle, drzwiczki zamykały się zhałasem i ludzie wchodzili grupkami. Zatrzymywali się przed kontrolerem, potemwstępowali na schody, gdzie kobiety zwalniały kroku, kołyszšc się w talii. W jaskrawym œwietle gazowym, na wyblakłej nagoœci tej sali, którš licha dekoracja empirowa przekształcała w tekturowy perystyl œwištyni, rzucały się w oczy wielkie żółte afisze z imieniem Nany wypisanym grubymi czarnymi literami. Panowie przystawali na chwilkę w przejœciu, by je przeczytać, lub też pochłonięci rozmowš zagradzali drzwi. W innej częœci westybulu tęgi mężczyzna o szerokiej ogolonej twarzy opryskliwie odpowiadał osobom, które uparcie żšdały miejsc. - To Bordenave - rzekł Fauchery. Dyrektor zauważył dziennikarza na schodach. -Ładne rzeczy! - krzyknšł z daleka. -To tak pan napisał... Dziœ rano otwieram „Figaro ”, szukam i... nic. -Niechże pan poczeka! -odrzekł Fauchery. -Muszę przecież poznać pańskš Nanę, zanimo niej napiszę... Niczego zresztš nie obiecywałem. I chcšc zmienić temat rozmowy przedstawił swego kuzyna, pana Hektora dela Faloise, młodego człowieka, który właœnie przybył do Paryża, by dokończyć swej edukacji. Dyrektor jednym spojrzeniem oszacował młodzieńca, a Hektor, wzruszony, przypatrywał mu się uważnie. Więc to jest ten Bordenave, wystawca kobiet, które traktuje jak dozorca skazańców: to ten reklamiarz, co krzyczy, pluje i klepie się po udach, cynik omentalnoœci żandarma! Hektor uznał, że należy powiedzieć coœ uprzejmego. -Pański teatr... -zaczšł słodkim głosem. Bordenave przerwał mu spokojnie, lecz rubasz- nie, jak człowiek, który lubi jasne sytuacje: - Niech pan raczej powie: mój burdel. Na to Fauchery zaœmiał się z aprobatš, podczas gdy la Faloise, z komplementem uwięzłym w gardle, czuł się urażony, lecz usiłował wywołać wrażenie, że i on gustuje w tym słowie. Dyrektor rzucił się, by uœcisnšć dłoń pewnemu krytykowi teatralnemu, którego felieton miał duże znaczenie. Gdy wrócił, laFaloise już ochłonšł. Bał się, że skoro będzie za bardzo zmieszany, potraktujš go jak prowincjusza. -Mówiono mi -zaczšł na nowo, chcšc koniecznie coœ powiedzieć - że Nana ma cudny głos. -Ona? - krzyknšł dyrektor wzruszajšc ramionami. - Toż to istna wrona! Młody człowiek dorzucił spiesznie: - No, ale znakomita aktorka. -Cóż znowu! ... Niezdara! Nie wie, co poczšć z rękami i nogami. La Faloise zarumienił się lekko. Nic już nie rozumiał. -Za nic na œwiecie nie opuœciłbym dzisiejszej premiery - wyjškał. - Wiedziałem, że pański teatr... -Powiedz pan: mój burdel -przerwał znowu Bordenave z uporem człowieka przekonanego o swej racji. Tymczasem Fauchery z całym spokojem patrzał na wchodzšce kobiety. Gdy zobaczył, że kuzyn stoi z otwartymi ustamii nie wie, czy ma się œmiać, czy obrazić, przyszedł mu z pomocš. -Zróbże tę przyjemnoœć panu Bordenave, nazywaj jego teatr, tak jak tego żšda, skoro go to bawi... A pan, mój drogi, niech nas pan nie nabiera. Skoro pańska Nana nieœpiewa ani nie gra, będzie pan miał po prostu klapę, czego się zresztš obawiam. -Klapę! Klapę! -krzyknšł dyrektor, którego twarz stawała się purpurowa. -Czy kobieta musi umieć grać i œpiewać? Ach, mój mały,głupi jesteœ... Dalibóg! Nana ma coœ innego, coœ, co starczy za wszystko. Już ja to wywšchałem, w tym tkwi jej siła, a jeœli tak nie jest, to mój nos - diabła wart... Zobaczysz, zobaczysz, wystarczy, że się pokaże, a cała sala wywiesi języki. -Entuzjastycznym gestem podniósł swe grube dłonie, które drżały mu lekko, a wyładowawszy się w krzyku zniżył głos i mruczał do siebie: -O, tak. ona zajdzie daleko, ach, do kroćset, daleko... Co za ciało, och! co za ciało! Ponieważ Fauchery wypytywał go dalej, Bordenave zgodził się opowiedzieć nawet pewne szczegóły, z dosadnoœciš wyrażeń żenujšcš dla Hektora de la Faloise. Poznał Nanę i chciał jš lansować. Właœnie szukał obsady dla roli Wenus. Nie zaprzštał sobie długo głowy kobietš, wolał od razu zaprezentować jš publicznoœci i cišgnšć zyski. Ale miał w swej budzie złoœnicę, którš wzburzyło przybycie tej okazałej dziewczyny. Jego gwiazda, Róża Mignon, subtelna aktorka i zachwycajšca œpiewaczka, domyœlajšc się rywalki, z wœciekłoœciš groziła codziennie, że go porzuci. A co za ceregiele były z ustalaniemtekstu afisza! W końcu zdecydował się drukować nazwiska obu aktorek jednakowymi literami. Nie ma u niego żadnych kaprysów. Skoro tylko któraœ z tych kobietek, jak je nazywał, Simona czy Klarysa, miała muchy w nosie, dawał jej kopniaka w tyłek. Inaczej nie dałby sobie rady. Sprzedawał te ladacznice i wiedział, co sš warte! -Patrzcie! -rzekł przerywajšc sobie -Mignon ze Steinerem. Zawsze razem. Wiecie, Steiner zaczyna mieć Róży powyżej uszu; toteż mšż jej nie odstępuje go na krok bojšc się, że zwieje. Gazowa rampa, płonšca na gzymsie teatru, rzucała na trotuar falę ostrego œwiatła. Dwa drzewka odcinały się wyraŸnie jaskrawš zieleniš; bielił się jakiœ słup tak silnie oœwietlony, że z daleka można było czytać afisze jak za dnia. A dalej, w gęstym mroku bulwaru, jarzyły się lampy, kreœlšc niewyraŸny obraz ruchliwego tłumu. Wiele osób nie wchodziło od razu. Rozmawiali na dworze, kończšc cygara, w œwietle rampy, które powlekało ich bladoœciš i rysowało na asfalcie krótkie, czarne cienie. Mignon, chłop rosły i barczysty, z kwadratowš głowš jarmarcznego Herkulesa, torował sobie przejœcie w tłoku, cišgnšc u swego ramienia malutkiegoSteinera z pokaŸnym już brzuszkiem i okršgłš twarzš okolonš pierœcieniem siwiejšcej brody. - No i co - rzekł Bordenave do bankiera - spotkał jš pan wczoraj w moim gabinecie??-Ach, to była ona! -krzyknšł Steiner. - Domyœlałem się. Ale wychodziłem w chwili, kiedy wchodziła, więc widziałem jš tylko przelotnie. Mignon słuchał ze spuszczonymi powiekami, kręcšc nerwowo na palcu wielkidiament. Zrozumiał, że chodzi o Nanę. A gdy Bordenave nakreœlił portret debiutantki w ten sposób, że rozpalił ognie w oczach bankiera, Mignon wtršcił: -Niech drogi pan da spokój, to ladacznica! Publicznoœć sama jš przepędzi... Steinerku, pan wie, że moja żona oczekuje go w swej garderobie. Chciał go zabrać. Ale Steiner nie miał ochoty rozstawać się z Bordenave'em. Przed nimi, przy kontroli, tłoczyła się kolejka, rosła wrzawa, imię Nany dŸwięczało w œpiewnym rytmie dwóch zgłosek. MężczyŸni sylabizowali je głoœno stajšc przed afiszami lub rzucali je mimochodem w tonie pytania. A kobiety, zaniepokojone i uœmiechnięte, powtarzały je po cichu z wyrazem zaskoczenia. Nikt nie znał Nany. Skšd się wzięła? Kršżyły historyjki i żarty szeptane od ucha do ucha.Pieszczotliwie brzmiało to imię, imionko, którego poufały ton pasował do wszystkichust. Wystarczyło je tak wymówić, a tłum rozweselał się i swawolił. Goršczkowa ciekawoœć podniecała ludzi, ciekawoœć typowo paryska, gwałtowna jak atak nagłego szału. Chciano zobaczyć Nanę. Jakiejœ damie oderwano falbanę od sukni, jakiœ pan zgubiłkapelusz. - Ach! Za wiele ode mnie żšdacie! - krzyknšłBordenave, którego około dwudziestu mężczyzn osaczyło pytaniami. -Zaraz jš zobaczycie... Zwiewam, jestem tam potrzebny. Zniknšł zachwycony, że udało mu się podniecić publicznoœć. Mignon wzruszał ramionami przypominajšc Steinerowi, że Róża czeka na niego, bo chce mu pokazać swój kostium z pierwszego aktu. - Popatrz! Lucy wysiada z powozu - rzekł la Faloise do kuzyna. Istotnie była to Lucy Stewart, nieładna kobietka lat około czterdziestu, o zbyt długiej szyi, mizernej i pocišgłej twarzy, ustach grubych, lecz tak żywych i wdzięcznych, że dodawały jejwiele uroku. Przyprowadziła Karolinę Hequet i jej matkę. Karolina -chłodna pięknoœć, jej matka -bardzo godna, z minš nadętš. - ChodŸ z nami, zarezerwowałam miejsce dla ciebie - powiedziała. - Jeszcze czego! Żebym nic nie zobaczył - odrzekł Fauchery. - Mam fotel, wolę siedzieć na dole. Lucy rozgniewała się. Czyżby nie miał odwagi z niš się pokazywać? Ale, nagle uspokojona, przeskoczyła na inny temat. - Dlaczego nie powiedziałeœ mi, że znasz Nanę? - Nanę?? Nigdy jej nie widziałem. - Naprawdę?? ... Przysięgano mi, że z niš spałeœ. Stojšcy przed nimi Mignon z palcem na ustach dawał znak, żeby zamilkli. Na pytanie Lucy wskazał przechodzšcego młodego człowieka: - To facet Nany - szepnšł. Wszyscy spojrzeli na niego. Wydawał się sympatyczny. Fauchery rozpoznał w nim Dagueneta, który przejadł z kobietami trzysta tysięcy franków. a teraz kręcił sięna giełdzie, by móc od czasu do czasu fundować im bukiety i obiady. Lucy stwierdziła, że ma piękne oczy. - Ach, Blanka! - krzyknęła. - To ona mi powiedziała, że spałeœ z Nanš. Blanka de Sivry, tęga blondyna o pełnej, ładnej twarzy, przyszła w towarzystwie szczupłego mężczyzny bardzo starannie ubranego i niezmiernie wytwornego. - Hrabia Ksawery de Vandeuvres - szepnšł Fauchery do ucha la Faloise''a. Hrabia wymienił z dziennikarzem uœcisk dłoni, a tymczasem Blanka i Lucy prowadziły ożywionš rozmowę. Zagradzały przejœcie swymi falbaniastymi sukniami, niebieskš i różowš. Imię Nany wracało na ich wargi tak krzykliwie, że wszyscy je słyszeli. Hrabia de Vandeuvres zaprowadziłBlankę na salę. Lecz teraz imię Nany jak echo dŸwięczało w czterech rogach westybulu w tonacji już nieco wyższej, w atmosferze pożšdania wzmożonego oczekiwaniem. Kiedy się wreszcie zacznie? MężczyŸni wycišgali zegarki, spóŸnialscy wyskakiwali z powozów, zanim się jeszcze zatrzymały, grupy ludzi opuszczały trotuar, gdzie spacerowicze przechodzili powoli przez opustoszałš smugę gazowego œwiatła, wycišgajšc szyje, by zobaczyć, co się dzieje wewnštrz teatru. Jakiœ urwis, który przechodził gwiżdżšc, stanšł przed afiszem w drzwiach, krzyknšł głosem pijackim: „Hej, Nana! ”, i poszedł dalej, kołyszšc się i powłóczšc trepami. Zerwał się œmiech. Wytworni panowie powtarzali: „Nana, hej, Nana! ” Popychano się, wybuchła sprzeczka przy kontroli biletów, wzmagał się zgiełk, różne głosy wzywały Nanę, żšdały Nany. Był to typowy dla tłumów wybuch głupoty i brutalnej zmysłowoœci. Wœród tej wrzawy odezwał się dzwonek. Ażdo bulwaru dotarły głosy: „Już po dzwonku, już po dzwonku! ”, publicznoœć zaczęła się tłoczyć i przeciskać, mnożyli się kontrolerzy. Mignon, zaniepokojony, złapał znowu Steinera, który jednak nie poszedł obejrzećkostiumu Róży. Na pierwszy odgłos dzwonka la Faloise przedostał się przez tłum, cišgnšc za sobš Fauchery'ego, by nie spóŸnić się na uwerturę. Ten poœpiech publicznoœci zirytował Lucy Stewart. Co za chamstwo tak potršcać kobiety. Szła na samym końcu z Karolinš Hequet i jej matkš.Westybul opustoszał. W głębi szumiało życie bulwaru. -Tak się pchajš, jakby te sztuki były zawsze zabawne! -powtarzała Lucy Stewartidšc po schodach. Na widowni Fauchery i la Faloise stojšc przed swymi fotelami znowu się rozglšdali. Sala była teraz olœniewajšca. Długie płomienie gazowe jarzyły się w wielkim kryształowym œwieczniku. Ulewa żółtego i różowego œwiatła spływała od sklepienia do parteru. Ciemnoczerwony aksamit foteli mienił się jak mora, na œcianach błyszczały złocenia, których blask łagodziły bladozielone ornamenty umieszczone pod zbyt jaskrawymi malowidłami plafonu. Raptowny przypływ œwiatła rampy ogarnšłkurtynę ognistš falš. Ciężka, purpurowa draperia, bogata jak w baœniowym pałacu, kontrastowała ze zniszczonš ramš, na której spod złoceń wyzierał gips. Było jużgoršco. Przy pulpitach orkiestra stroiła instrumenty. Wœród rosnšcego gwaru rozlegały się delikatne trele fletu, stłumione westchnienia rogu, œpiewne głosy skrzypiec. Widzowie rozmawiajšc popychali się i spieszyli do swych miejsc. Wkuluarach tłok był tak wielki, że nieprzerwana fala ludzi z trudem mieœciła się w drzwiach. Suknie i fryzury, przeplatane czerniš fraków i surdutów, defilowały wœród nawoływań i szelestu tkanin. Stopniowo jednak zapełniały się rzędy foteli. Raz po raz błysnęła jakaœ jasna toaleta, to znów klejnot wpięty w kokpochylonej głowy o subtelnym profilu, a w loży skrawek œnieżnobiałego ramienia. Kobiety wachlowały się spokojnie, omdlewajšco, œledzšc wzrokiem napór tłumu. Na parterze młodzi panowie w białych rękawiczkach i głęboko wyciętych kamizelkach, z kwiatami gardenii w butonierkach, nastawiali lornetki czubkami palców. Tymczasem dwaj kuzyni szukali znajomych twarzy. Mignon i Steiner siedzieli obok siebie w loży parterowej, opierajšc ręce napluszowej poręczy. W loży prosceniowej na parterze widać było tylko Blankę Sivry. Lecz uwagę Hektora przykuł przede wszystkim Daguenet, który siedział w fotelu parterowym dwa rzędy przed nim. Obok Dagueneta młodziutki, najwyżej ‚ ˆŠj ľAÔ48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4ř }x} đjŘ܈iC ř }x}`X¸ŠjPšc 6c?éc (-éc Pc?aˇc@mcA…-a!Bć1 ]€opartš o brzeg łóżka. Nanie wydał się tak œmieszny z otwartymi ustami i nosem ruszajšcym się przy każdym chrapnięciu, że ogarnšł jš szalony œmiech. Wyszła z pokoju, za niš Daguenet i Jerzy. Przez jadalnię przeszli do salonu, a Nana œmiała się coraz mocniej. - Och! Kochanie - rzekła rzucajšc się prawie w ramiona Róży - nie masz pojęcia, jakie to œmieszne, to trzeba zobaczyć. Pocišgnęła za sobš wszystkie kobiety. Chwytała je czule za ręce i przemocš wlokła, wstrzšsana wybuchami tak serdecznej radoœci, że wszystkie œmiały się już na kredyt. Cała banda zniknęła, a po chwili wróciła zasapana, spędziwszy zaledwie minutę przy Bordenave'ie, który leżał rozwalony jak pasza turecki. Dopiero teraz parsknęły œmiechem. Jedna z nich kazała im się uciszyć i wtedy z daleka, słychać było chrapanie Bordenave'a. Dochodziła godzina czwarta. W jadalni właœnie ustawiono stolik do gry, przy którym zasiedli Vandeuvres, Steiner, Mignoni Labordette. Za nimi stały Lucy i Karolina, robišc zakłady. A Blanka, senna i zdegustowana, co pięć minut pytała Vandeuvres'a, czy już wkrótce pojadš. W salonie próbowano tańczyć. Daguenet siedział przy fortepianie, „po swojsku ”, jak mówiła Nana; nie chciała wynajmować „grajka ”, bo Mimi potrafił grać walce i polki, ile tylko żšdano. Lecz wkrótce tańce stały się ospałe, panie rozmawiały drzemišc na kanapach. Nagle podniósł się zgiełk. Jedenastu młodych ludzi wtargnęło gromadš. Œmiali się bardzo głoœno w przedpokoju, pchajšc się do drzwi salonu. Wracali z balu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, we frakach i białych krawatach, z Bóg wie jakimi orderowymi wstšżeczkami. Nana, rozgniewana hałaœliwym najœciem, zawołała pozostałych jeszcze w kuchni kelnerów i kazała im wyrzucić tych panów. Przysięgała, że nigdy ich nie widziała. Fauchery, Labordette, Daguenet i paru innych podeszło do nich, by nakazać im szacunek dla pani domu. Padały ordynarne słowa, brano się za bary, zanosiło się już na ogólnš bijatykę. Lecz mizerny blondynek powtarzał stanowczo: -Ależ, Nano, niechże pani sobie przypomni! ... Przecież wtedy wieczorem w wielkim salonie u Petersa pani nas zaprosiła! Wieczorem u Petersa? Niczego sobie nie przypominała. Któregoż to wieczoru? Dopiero kiedy blondynek powiedział, że to była œroda, przypomniała sobie, że istotniew œrodę była na kolacji u Petersa. Ale byłaprawie pewna, że nikogo nie zaprosiła. -No, kochanie, jeżeli ich zaprosiłaœ -szepnšł Labordette, który zaczynał już powštpiewać - byłaœ może trochę podchmielona. Nana zaczęła się œmiać. Możliwe, nic już nie pamięta. Ostatecznie, skoro ci panowie tu przyszli, niech