ĺbkŃÉ˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙őđGî’ŕGđ@îŕ@>ŕBđEîoŕEńŮő>ŕB>RŕG>˙ęÁńŮ˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙ĂUÎíffĚ sƒ ˆ‰ÜĚnćÝÝٙťťgcněĚÝܙŸťš3>CLAS BAJKI €003‡Ż˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙Copyright (C)2000-2001 Pat Crowe. This Book Reader was distributed solely for the reading of classic books which are out of copyright. Program extends to address 3fffh. No responsibilty can be accepted for any breach of copyright nor for any other matter involved with material above this address. This material will have been added by a user of this program and not the author of this program. Please address any enquiries concerning breach of copyright or any other concerns, to that third party. óÍĆ>˙ęŔúPę ŔúQęŔ1ţ˙Íb͛ >ęa>ŕ&>ę Ŕ>˙ę ŔÍđ͜Í:Í\ÍćÍóÍ ÍBÍS ú‚˙§(Ţú ŔOÍŕ>ęŔͧ ÍÓ ÍŽ Íż ÍÓ ÍŽ ÍG ÍÓ ÍŽ úQęŔÍ|ÍĹÍr>ęÁ>xŕE>@ŕAŻŕ>ŕ˙>Óŕ@űÍ ÍvúÁˇ(ńŻęÁ́Ë VËw cËoÂÄËgÂŐË_ 9ËW -ËO ËG Ăú Ŕ<ţ >OÍŕĂú Ŕ<ţ >OÍłĂÍ ĂÍS ĚĹĂú Ŕţ(ţ(ţ(#ú Ŕţ("ţ(*ţ( *Í/ĂÍĹĂÍËĂ͘ĂÍ^ĂÍ÷ĂÍĂÍ#Ăú Ŕ=ţ˙ >OÍ|Ăú Ŕ<ţ >OÍ|Ă!>w# űÉ!6# ú6˙#6# öÉ! 6˙#6# ö6# úÉÍB͜ÍĹÉú ŔţČÍw Í ÍÓ úÁO> ‘O͜úÁOÍŽ úÁ<ţ 8>ęÁÉú Ŕţ ú ŔGÍ3 8 ř Í3 8 řÍ#@Íw  Í  úÍÓ úÁţ(=> ęÁúÁO> ‘ţ >O͜úÁOÍŽ ú Ŕţ 0<ę ŔÉú ŔţČŐĹúÁO ú Ŕţ ͟ Íw Í ÍÓ ÍŽ yţ  Ü{ę ŔÁŃÉĹú Ŕţ ú ŔĆ GÍ3  úÍ3  úúÁO Íw Í ÍÓ ÍŽ yţ  é> ę ŔÁÉ>ę Ŕ>ęÁ>ęŔę!>ęA!@}ęŔ|ęŔÍŃ!ĐŔ*§ úaŔ*§ úúŔOúŔG>š >¸ >>ęŔÉ>ęŔę!>ęA!@}ęŔ|ęŔÍ- űÍŃúŔ=ęŔ Í3  úÍĹÉÍ-(ÍŃ>ęŔúŔć€(ěÍĹÉÍŃ>ęŔúŔć€Ę˜ÍĹÉ Í3  úÍuĘ,ÍŃúŔţÂúŔţĘ#>ę Ŕ>ęŔúŔć€(ÖÍĹÉĺŐĹúŔoúŔg #F+NxĄ<(,xą úŔęŔ͡ ÍÓ ÍŽ úQęŔ>ęŔ$úŔţ(>ęŔÍŻ ÍÓ ÍŽ úQęŔ>ęŔÁŃáÉĺŐĹú Ŕţ˙(!В@§(=ůÍ3 yę Ŕ!В@y§( řÍ3 ÁŃáÉĺŐĹyę Ŕ>ęŔÍG ÍÓ ÍŽ úQęŔú ŔO>˙ę ŔÍ|ÁŃáÉĺŐĹyę Ŕţ(ţ(ţ(ţ( ţ($ţ((!pÍ(!€Í !Í! Í!°Í!ŔÍÁŃáÉÍćĺĹ~î˙" ů ôÁáÉĺŐĹú Ŕ!ů ţ(q! ţ(j!H ţ(c!p ţ(\!˜ ţ(U!Á ţ(N!Ň ţ(G!ę ţ(@! ţ (9!: ţ (2!b ţ (+!Ň &ĺŐĹ!ˆ ĺŐĹ!ŔĺŐĹ!Ú ĺŐĹ!ą ĺŐĹ!aŔ˛Ŕ*§ úÁŃáÉ Przewiń Wers Str. Roz. Wsz Liiku: Rivi Sivu Kapp LopBlättern: Zeil Seit Kapt AlleDéfiler: Ligne Page Chap ToutScrolla: Rad Sida Kap Hela Lista: Linea Pagina Cap. Tutto Blader: Lijn Blad Hfdst Alles Bla: Linje Side Kap Alle Despl.: Línea Página Cap. Todo Mudar: Linha Pagina Cap. Tudo Despl.: Línia Plana Cap. Tot ĺŐĹúŔGúŔ<¸8Í-(ÍŃ>>ę Ŕ7 ęŔ>ę Ŕ§ÁŃá§ÉĺŐĹúŔţÂO úŔţÂO úŔţ(úŔţ ÍuÍŃúŔ>ę Ŕ7 =ęŔ>ę Ŕ§ÁŃáÉĺŐĹúŔG!Đx§(~#§ ÷ô˛Ŕ*§ úÁŃá§ÉĺĹ!€6# xą řÁáÉĺŐĹy!ţ(#!@‘ţ(!€’ţ(!Ŕ“ţ(!€@y§(=ů]T! ÁÍćP* úÍćP* úÍćP* úÍćP* úÁŃáÉ> ę>ęA!  y§( ĺ>""Ŕ " úáúN"úO">ęúŔćęAÉ> ę>ęA!  y§( *GúN¸ 6*GúO¸ .Ŕ * ú>ęúŔę!úŔćęAÍŃ Í3  úÉ> ę>ęA!    ž # ÷őúŔćęAńÉĺŐĹ! Á@6# xą ř!˛Ŕ~#§(Í÷ öÁŃáÉĺĹÖ o&MD)))  0úŔţ( 8 V#F#Í' yţ őzƒ_ÁáÉĺŐĹk&)}ćđo Á ÁĹË!Ë ÁĹ{ć§(Ë8Ë=öxśw#wyśw#wÁŃáÉđ˙ˇŕ˙Íćđ@ćŕ@É>‘ŕ@É>äŕGŕHŕIÉĺŐÍć!`˜Ŕ>đ" üÍćŔ" üŃáÉĺŐ!`˜ y§(=ů> ‘W>ÍćÍ'(Í'(Í'(éőy§ ńń!`˜QÍćÍ'(Í'(Í'(éŃáÉĺĹú‚˙§(,>˙ŕO!˜`>" xą ř€>" xą ř`>" xą ř>ţŕOÁáÉĹw#< ú 6# úÁÉ!˜>"< ű! ˜"< ű!@˜6ń# úÉ!ŕ™ 6ň# ú!š>("< ű! š "< űÉ́Ĺ> ŕđđđđ/ćË7G>ŕđđđđđđđđđđ/ć°Gú€˙¨ ę˙xę€˙>0ŕú˙ÁÉţ(Ż>˙ę‚˙ÉĹ>˙ŕ$ˆ xą ű>ŕ$ÁÉőđ@ć€(đDţ‘ ôńɇ‡‡Ć€ęh˙ióúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęh˙ióúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęh˙@ióúA˙ć ů*âű ňɇ‡‡Ć€ęj˙kóúA˙ć ů*âű ňÉ>€ęj˙k@óúA˙ć ů*âű ňÉ˙ď=ď=|˙ď=˙˙ď=ď=˙ď=˙˙ď=ď=˙ď=˙˙ď=ď=ŕ˙ď=˙ď=ď=˙ď=ď=ď=ď=<ď=ď˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙˙MBFONTMonospaced @@@@@@   ŕ ŕ @ŔŔŕ``@€ @€ @ @@  `@@ @@@@@ @ @@ŕ@ @ŕ@ @`@ @@@€€ŕ     ŕ@Ŕ@@@@ŕŕ  @€€ŕŕ  `  ŕ€€  ŕ ŕ€€ŕ Ŕŕ€€ŕ  ŕŕ @@€€ŕ  ŕ  ŕŕ  ŕ ŕ@@ @ @€@ ŕŕ€@ @€ŕ  @@@ŕ ŕŕŕ€ŕŕ  ŕ   Ŕ  Ŕ  Ŕŕ€€€€€ŕŔ     Ŕŕ€€ŕ€€ŕŕ€€ŕ€€€ŕ€€€  ŕ   ŕ   ŕ@@@@@ŕ  ŕ   Ŕ   €€€€€€ŕ ŕ     ŕ      @     @ŕ  ŕ€€€ŕ    Ŕ ŕ  ŕŔ  ŕ€€ŕ ŕŕ@@@@@@      ŕ     @@     ŕ    @      ŕ@@@ŕ @@@€ŕ`@@@@@`€€@@@ ` `@ ŕ@ ŕ ŕ ŕ€€ŕ   ŕŕ€€€ŕ ŕ   ŕŕ ŕ€ŕ`@ŕ@@@@ŕ  ŕ ŕ€€Ŕ    @@@@@@ @€€  Ŕ  @@@@@@  ŕ   