wejdš. Wszystko œwietniesię ułożyło, nowo przybyli znaleŸli w salonie przyjaciół, skandal zakończył się uœciskami dłoni. Ów szczupły blondynek nosił jedno z najszacowniejszych we Francji nazwisk. Zresztš oœwiadczyli, że zanimi idš jeszcze inni. Rzeczywiœcie drzwi otwierały się raz po raz i wchodzili mężczyŸni w białych rękawiczkach i wieczorowych strojach. Wszyscy wracali z balu w ministerstwie. Fauchery spytał żartem, czy minister też przyjdzie. Nana, stropiona, odparła, że minister bywa u ludzi, którzy na pewno jej nie sš warci. Niepowiedziała jednak, że cišgle jeszcze ma nadzieję zobaczyć, jak w tym gronie zjawi się hrabia Muffat. Mógł się przecież namyœlić. I, rozmawiajšc z Różš, czatowała przy drzwiach. Wybiła godzina pišta. Już nie tańczono, tylko gracze uparcie trwali przy stolikach; Labordette ustšpił swego miejsca, kobiety wróciły do salonu. Nastrój stawał się coraz bardziej senny w zamglonym œwietle lamp, których tlšce się knoty rzucały czerwony blask na klosze. Damy robiły się melancholijne i czuły potrzebę zwierzeń. Blanka de Sivry mówiła o swym dziadku generale, a Klarysa zmyœlała opowiadanie o księciu, który jš uwiódł w domu jej wuja, dokšd przyjechał polować na dziki, i obie, odwrócone do siebie tyłem, wzruszały ramionami, jakby pytajšc, czy widział kto opowiadać takie bzdury. Natomiast Lucy Stewart chętnie przyznawała się do swego pochodzenia. Mówiła o swej młodoœci, gdy ojciec, smarownik na kolejach północnych, fundował jej w niedzielę ciasteczko z jabłkami. -Och! Powiem wam coœ ciekawego! - krzyknęła nagle Maria Blond. - Naprzeciwkomnie mieszka pewien bardzo bogaty Rosjanin. Wczoraj raptem dostaję od niego koszyk owoców! Ale jakich! Ogromne brzoskwinie, takie wielkie winogrona, któresš rzadkoœciš w tym sezonie... A w to wetkniętych szeœć tysišcfrankowych banknotów... Od Rosjanina... Naturalnie wszystko odesłałam. Choć trochę mi było żal owoców. Damy spojrzały na siebie zaciskajšc wargi. W tak młodym wieku Maria Blond miała już niezły tupet. Zresztš, ileż podobnych historii zdarzało się takim zdzirom! Miały dla siebie nawzajem głębokš pogardę. Zazdroœciły szczególnie Lucy, wœciekłe, żemiała trzech ksišżšt. Odkšd Lucy zrobiła karierę dzięki temu, że codziennie odbywała przejażdżkę konnš po Lasku Bulońskim, wszystkie zaczęły zapamiętale jeŸdzić konno. Zaczynało œwitać. Tracšc już nadzieję Nanaprzestała patrzeć na drzwi. Umierano z nudów. Róża Mignon nie chciała zaœpiewać Pantofla. Siedziała skulona na kanapie i rozmawiała po cichu z Faucherym, czekajšc na Mignona, który wygrał od Vandeuvres'a już około pięćdziesięciu ludwików. Jakiœ tęgi pan z orderami i poważnš minš wyrecytował właœnie gwarš alzackš Ofiarę Abrahama. Gdy Bóg przeklina,mówi: „Do kaduka ze mnš! ”, a Izaak odpowiada: „Tak, papo! ”Lecz ponieważ niktniczego nie zrozumiał, dowcip wydał się głupi. Nie wiedziano, co robić, żeby się rozweselić i zakończyć noc szaleństwem. Labordette postanowił zdradzić la Faloise'owi po cichu, że to kobiety skradły mu chusteczkę, a ten kršżył potem od jednej do drugiej wypatrujšc, czy która niema jej na szyi. Potem młodzi ludzie znowu zabrali się do picia, ponieważ znalazły się jeszcze butelki szampana w bufecie. Nawoływali się i podniecali. Ponure i bezsensowne pijaństwo ogarnęło salon. A blondynek, noszšcy jedno z największych nazwisk Francji, nie mogšc wymyœlić nic zabawnego, wpadł wreszcie na pomysł: wzišł butelkę szampana i wylał jej zawartoœć do pianina. Wszyscy œmiali się dorozpuku. - Coœ takiego -rzekła zdumiona Tania Nene. - Dlaczegoż to on wlewa szampan do pianina? -Jak to! Moja droga, nie wiesz? - odparł poważnie Labordette. - Nie ma dla pianina nic lepszego nad szampan. To poprawia dŸwięk. - Ach tak!! - szepnęła z przekonaniem TaniaNene. A ponieważ z niej kpili, rozgniewała się. Skšd to mogła wiedzieć? Zawsze jš nabierajš! Nastrój psuł się wyraŸnie. Zanosiło się na nieprzyjemne zakończenie nocy. Maria Blondpobiła się w kšcie z Leš de Horn, zarzucajšc jej, że sypia z nie doœć bogatymi ludŸmi. Obrzucały się obelgami wymawiajšc sobie nawzajem braki w urodzie. Uspokoiła je Lucy, która była brzydka. Twarz nic nie znaczy, kobieta powinna być przede wszystkim dobrze zbudowana. Na kanapie pewien attache ambasady objšł Simonę w talii i usiłował jšpocałować w szyję. Lecz Simona, zmęczonai posępna, odpychała go za każdym razem, powtarzajšc: „Nudzisz mnie! ”, i trzepišc go wachlarzem po twarzy. Zresztš żadna z nich nie pozwalała się dotknšć. Czy biorš jeza ladacznice? Tymczasem Gaga, która złapała la Faloise'a, trzymała go prawie nakolanach, a Klarysa tonęła w objęciach dwóch panów, œmiejšc się nerwowo, jakby jš ktoœ łaskotał. Szalone i głupie igraszki przy pianinie trwały dalej. Popychano się, każdy chciał tam wlać zawartoœć swej butelki. Była to zabawa prosta i przyjemna.-No! Mój stary, jeszcze łyk... Do diabła! Ależ to pianino ma pragnienie! ... Uwaga! jeszcze jedna butelka. Niczego nie wolno zmarnować. Nana, odwrócona, nie widziała tej sceny. Zabrała się na dobre do grubego Steinera, który siedział przy niej. Pal szeœć! Wszystkiemu winien Muffat, dlatego że nie przyszedł. W białej fularowej sukni, lekkiej i pomiętej jak koszula, podchmielonaipobladła, z podkršżonymi oczami, narzucała mu się swym wyzywajšcym zachowaniem. Z róż przypiętych do koka i stanika pozostały tylko łodygi. Steiner spiesznie wycišgnšł rękę spod jej spódnicy,gdzie natknšł się na szpilki wpięte przez Jerzego. Miał na ręku kilka kropel krwi. Jedna padła na suknię i splamiła jš. - Teraz już przypieczętowane -rzekła Nanapoważnie. Dniało. Przez okna wpadało niemrawe, smętne œwiatło. Towarzystwo zaczęło się rozchodzić w nastroju zniechęcenia i niesmaku. Karolina Hequet, zła z powodu zmarnowanej nocy, powiedziała, że już najwyższy czas pójœć, by nie widzieć tego, co się tu zacznie dziać. Róża dšsała się jakkobieta skompromitowana. Z tymi loretkami zawsze tak bywa. Nie umiejš panować nad sobš i zachowujš się obrzydliwie, gdy rozpoczynajš karierę. A ponieważ Mignon ograł Vandeuvres'a, wyszedł z żonš nie troszczšc się o Steinera. Lecz jeszcze raz zaprosili na jutro Fauchery'ego. Wobec tegoLucy nie pozwoliła dziennikarzowi, by jš odprowadził, odsyłajšc go do tej kabotynki.Usłyszawszy to Róża natychmiast odwróciła się i syknęła przez zęby: „Kurwa! ” Lecz Mignon, zachowujšc się po ojcowsku w tych kobiecych sprzeczkach, jako człowiek doœwiadczony i stojšcy ponadtym wszystkim, wypchnšł jš proszšc, żebyjuż dała spokój. Za nimi Lucy z minš królowej sama szła po schodach. Gaga musiała zabrać z sobš la Faloise'a. Szlochałjak dziecko i wzywał Klarysę, która już dawno zwiała ze swymi dwoma panami. Simona także zniknęła. Pozostały już tylko Tania, Lea i Maria, którymi Labordette uprzejmie zechciał się zajšć. - Nie mam zupełnie chęci spać - powtarzała Nana. - Trzeba by coœ zrobić. Patrzała przez szyby na sine niebo, po którym przesuwały się chmury czarne jak sadze. Była godzina szósta. Naprzeciwko, po drugiej stronie bulwaru Haussmanna, wilgotne dachy jeszcze uœpionych domów rysowały się w słabym œwietle. A przez opustoszałš ulicę przechodziła grupa zamiataczy stukajšc trepami. Ten jakiœ rzewny brzask, ten obraz budzšcego się zesnu Paryża napełnił jej serce dziewczęce tkliwoœciš, zapragnęła wsi, wiejskiej sielanki, czegoœ słodkiego i niewinnego. - Och! Wie pan co? - rzekła wracajšc do Steinera. - Niech mnie pan zawiezie do Lasku Bulońskiego. Napijemy się tam mleka.Z dziecięcš radoœciš klaskała w dłonie. Nieczekajšc na odpowiedŸ bankiera, który naturalnie zgadzał się, w gruncie rzeczy znudzony i marzšcy o jakiejœ odmianie, pobiegła narzucić futro na ramiona. W salonie, poza Steinerem, została już tylko paczka młodych ludzi. Wylawszy do pianina ostatniš kroplę z butelki, zamierzali wyjœć, gdy wtem jeden z nich nadbiegł triumfalnie,trzymajšc w ręku ostatniš butelkę przyniesionš z kredensu. -Uwaga! Uwaga! -krzyknšł -Chartreuse! ... Pianino potrzebowało jeszcze chartreuse'y.To je postawi na nogi. A teraz, moje dzieci,zwiewajmy. Jesteœmy kupš idiotów. -W buduarze Nana musiała obudzić Zoe, która drzemała na krzeœle. Palił się gaz. Obudzona Zoe zadygotała i pomogła swej pani włożyć kapelusz i futro. -No więc, stało się, zrobiłam to, co chciałaœ - wyznała Nana w przystępie wylewnoœci. Ulżyło jej, że się nareszcie zdecydowała. -Miałaœ rację, wszystko jedno, bankier czyinny. Służšca była ponura, jeszcze zaspana. Gderała, że pani mogła była zdecydować się pierwszego wieczoru. Potem, idšc za niš do pokoju, spytała, co ma zrobić z tymi dwoma. Bordenave cišgle chrapał, a Jerzy, który zakradł się tu i zanurzył głowę w jej poduszce, zasnšł w końcu, oddychajšc cichutko jak cherubin. Nana odparła, że trzeba ich tak zostawić. Lecz znowu się wzruszyła widzšc wchodzšcego Dagueneta. Czatował na niš w kuchni i miał bardzo smutnš minę. -No, mój Mimi, bšdŸ rozsšdny - rzekła, bioršc go w ramiona i całujšc pieszczotliwie. - Nic się nie zmieniło, wieszdobrze, że jesteœ zawsze moim uwielbianymMimi... Prawda? Tak trzeba... Przysięgam ci,że będzie jeszcze rozkoszniej. PrzyjdŸ jutro, uzgodnimy godziny... Ucałuj mnie szybko, jeœli mnie kochasz. Och! Mocniej, jeszcze mocniej! Wyrwała się i pobiegła do Steinera, szczęœliwa i znowu zachwycona myœlš o piciu mleka. W pustym pokoju hrabia de Vandeuvres pozostał sam z mężczyznš obwieszonym orderami, recytatorem Ofiary Abrahama. Przygwożdżeni przy stoliku do gry zapomnieli o œwiecie, nie widzšc, że już ranek. A tymczasem Blanka położyła się na kanapie i próbowała usnšć. - Ach!! Blanka - krzyknęła Nana. - Kochanie,idziemy napić się mleka... ChodŸ z nami. Jak wrócisz, odnajdziesz Vandeuvres'a. Blanka wstała leniwie. Tym razem nabiegła krwiš twarz bankiera zbladła. Było mu przykro na myœl, że majš zabrać tę grubš dziewczynę, która będzie go krępowała. Alekobiety już go trzymały powtarzajšc: - Wie pan, chcemy, żeby wydojono krowy przy nas. V W teatrze „Varietes ”dawano trzydzieste czwarte przedstawienie Jasnowłosej Wenus. Właœnie skończył się pierwszy akt. W foyer dla artystów Simona jako Praczka stała przed konsolš z lustrem, umieszczonšpomiędzy drzwiami, które otwierały się ukoœnie na kuluary przy lożach. Była sama. Badawczo oglšdała swš twarz i przesuwałapalec pod oczami, by poprawić makijaż. Palniki gazowe, umieszczone po obu stronach, ogrzewały jš snopami jaskrawych płomieni. -Czy już przyszedł? - spytał Prulliere wchodzšc w stroju szwajcarskiego Admirała, w ogromnych butach, okazałym pióropuszu i z wielkim mieczem. -Kto taki? -spytała Simona. Nie przeszkadzała sobie i œmiała się do lustra,żeby zobaczyć swe wargi. - Ksišżę. - Nie wiem, już schodzę... Ach! Na pewno przyjdzie. Przychodzi przecież codziennie! Prulliere zbliżył się do kominka stojšcego naprzeciw konsolki. Palił się koks. Oprócz tego dwa palniki gazowe buchały wielkimi płomieniami. Podniósł wzrok, spojrzał na lewo i na prawo na zegar i na barometr, naktórych widniały złocone sfinksy w stylu empirowym. Potem wycišgnšł się w wielkimfotelu z oparciem, którego zielony aksamit,zużyty przez cztery pokolenia aktorów, miał już żółty odcień. Patrzšc martwym wzrokiem, siedział nieruchomo w zmęczonej i zrezygnowanej pozie artysty przywykłego do wyczekiwania chwili wejœcia na scenę. Z kolei zjawił się stary Bosc, powłóczšc nogami i kaszlšc. Był owinięty w stary, żółty żakiet, którego jedna poła, zsunięta z ramienia, ukazywała lamowanš zlotem opończę króla Dagoberta. Położywszy bez słowa koronę na pianinie, dreptał przez chwilę, posępny, lecz z chwackš minš, choćręce trzęsły mu się jak w pierwszym stadium zatrucia alkoholem, podczas gdy długa siwa broda dodawała czcigodnego wyglšdu jego rozpalonej twarzy pijaka. Potem w ciszy, gdy deszcz z gradem bił w szyby wielkiego kwadratowego okna wychodzšcego na podwórze, zrobił gest pełen odrazy. - Co za paskudny czas!! - mruknšł. Simona i Prulliere nie poruszyli się. Œwiatło gazowe rzucało żółty blask na kilka obrazów; były to pejzaże i portret aktora Verneta. Pustymi oczodołami patrzał Potier, jedna z najstarszych sław teatru „Varietes ”, którego popiersie stało na postumencie. Nagle zagrzmiał potężny głos.Wszedł Fontan w kostiumie z drugiego aktu,jako elegant, cały odziany na żółto, nawet rękawiczki miał żółte. - Czy wiecie, moi drodzy, że to dziœ moje imieniny? - krzyknšł gestykulujšc. -Co ty mówisz? -spytała Simona podchodzšcz uœmiechem jakby jš przycišgał jego wielki nos i szeroko rozwarte usta komika. - Na imię ci Achilles?? -Właœnie! ... Dlatego poproszę paniš Bron, żeby przyniosła szampana po drugim akcie. Już od chwili dŸwięczał z daleka dzwonek. Przecišgły dŸwięk przycichł, potem znowu ożył. A kiedy dzwonek ustał, rozległ się krzyk, który spłynšł po schodach i znikł wkuluarach: „Na scenę, zaczynamy drugi akt!... Na scenę, zaczynamy drugi akt! ”Krzyk zbliżał się, blady człowieczek przeszedł obok drzwi wrzeszczšc z całej siły cienkim głosem; „Na scenę, rozpoczynamy drugi akt! ” - Do licha! Szampana! - rzekł Prulliere, jakby nie słyszał tego wrzasku. -NieŸle siędzieje! -Ja na twoim miejscu kazałbym go przynieœć z kawiarni -oœwiadczył wolno stary Bosc, siedzšcy z głowš opartš o œcianę, na ławeczce pokrytej zielonym aksamitem. Lecz Simona mówiła, że trzeba dać zarobić pani Bron. Podniecona, klaskaław dłonie, pożerajšc wzrokiem Fontana, owš . zeptał kreœlone48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4ř }x} đjŘÜ@”ŞjüŠj{ˇ÷ż÷A÷ż”üż–ˇ÷ż÷A÷żCPcDíicEVöcFL,cGN;którego maska w kształcie koziego pyska poruszała się przy cišgłej ruchliwoœci oczu, nosa i ust. - Och!! Fontan! Jest niezrównany - szeptała - niezrównany!! Jedne i drugie drzwi foyer były szeroko otwarte na korytarz prowadzšcy za kulisy. Wzdłuż żółtego muru, jasno oœwietlonego przez niewidocznš latarnię gazowš, przemykały się sylwetki mężczyzn w kostiumach, półnagich kobiet owiniętych w szale, całego zespołu statystów z drugiegoaktu, typów w maskach z tancbudy „Pod Czarnš Kulš ”. A w końcu korytarza słychać było głoœne tupanie po pięciu drewnianych stopniach wiodšcych na scenę. Właœnie przechodziła Klarysa, więc Simona jš zawołała. Klarysa odpowiedziała, że zaraz wróci. I rzeczywiœcie, prawie natychmiast się zjawiła, dygocšc z zimna wlichej tunice i szarfie Irys. - Do diaska! - rzekła. - Wcale tu nie jest ciepło. A ja zostawiłam futro w garderobie! - Potem, stojšc przed kominkiem i grzejšc nogi, na których pod trykotem wystšpiły czerwone plamy, powiedziała: -Ksišżę przyszedł. -Ach! - krzyknęły kobiety z zaciekawieniem. - Tak! Dlatego tak biegłam, bo chciałam go zobaczyć... Jest w pierwszej loży prosceniowej na prawo, w tej samej, co w czwartek. To ci dopiero! Już trzeci raz przyszedł w cišgu tygodnia. Ta Nana ma szczęœcie! ... A ja się założyłam, że już więcej nie przyjdzie. Simona chciała coœ powiedzieć, lecz krzyk w kuluarach zagłuszył jej słowa. Inspicjent z całych sił krzyczał: „Na scenę! ” -Przyszedł trzy razy, to ci heca -podjęła znowu Simona. -Wie pani, on nie chce do niej chodzić, tylko zabierajš do siebie. To go chyba porzšdnie kosztuje. -Do licha ciężkiego! Chodzić na miasto... -szepnšł złoœliwie Prulliere wstajšc, by rzucić w lustro spojrzenie dorodnego mężczyzny, którego uwielbia publicznoœć bywajšca w lożach. - Na scenę! Na scenę! - powtarzał coraz mniej wyraŸny głos inspicjenta biegajšcegopo piętrach i korytarzach. A tymczasem Fontan, który wiedział, jak tobyło od poczštku z księciem i Nanš, zaczšłopowiadać całš historię. Słuchały go obie, przywarłszy niemal do niego, i œmiały się głoœno, kiedy pochylał się ilustrujšc niektóre szczegóły. Stary Bosc siedział nieruchomo, zupełnie obojętny. Te sprawy już go nie interesowały. Pieœcił wielkiego rudego kota, który, skulony, leżał sobie błogo na ławeczce. Wzišł go wreszcie w ramiona z tkliwš dobrodusznoœciš zdziecinniałego starca. Kot nastroszył się. Potem długo obwšchiwał wielkš siwš brodę, wzdrygnšł się, gdy poczuł zapach kleju, i wróciwszy skulił się i usnšł na ławeczce. Bosc siedział poważny i zamyœlony. -Co tam, ja na twoim miejscu wzišłbym szampana z kawiarni, jest lepszy - powiedział nagle do Fontana, który właœniekończył swojš historię. -Już się zaczęło! - krzyczał inspicjent przecišgłym i wrzaskliwym głosem. -Już się zaczęło! Zaczęło się! Przez chwilę słychać było krzyk, potem odgłos szybkich kroków. Gdy nagle otwarto drzwi, wpadła fala muzyki i dalekiej wrzawy. Lecz obite drzwi zamknęły się szybko z głuchym trzaœnięciem. I znowu cisza zapanowała w foyer dla artystów, jakby byli o sto mil od tej sali, wktórej klaskał tłum. Simona i Klarysa cišglejeszcze rozmawiały o Nanie. Ta się nigdy nie spieszyła. Nie dalej jak wczoraj weszła na scenę spóŸniona. Wszyscy umilkli, gdy przez drzwiwsunęła głowę wysoka dziewczyna, a stwierdziwszy, że się pomyliła, uciekła w głšb korytarza. Była to Satin. W kapeluszu iwoalce miała minę damy składajšcej wizytę. „To dopiero ladacznica! ” -szepnšł Prulliere, który od roku spotykał jš w kawiarni teatru „Varietes ”. A Simona opowiedziała, jak Nana, rozpoznawszy w Satin swojš dawnš przyjaciółkę z pensji, zapałała do niej miłoœciš i męczyła Bordenave'a, żeby jej pozwolił zadebiutować. -Jak się macie? - rzekł Fontan œciskajšc ręce Mignona i Fauchery'ego, którzy właœnie weszli. Stary Bosc także wycišgnšłdo nich palce, a obie kobiety całowały Mignona. - Jak tam dziœ publicznoœć?? - spytał Fauchery. - Och!! Wspaniała! - odparł Prulliere. - Warto widzieć, jak się dajš nabierać! -No, moje dzieci - zauważył Mignon -teraz to chyba kolej na was. Tak, za chwilę. Występowali dopiero w czwartej scenie. Jedynie Bosc podniósł się instynktownie jakstary, wytrawny aktor, który wyczuwa, kiedy się zbliża jego replika. Właœnie inspicjent ukazał się w drzwiach i zawołał:- Pan Bosc!! Panna Simona! Simona szybko zarzuciła na siebie okrycie podbite futrem i wyszła. Bosc nie œpieszšc się poszedł po swojš koronę, którš wsadził na głowę jednym klapnięciem. Potem, wlokšc za sobš płaszcz, wyszedł chwiejnym krokiem, gderajšc z zagniewanš minš człowieka, któremu ktoœ przeszkadza.- W swej ostatniej recenzji był pan bardzo łaskawy - powiedział Fontan zwracajšc siędo Fauchery'ego. - Dlaczego jednak twierdzipan, że aktorzy sš próżni? -Tak, mój mały, dlaczego tak twierdzisz? -krzyknšł Mignon i zwalił swe ogromne łapy na wštłe plecy dziennikarza, który sięugišł. Prulliere i Klarysa wstrzymali wybuch œmiechu. Od jakiegoœ czasu cały teatr bawił się komediš rozgrywajšcš się za kulisami. Mignon wœciekał się z powodu kaprysu żony i był zły widzšc, że oprócz wštpliwej reklamy nie majš z tego Fauchery'ego żadnej korzyœci: postanowił więc zemœcić się zadręczajšc go dowodami przyjaŸni. Codziennie wieczorem, gdy spotkali się za scenš, tłukł go niby to z nadmiaru czułoœci. A Fauchery, wštły w porównaniu z tym kolosem, musiał przyjmować ciosy z uœmiechem i wymuszonš minš, bo nie chciał się pogniewać z mężem Róży. -Ach! Kochaneczku, obrażasz Fontana -mówił Mignon dalej figlujšc. - Uwaga! Raz, dwa i buch! w samš pierœ! Zamachnšł się i zadał taki cios, że Fauchery zbladł i przez chwilę nie mógł wymówić słowa. Klarysa mrugnęła do innych, by zwrócić ich uwagę na Różę Mignon, która stała w progu Foyer. Lecz Róża widziała całš tę scenę. Podeszła wprost do dziennikarza, jakby nie zauważyła męża; w kostiumie niemowlęcia, z gołymi ramionami, wspięta się na palce i nastawiła mu czoło, przymilajšc się po dziecięcemu. -Dobry wieczór, bobo -rzekł Fauchery i pocałował jš poufale. W ten sposób brał odwet. Lecz Mignon jakby nie zauważył tego pocałunku. Przecież w teatrze wszyscy całowali jego żonę. Rzucajšc na dziennikarza obojętne spojrzenie, uœmiechnšł się. Z całš pewnoœciš zapłaci on drogo za brawurę Róży. Obite drzwi, prowadzšce na korytarz, otwarły się i zamknęły, a do foyer wpadł odgłos huczšcych oklasków. Simona właœniewróciła odegrawszy swojš scenę. - Ależ stary Bosc zrobił wrażenie! - krzyknęła. - Ksišżę pękał ze œmiechu i klaskał tak, jakby mu ktoœ za to płacił... Słuchajcie, czy znacie tego wysokiego pana, który razem z księciem siedzi w loży prosceniowej? Piękny mężczyzna, wyglšda bardzo godnie i ma pyszne bokobrody. -To hrabia Muffat - odpowiedział Fauchery.-Wiem, że przedwczoraj na przyjęciu u cesarzowej ksišżę zaprosił go na dziœ na obiad... A potem majš sobie pohulać. -Patrzcie! Hrabia Muffat. Znamy jego teœcia, prawda, Auguœcie? - rzekła Róża zwracajšc się do Mignona. -Wiesz, ten markiz de Chouard, u którego œpiewałam... On też jest na sali, zauważyłam go w głębiloży. To ci dopiero stary... Właœnie Prulliere włożył na głowę swój ogromny pióropusz i odwrócił się, żeby jš zawołać. - No, Różo, chodŸmy! Pobiegła za nim nie dokończywszy zdania. W tej chwili pani Bron, woŸna teatralna, przechodziła obok drzwi z ogromnym bukietem w rękach. Simona żartobliwie spytała, czy to dla niej. Lecz odŸwierna niemym gestem wskazała garderobę Nany w głębi korytarza. Ach, ta Nana! Jest obsypywana kwiatami. Wracajšc pani Bron podała list Klarysie, która cicho zaklęła. Znowu ten nudziarz la Faloise! Gałgan, nie może jej zostawić w spokoju! A gdy dowiedziała się, że czeka na niš u woŸnej, krzyknęła: - Proszę mu powiedzieć, że zejdę po następnym akcie... Zbiję mu mordę. Fontan rzucił się do woŸnej powtarzajšc: - Pani Bron, niech pani posłucha... Niech pani posłucha, pani Bron... Na antrakt trzeba przygotować szeœć butelek szampana. Lecz w tym momencie zjawił się znowu zadyszany inspicjent i zaczšł nawoływać œpiewnym głosem: - Na scenę!! ... Pan też, panie Fontan! Szybko! Szybko! -Tak, tak, już idę, ojcze Barillot -odrzekł zahukany Fontan. I biegnšc za paniš Bron zaczšł znowu: - No więc, zrozumiane? W antrakcie szeœć butelek szampana do foyer... Dziœ moje imieniny i ja płacę. Simona i Klarysa poszły szeleszczšc spódnicami. Wszyscy poznikali. A gdy drzwi do korytarza zamknęły się głucho, w ciszysłychać było, jak deszcz z gradem uderzałw okno. Blady staruszek, Barillot, który jużod trzydziestu lat był zatrudniony w teatrze, zbliżył się poufale do Mignona z otwartš tabakierkš: ten niuch tabaki dał muminutę odpoczynku wœród cišgłej bieganiny po schodach i korytarzach. Miał tu niemałoroboty, a w dodatku jeszcze kłopot z panišNanš, jak jš nazywał. Robiła, co tylko chciała, i kpiła sobie z kar pieniężnych. Gdychciała się spóŸnić z wejœciem na scenę, spóŸniała się. Przystnšł i zdumiony szepnšł: -Patrzcie! Już jest gotowa... Widocznie wie, że przyszedł ksišżę. Istotnie Nana zjawiłasię w korytarzu w stroju Handlarki Ryb, ukazujšc białe ramiona i bladš twarz z różowš plamš pod każdym okiem. Nie weszła do foyer, tylko skinieniem głowy przywitała Mignona i Fauchery'ego. - Dzień dobry, co słychać? - spytała wycišgajšc rękę. Tylko Mignon uœcisnšł dłoń. Nana poszła dalej jak królowa. A garderobiana dreptała jej po piętach pochylajšc się, by poprawić fałdy spódnicy. Za garderobianš zamykała orszak Satin, która usiłowała wyglšdać wytwornie, a nudziła się już œmiertelnie. - A co ze Steinerem?? - spytał nagle Mignon. -Pan Steiner pojechał wczoraj do le Loiret -rzekł Barillot wracajšc na scenę. - Sšdzę, że kupi tam wieœ. - Ach, tak, już wiem, wieœ dla Nany. Mignon spoważniał. Toż przecież Steiner obiecał kiedyœ Róży pałac! W każdym razie najlepiej z nikim się nie gniewać, zawsze okazja może się trafić. Zatopiony w takich myœlach, lecz jak zawsze opanowany, Mignon spacerował od kominka do konsoli. Oprócz niego był w foyer już tylko Fauchery. Dziennikarz, zmęczony, wycišgnšł się właœnie w wielkim fotelu. Siedział spokojnie z półprzymkniętymi powiekami. Mignon przechodzšc przeszywałgo wzrokiem. Gdy byli sami, Mignon nigdy gonie napastował. Bo i po co, skoro nikt by się nie ubawił tš scenš. Jemu samemu nie w smak były figle małżonka, który drwi z rywala. Fauchery, szczęœliwy, że ma parę minut wytchnienia, wycišgnšł leniwie nogi przed ogniem, patrzšc przed siebie i wodzšc wzrokiem od barometru do zegara. Mignon, spacerujšc, stanšł naprzeciwko popiersia Potiera, spojrzał na nie wcale go nie widzšc, a potem wrócił do okna, przez które widać było ciemnš czeluœć podwórza.Deszcz przestał padać, zapanowała zupełna cisza. Powietrze było ciężkie, goršce od koksowego ognia i płomieni gazowych. Zza kulis nie dochodził już żaden hałas, schodyikorytarze jakby wymarły. Jak to zwykle bywa pod koniec aktu, gdy cały zespół występuje na scenie w ogłuszajšco hałaœliwym finale, a opustoszałe foyer drzemie w oparach czadu. -Ach, klępy! - krzyknšł nagle Bordenave ochrypłym głosem. Ledwie przyszedł, pyskował już na dwie statystyki, które o mało co byłyby się rozcišgnęły na scenie, gdy udawały głuptasów. Spostrzegłszy Mignona i Fauchery'ego, zawołał ich, żeby im coœ oznajmić: ksišżę właœnie powiedział, że podczas antraktu pragnšłby wyrazić Nanie komplementy w jej garderobie. Zamierzał ich właœnie zabrać na widownię,gdy zjawił się reżyser. - Niechże pan wymierzy grzywnę tym niezdarom, Femandzie i Marii! - rzekł z wœciekłoœciš Bordenave. Potem starał się uspokoić i przybrał pełnš godnoœci pozę szlachetnego ojca. Otarłszy twarz chusteczkš dorzucił: -Idę powitać jego wysokoœć. Kurtyna opadała wœród nie kończšcej się salwy oklasków. Natychmiast w półmroku powstał rozgardiasz na scenie, której rampa już nie oœwietlała. Aktorzy i statyœcispiesznie biegli do garderób, a maszyniœci szybko wynosili dekoracje. Tylko Simona i Klarysa zostały rozmawiajšc po cichu w głębi sceny. Podczas przedstawienia, pomiędzy dwiema replikami, załatwiły pewnš sprawę. Rozważywszy wszystko dokładnie, Klarysa wolała nie widzieć się z la Faloise'em, który nie mógł się zdecydować, żeby jš rzucić i żyć z Gagš. Simona miała mu po prostu wytłumaczyć, że nie można tak uczepić się jednej kobiety.Ona już to jakoœ załatwi. Odziana w strój Praczki z opery komicznej, w futrze zarzuconym na plecy, Simona zeszła po wšskich krętych schodach do izby woŸnej. Stopnie były wyplamione tłuszczem, mury wilgotne. Ta izba, wciœnięta pomiędzy schody dla artystów i schody dla administracji teatru, zamknięta z prawej i lewej strony szerokim oszklonym przepierzeniem, była jakby wielkš przezroczystš latarniš, w której paliły się jaskrawo dwa płomienie gazowe. W szafce z przegródkami leżały stosy listów i gazet. Na stole bukiety kwiatów czekały obok brudnych, zapomnianych talerzy i starego stanika, którego dziurki woŸna naprawiała. Wœród tego nieładu, przypominajšcego Ÿle utrzymany strych, panowie z towarzystwa,w rękawiczkach i ubrani bez zarzutu, siedzieli na czterech starych, trzcinowych krzesłach. Cierpliwi i potulni, odwracali żywo głowy za każdym razem, gdy pani Bron przynosiła odpowiedŸ z teatru. Właœnie oddała list młodemu człowiekowi, który spiesznie otworzył go w westybulu tuż przy palniku gazowym. Pobladł nieco znalazłszy w liœcie klasyczne zdanie, tylekroć już w tym miejscu odczytywane: „Kochanie, dziœ wieczorem niemożliwe, jestem zajęta. ” La Faloise siedział na krzeœle w głębi, pomiędzy stołem i piecem.Mogło się zdawać, że był zdecydowany spędzić tam cały wieczór. Niepokoiła go jednak gromadka napastujšcych go czarnych kotów. Musiał kulić nogi, bo baraszkowały dokoła niego, podczas gdy stara kotka wlepiała w niego swe żółte oczy. -Ach, to pani, czegóż pani sobie życzy, panno Simono? -spytała woŸna. Simona poprosiła, żeby wywołała la Faloise'a. Lecz pani Bron nie mogła od razu spełnić jej proœby. Pod schodami, gdzie było coœ w rodzaju głębokiej szafy, miała bufet, do którego w antraktach schodzili pić statyœci. Akurat czekało pięciu czy szeœciu statystów, wysokich drabów, w kostiumach apaszów z knajpy „Pod Czarnš Kulš ”, i ponaglali jš umierajšc z pragnienia, a więc już traciła trochę głowę. W tej wnęce palił się płomień gazowy. Był tam stół pokryty cynfoliš, na półkach stały napoczęte butelki. Gdy się otwierało drzwi tej komórki na węgle, uderzał silny odór alkoholu, który mieszał się z wypełniajšcym izbę zapachem spalonego tłuszczu i odurzajšcš woniš bukietów na stole. - No, więc chce pani tamtego brunecika - rzekła woŸna obsłużywszy statystów. -Ależ nie, nic podobnego! -rzekła Simona. -To ten chudy, przy piecu, ten którego spodnie obwšchuje kotka. Zabrała la Faloise'a do westybulu, podczas gdy inni panowie siedzieli w tym zaduchu, zrezygnowani, ze œciœniętym gardłem; apasze pili na stopniach schodów, poklepujšc się i dowcipkujšc ochrypłymi, pijackimi głosami. Tymczasem na scenie Bordenave gniewał się na maszynistów, którzy bez końca sprzštali dekoracje. Jakby umyœlnie chcieli, żeby księciu spadło coœ na głowę. - W górę, w górę! - krzyczał kierownik grupy. Wreszcie tylna œciana poszła w górę i scena opróżniła się. Mignon, który czatował na Fauchery'ego, skorzystał z okazji i rozpoczšł znowu swoje szturchańce. Chwycił go w swe potężne ramiona krzyczšc: -Niechże pan uważa, ten słup o mało co byłby pana zmiażdżył. - Uniósł go w górę, potrzšsnšł nim, a potem postawił na podłodze. Maszyniœci pękali ze œmiechu. Fauchery zbladł, wargi mu drżały i miał już wybuchnšć, gdy Mignon, udajšc poczciwca, poklepał go po ramieniu dobrodusznie i tak serdecznie, że mógł mu koœci połamać. - Nie ma pan pojęcia, jak mizależy na pańskim zdrowiu! ... -powtarzał. -Do licha ciężkiego! Ładnie bym wyglšdał, gdyby się panu przytrafiło coœ złego! Nagle przez scenę przebiegł szept: „Ksišżę!Ksišżę! ”Wszyscy skierowali oczy ku drzwiom prowadzšcym do sali. Na razie widać było tylko okršgłe plecy Bordenave'a, którego rzeŸnicki kark zginał zeptał kreœlone48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4ř }x} đjŘÜ@”ŞjüŠj{ˇ÷ż÷A÷ż”üż–ˇ÷ż÷A÷żHPŘcI(—cJżącKp,JcLş:˛się i pęczniał w serii uniżonych pokłonów. Potem ukazał się ksišżę, wysoki, mocno zbudowany, z jasnš brodš i różowš cerš. Miał wytwornoœć tęgiego hulaki, którego barczyste ramiona rysowały się pod œwietnie skrojonym surdutem. Za nimi szli hrabia Muffat i markiz de Chouard. W tym kšcie sceny było ciemno. Grupa ludzi zamazywała się wœród wielkich ruchomych cieni. Do syna królowej, do przyszłego dziedzica tronu Bordenave przemówił głosem niedŸwiednika, głosem, w którym drżało fałszywe wzruszenie: -Jeżeli wasza wysokoœć zechce iœć za mnš... Może wasza wysokoœć raczyłby przejœć tędy... Niech wasza wysokoœć uważa... - powtarzał. Ksišże wcale się nie spieszył. Przeciwnie, zwalniał kroku i z zainteresowaniem przyglšdał się pracy maszynistów. Właœnie opuszczono górnš rampę gazowš zawieszonš na żelaznych kotkach; rzuciła na scenę szerokš smugę œwiatła. Muffat, który nigdy nie zwiedzał teatru za kulisami,był szczególnie zdziwiony; czuł się nieswój, doznawał jakiejœ nieokreœlonej odrazy połšczonej ze strachem. Podniósł wzrok ku sklepieniu, gdzie inne rampy z opuszczonymi palnikami tworzyły konstelacje niebieskawych gwiazdek w plštaninie krat i sznurów różnej gruboœci, ruchomych pomostów, kotar rozwieszonychw powietrzu jak olbrzymie płachty suszšcej się bielizny. - Opuszczajcie!! - krzyknšł nagle szef maszynistów. Sam ksišżę musiał ostrzec hrabiego. Opadało płótno. Ustawiano dekoracje do trzeciego aktu, grotę w górze Etny. MężczyŸni montowali słupy, inni brali ramy stojšce pod œcianami sceny i przyczepiali jedo tych słupów mocnymi linami. W głębi sceny lampiarz ustawił żagiew, od której zapalał gazowe palniki, opatrzone czerwonymi szkiełkami dla wywołania wrażenia ognistej kuŸni Wulkana. W tym pozornym zamieszaniu i tłoku każdy ruch był prawidłowy. Wœród ogólnego poœpiechu sufler spacerował drobnymi kroczkami, by rozprostować nogi. -Wasza wysokoœć jest dla mnie zbyt łaskaw-mówił Bordenave zginajšc się cišgle w ukłonach. -Teatr jest niewielki, robimy, co możemy... Teraz jeœli wasza wysokoœć raczy iœć za mnš... Hrabia Muffat kierował się już w stronę korytarza z garderobami. Doœć gwałtowne pochylenie sceny zaskoczyło go. Bardzo go niepokoiła ta podłoga ruszajšca się pod stopami. Przez otwory w podłodze widać było w dole płomienie gazowe, w ciemnych czeluœciach toczyło się życie podziemne; dochodziły stamtšd ludzkie głosy i piwniczne wyziewy. Gdy już chciał wracać na górę, zatrzymał go pewien incydent. Dwie kobietki w kostiumach z trzeciego akturozmawiały stojšc przed dziurkš w kurtynie. Jedna z nich, wypięta, rozszerzała jš palcami, żeby lepiej widzieć.Szukała kogoœ na sali. - Już go widzę - rzekła nagle. - Och! Co za morda! Bordenave, zgorszony, musiał się wstrzymać, żeby jej nie kopnšć w tyłek. Lecz ksišżę uœmiechał się, podniecony, rad,że to usłyszał. Czule obejmował spojrzeniem tę kobietkę, która kpiła sobie z jego wysokoœci i œmiała się bezczelnie. Tymczasem Bordenave nakłonił księcia, żeby poszedł za nim. Hrabia Muffat, zlany potem, zdjšł właœnie kapelusz. Nieznoœne wydawało mu się to duszne, gęste, przegrzane powietrze, nasycone silnš woniškulis, œmierdzšce gazem, klejem dekoracji, brudem unoszšcym się z ciemnych kštów, zbielizny statystek wštpliwej czystoœci. W korytarzu ostry odór wody toaletowej, mydła, niezdrowych wyziewów powiększał jeszcze zaduch. Przechodzšc, hrabia podniósł głowę i rzucił okiem na klatkę schodowš. Uderzyła go gwałtowna fala œwiatła i ciepła, którš poczuł na karku. Z góry słychać było brzęk miednic i œmiechy, nawoływania, trzaskanie drzwiami. Wydostawały się przytym na korytarz zapachy towarzyszšce kobiecej toalecie: woń piżmowych szminek zmieszana z ostrš woniš fryzur. Nie chciałsię tu zatrzymać. Przyœpieszał kroku, prawie uciekał, przenikał go dreszcz wywołany tym nieoczekiwanym wtargnięciem do nieznanego œwiata. -Ho! ho! Teatr to ciekawa rzecz - mówił markiz de Chouard z zachwyconš minš człowieka, który czuje się jak w domu. Bordenave doszedł wreszcie do garderoby Nany w głębi korytarza. Spokojnie przekręcił gałkę w drzwiach i usuwajšc się na bok powiedział: - Bardzo proszę, jeœli wasza wysokoœć chce wejœć. Rozległ się krzyk zaskoczonej kobiety. Nana, goła do pasa, znikała za zasłonš, a garderobiana, która nie zdšżyła jej wytrzeć, stała z ręcznikiem podniesionym w górę. -Och! Jak można tak wchodzić! -krzyczała Nana z ukrycia. -Nie wchodŸcie, przecież widzicie, że nie można. Bordenave był nierad z tej ucieczki. -Niechże pani zostanie, moja droga, nic nie szkodzi -rzekł. - To jego wysokoœć. No, niech pani nie będzie dziecinna. -A ponieważ nie chciała się pokazać, drżšca jeszcze, choć już uœmiechnięta, dodał zrzędnym, ojcowskim tonem: -Boże mój, przecież ci panowie dobrze wiedzš, jak kobieta jest zbudowana. Nie zjedzš pani. -O! To wcale nie jest pewne - rzekł sprytnie ksišżę. Wszyscy zaczęli się przesadnie œmiać, żeby mu się przypodobać.Bordenave zauważył, że to jest wyborne powiedzenie, prawdziwie paryskie. Nana nieodpowiadała, tylko po ruszajšcej się zasłonie można było poznać, że kobieta powzięła decyzję. Hrabia Muffat, z wypiekami na policzkach, zaczšł rozglšdać się po garderobie. Był to pokój kwadratowy, bardzo niski, cały obity jasnobršzowš tkaninš. Zasłona z tej samej tkaniny, zawieszona na miedzianym pręcie, oddzielała w głębi coœ w rodzaju buduaru. Dwa duże okna wychodziły na podwórze teatru, ukazujšc najwyżej trzy metry zniszczonego muru. W ciemnoœci odcinały się na nim żółte kwadraty okien. Wielkie lustro stało naprzeciwko gotowalni z białego marmuru. Było na niej mnóstwo flakonów i kryształowych słoików z olejkami, pachnidłami i pudrem. Hrabia podszedł do lustra. Zobaczywszy, że jest bardzo czerwony i że ma na czole kropelki potu, spuœcił wzrok i usiadł przed gotowalniš. Zdawało się, że przez chwilę był pochłonięty widokiem miednicy pełnej mydlin, rozrzuconymi drobiazgami z koœci słoniowej, wilgotnymi gšbkami. Znowu odczuwał ten sam zawrót głowy, którego doznał podczas swej pierwszej wizyty u Nany przy bulwarze Haussmanna. Czuł, jak pod stopami mięknie mu gruby dywan; jak palniki gazowe, płonšce na gotowalni i przylustrze, obejmujš syczšcym żarem jego skronie. W pewnej chwili usiadł na brzegu wyœciełanej kanapy, pomiędzy oknami, w obawie, że zemdleje od tej kobiecej woni, która tu, w tym niskim pokoju, była jeszcze gorętsza i dziesięć razy mocniejsza. Lecz natychmiast wstał i wrócił do gotowalni. Na nic już nie patrzał.Z zamglonymi oczami myœlał o bukiecie tuberoz, który zwišdł kiedyœ w jego pokojui od których o mało co nie umarł. Gdy tuberozy gnijš, majš ludzki odór. - Poœpiesz się! - szepnšł Bordenave wsuwajšc głowę za zasłonę. Ksišżę słuchał uprzejmie markiza de Chouard, który wzišwszy z gotowalni zajęczš łapkę wyjaœniał, jak należy nakładać blansz. Satin ze swego kšta uważnie przyglšdała się panom, z niewinnym i naiwnym wyrazem twarzy. A garderobiana, pani Juliuszowa, przygotowywała trykoty i tunikę Wenus. Pani Juliuszowa była osobš w nieokreœlonym wieku z pergaminowš twarzši skamieniałymi rysami starych panien, których nikt nie pamięta młodymi. Zasuszyła się w przegrzanym powietrzu garderób, wœród najsłynniejszych paryskich ud i piersi. Miała na sobie odwiecznš, czarnš, wyszarzałš suknię i cały las szpilek wpiętych na płaskim, bezpłciowym biuœcie, w miejscu gdzie bije serce. - Bardzo panów przepraszam - rzekła Nanarozchylajšc zasłonę - zostałam jednak zaskoczona... Wszyscy się odwrócili. Wcale się nie ubrała, tylko po prostu włożyła perkalowystaniczek, który jej zakrywał biust do połowy. W chwili gdy ci panowie zmusili jš do ucieczki, dopiero się rozbierała, zdejmujšc w poœpiechu kostium Handlarki Ryb. Z tyłu, z majtek, wystawał jeszcze ršbek koszuli. I tak, z gołymi ramionami i plecami, ze sterczšcymi broawkami piersi, urzekajšca swym młodym i bujnym ciałem blondynki, jednš rękš trzymała zasłonę, jakby miała jš znowu zasunšć, gdyby jš cokolwiek spłoszyło. -Tak, byłam zaskoczona, nigdy nie odważę się... wybełkotała, zaróżowiona i z nieœmiałym uœmiechem, udajšc zmieszanie. - Daj spokój, wystarczy, że wyglšdasz bardzo ładnie! - krzyknšł Bordenave. Próbowała jeszcze robić minki naiwnej dziewczyny, ruszajšc się tak, jakby jš kto łaskotał, i powtarzajšc: -Wasza wysokoœć robi mi zbyt wielki zaszczyt... Proszę waszš wysokoœć wybaczyć mi, że tak go przyjmuję... - To ja jestem natrętny - rzekł ksišżę. - Nie mogłem jednak oprzeć się chęci złożenia pani moich gratulacji... Chcšc zbliżyć się do gotowalni Nana z całym spokojem przeszła w majtkach pomiędzy panami. Rozstšpili się. Była tak tęga w biodrach, że majtki wyglšdały jak nadęty balon. Wypinajšc piersi ku przodowi uœmiechała się szelmowsko. Nagle poznała hrabiego Muffat i po przyjacielsku wycišgnęła do niego rękę. Skarciła go, że nie przyszedł do niej na kolację. Jego wysokoœć raczył żartować z Muffata, który jškał się drżšc z wrażenia, że przezsekundę trzymał w swej rozpalonej dłoni jej ršczkę pachnšcš wodš toaletowš. Hrabiaprzyszedł po dobrym obiedzie u księcia, wielkiego smakosza i bibosza. Obaj byli nawet trochę podchmieleni, ale trzymali się bardzo dobrze. Chcšc ukryć zmieszanie Muffat z trudem skleił parę stów na tematwysokiej temperatury. -Na Boga! Ależ tu goršco -powiedział. - Jak pani może wytrzymać w takiej temperaturze? Już nawišzywała się rozmowa, gdy nagle przed drzwiami garderoby odezwały się hałaœliwe głosy. Bordenave pocišgnšł deseczkę okratowanego judasza i zobaczył Fontana w towarzystwie Prulliere'a i Bosca.Cała trójka miała pod pachami butelki, a w rękach kieliszki. Fontan stukał i krzyczał, że to jego imieniny, że on funduje szampana. Nana rzuciła pytajšce spojrzenie na księcia, który oœwiadczył, żenie chce nikogo krępować, że będzie nawet zachwycony. Tymczasem Fontan nie czekajšc na pozwolenie wszedł i wybełkotał: -Ja nie żaden sknera, funduję szampana... -Nagle spostrzegł księcia, którego dotychczas nie zauważył. Od razu urwał i przybrawszy zabawnie uroczystš minę rzekł: - Król Dagobert czeka na korytarzu i chciałby wypić z waszš królewskš wysokoœciš. Ksišżę uœmiechnšł się. To było czarujšce. Ale garderoba okazała się dla tego całego towarzystwa za mała. Trzeba się było œcieœnić: Satin i pani Juliuszowa w głębi, zakotarš, a mężczyŸni ciasno stłoczeni dokoła półnagiej Nany. Trzej aktorzy byli jeszcze w kostiumach z drugiego aktu. Prulliere zdejmował kapelusz szwajcarskiego Admirała, którego ogromnypióropusz nie zmieœciłby się tu pod sufitem, a Bosc, w purpurowej opończy i blaszanej koronie, próbował stanšć mocno na swych chwiejnych nogach pijaka i kłaniał się księciu jak monarcha podejmujšcy syna jakiegoœ potężnego sšsiada. Kielichy były pełne, tršcano się. - Za zdrowie waszej wysokoœci - rzekł z królewska stary Bosc. - Za zdrowie armii!! - dorzucił Prulliere. -Za zdrowie Wenus! -krzyknšł Fontan. Ksišżę z wdziękiem balansował kieliszkiem. Chwilkę poczekał, a potem ukłonił się trzykrotnie, mówišc szeptem: - Pani... Admirale... Najjaœniejszy panie... Wypił jednym haustem, a za jego przykładem hrabia Muffat i markiz de Chouard. Już nie żartowano -wszak scena rozgrywała się na dworze królewskim. Sprawy œwiata realnego miały swój dalszy cišg w tej farsie teatralnej, granej w dusznych oparach gazu. Nana zapominajšc, że jest w majtkach z wystajšcym końcem koszuli, grała rolę wielkiej damy, królowej Wenus, która przyjmuje ważne osobistoœci w swych apartamentach. W każdym zdaniu szafowała tytułem jego królewskiej wysokoœci, składała głębokie ukłony, a Bosca i Prulliere'a, cudacznie poubieranych,traktowała jak władców, którym towarzyszš ministrowie. Nikt się nie œmiał z tej dziwacznej mieszaniny, z prawdziwego księcia, następcy tronu, którypił szampana fundowanego przez komedianta i czuł się doskonale na tej karnawałowej zabawie bogów, na tej maskaradzie królów, otoczony tłumem garderobianych i loretek, podrzędnych aktorów i wystawców kobiet. Bordenave, oczarowany tš inscenizacjš, pomyœlał, jakšto mógłby zrobić kasę, gdyby jego wysokoœć zechciał ukazać się tak na sceniew drugim akcie Jasnowłosej Wenus. -A może byœmy sprowadzili moje kobietki - krzyknšł wpadajšc w ton poufały. Nana zaprotestowała. Sama jednak się rozswawoliła. Fontan pocišgał jš swojš groteskowš maskš. Ocierajšc się o niego i obejmujšc go spojrzeniem ciężarnej kobiety, która ma chęć na coœ ostrego, zaczęła nagle mówić do niego po imieniu. -No, nalewajże, zwierzaku! Fontan napełniłznowu kieliszki, które wypito, powtarzajšc te same toasty. - Za zdrowie waszej wysokoœci!! - Za zdrowie armii!! - Za zdrowie Wenus!! Lecz Nana gestem nakazała milczenie. Podniosła swój kieliszek bardzo wysoko i powiedziała: -Nie, nie, za zdrowie Fontana! ... Dziœ sš imieniny Fontana, za zdrowie Fontana! Za zdrowie Fontana! Więc tršcono się po raz trzeci i zaczęto wydawać okrzyki na czeœć Fontana. Ksišżę widzšc, jak młoda kobieta pożera komika wzrokiem, skłonił się i rzekł z wyszukanš grzecznoœciš: - Panie Fontan, piję za pańskie sukcesy. Mówišc to jego wysokoœć stał oparty o gotowalnię, połami surduta ocierajšc się o marmurowš płytę. W głębi alkowy była jakby wšska łazienka. Wypełniała jš para unoszšca się z miednicy i gšbek tudzież ostra woń olejków zmieszana z kwaskowatym, upajajšcym zapachem szampana. Ksišżę i brabia Muffat, pomiędzyktórymi Nana była uwięziona, musieli podnieœć ręce, by przy najmniejszym ruchunie muskać jej bioder i piersi. A pani Juliuszowa, chłodna i sztywna, czekała z surowš minš, podczas gdy Satin, zdumiona, że ksišżę i panowie we frakach zadajš się z gołš kobietš i z poprzebieranymi komediantami, myœlała w głębi duszy, że wytworni ludzie nie zachowujš się wcale tak jak trzeba. Lecz w korytarzu zbliżał się dŸwięk dzwonka starego Barillot. Gdy zjawił się w drzwiach garderoby, stanšł jak wryty na widok trzech aktorów jeszcze w kostiumach z drugiego aktu. -Och! Panowie, panowie, spieszcie się... -wyjškał. - Już był dzwonek w foyer dla publicznoœci. -Ba! -rzekł spokojnie Bordenave -publicznoœć poczeka. Jednakże po następnych toastach, gdy butelki były już puste, aktorzy poszli się przebrać. Bosc, który umaczał brodę w szampanie, właœniejš odczepił; spod szacownej brody ukazał się nagle pijak ze zniszczonš i zsiniałš twarzš starego aktora, który pocišga winko. Wstępujšc na schody powiedział do Fontana przepitym głosem: - Co?? Oczarowałem go, prawda? Mówišc to myœlał o księciu. W garderobie Nany pozostali już tylko jego wysokoœć, hrabia i markiz. Bordenave oddalił się z Barillotem, któremu polecił, żeby nie dawał sygnału bez uprzedzenia pani. -Czy panowie pozwolš? -spytała Nana, zabierajšc się do pudrowania ramion i twarzy i przygotowujšc się do wystšpienia nago w trzecim akcie. Ksišżę usiadł na kanapie razem z markizem de Chouard. Tylko hrabia Muffat stał. Dwa kieliszki szampana w tym upale jeszcze bardziej ich podochociły. Satin widzšc, że panowie zamykajš się z jej przyjaciółkš, uważała, że trzeba dyskretnie zniknšć za zasłonš. I znudzona czekała siedzšc tam na walizce, atymczasem pani Juliuszowa spokojnie chodziła po garderobie, nie mówišc słowa ani na nic nie patrzšc. -Cudownie pani œpiewała swojš piosenkę - rzekł ksišżę. Nawišzała się jakoœ rozmowa, ale rzucano tylko krótkie zdania przerywane raz po raz milczeniem. Nana nie zawsze mogła odpowiadać. Roztarłszy rękš krem na ramionach i twarzy, nakładała blansz rogiem ręcznika. Przez chwilę przestała patrzeć na siebie wlustrze, uœmiechnęła się rzucajšc powłóczyste spojrzenie w stronę księcia i nie odkładajšc blanszu szepnęła: - Wasza wysokoœć mnie psuje. Markiz de Chouard œledził całe to skomplikowane zajęcie z minš rozanielonš. Wreszcie powiedział: -Czy orkiestra nie mogłaby pani ciszej akompaniować? Zagłusza głos, a to jest zbrodnia nie do darowania. Tym razem Nanawcale się nie odwróciła. Wzięła do ręki zajęczš łapkę; wiodła jš lekko i uważnie, zgięta nad gotowalniš, tak że jej białe, wydęte majtki wraz z koniuszkiem koszuli zeptał kreœlone48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4ř }x} đjŘÜ@”ŞjüŠj{ˇ÷ż÷A÷ż”üż–ˇ÷ż÷A÷żMPücNL×cO#îcP-cQc Ě