Ŕ    ŕ   ŕŕ  ŕ€€ŕ  ŕ Ŕ €€€ŕ€ŕ ŕ@`@@@     ŕ    @   ŕ   @     ŕ ŕŕ @€ŕ @@€@@ @@@@@@@€@@ @@€`€ŕŕŕŕŕŕŕ@ €`€ @ŕ     ŕ@€`@ŕ@@@@Ŕ   @ŕ@@@@@@ŕ@@@ŕ@@ € @€  @ŕ€ŕ ŕ @€@ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕŕ     ŕ @€@    ŔŔŕŕ`@ŕ@@ @ŕ€ŕ ŕ€@ @€ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕ@@@@@@@ŕ€€ŕ@€€€ Ŕ€ŕ @ ŕ  ŕ   0@@@@@@ŕ€ŕ ŕ ŕ ŕ€ŕŕ ŕ ŕ @€@ ŕ Ŕŕ€€@ŕ @@€ŕŕ ŕ@ŕ@ŕŔ @€ŕ@@`@Ŕ@@@€ŔŔŔŕ€€       @€Ŕ@Ŕŕ ŕ ŕ ŕ ŕ€@ @€@@@€ ŕ @@@ŕ @ŕŕ`ŕ€ ŕ @ŕ @€ŕ€@ŕ ŕ  @ŕ ŕ @ ŕ ŕ `€ŕ ŕ  ŕ ŕ @ŕ ŕ @ŕ€€€€ŕŕ€€€€ŕ@ €@ŕ€ŕ€ŕ @ŕ€ŕ€ŕŕ€€ŕ€€ŕ  ŕ€ŕ€ŕ€@ŕ@@ŕ @ŕ@@ŕ@ ŕ@@ŕ ŕ@@ŕŔ  ŕ  Ŕ @ ŕŕ  €@ŕ  ŕ@ŕ    ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕ ŕ  ŕ @ ŕ  ŕ  ŕ€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  @@Ŕ€ŕ ŕ€ŔŔ Ŕ  Ŕ€€@ŕ ŕ ŕ @ŕ ŕ ŕ@ ŕ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ@ŕ ŕ ŕ @ŕ€€€ŕŕ€€ŕ@ €@ŕ ŕ€ŕ @ŕ ŕ€ŕŕ ŕ€ŕ  ŕ ŕ€ŕ€@@@@@@€@@@@@ €€€€ @@@@@ @  ŕ ŕ @ŕ   €@ŕ ŕ @ŕ  ŕ@ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ   ŕ@ŕ@ŕ ŕ ŕ€@  ŕ @  ŕ@   ŕ   ŕ @  ŕ ŕ€€ŕ ŕ€€   ŕ ŕMBFONTVariable pitch €€€€€€  PPřPřPP x ř(đ ŔČ @˜ŕ  @° Đ€€@€€€€€@€@@@@@€@ŕ@ @ŕ@@€Ŕ€ @@@€€@     @@Ŕ@@@@ŕŕ  @€€ŕŕ  `  ŕ€€  ŕ ŕ€€ŕ Ŕŕ€€ŕ  ŕŕ @@€€ŕ  ŕ  ŕŕ  ŕ ŕ€€@@€ @€@ ŔŔ€@ @€ŕ  @@@ŕ ŕŕŕ€ŕŕ  ŕ   Ŕ  Ŕ  Ŕŕ€€€€€ŕŔ     Ŕŕ€€ŕ€€ŕŕ€€ŕ€€€ŕ€€€  ŕ   ŕ   ŕ@@@@@ŕ  ŕ   Ŕ   €€€€€€ŕˆŘ¨ˆˆˆˆˆˆČ¨˜ˆˆŕ     ŕŕ  ŕ€€€ŕ    Ŕ ŕ  ŕŔ  ŕ€€ŕ ŕŕ@@@@@@      ŕ      @ˆˆˆ¨¨¨P   @      ŕ@@@ŕ @@@€ŕŔ€€€€€Ŕ€€@@@ Ŕ@@@@@Ŕ@ ŕ€@ŕ ŕ ŕ€€ŕ   ŕŕ€€€ŕ ŕ   ŕŕ ŕ€ŕ`@ŕ@@@@ŕ  ŕ ŕ€€Ŕ    €€€€€€@@@@@@€€€  Ŕ  €€€€€€€ř¨¨¨¨ŕ    @   @ŕ   Ŕ€ŕ   ` ࠀ€€ŕ€ŕ ŕ€Ŕ€€€Ŕ    ŕ    @ˆ¨¨¨P  @     ŕ ŕŕ @€ŕ @@€@@ €€€€€€€€@@ @@€P ŕŕŕŕŕŕŕ`€€`€€`ŕ     ŕ@€`@ŕ@@@@Ŕ  ¨@ŕ@@@@@@ŕ@@@ŕ@@ € @€P @ŕ€ŕ ŕ @€@ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕŕ     ŕ@€€@HHŔŔđřP ü\T @ŕ€ŕ ŕ€@ @€ @ŕ€ŕ ŕŕ     ŕ @ŕ @€ŕ @ŕ @€ŕ€€€€€€@ŕ€€ŕ@€€€ Ŕ€ŕˆpPpˆŕ  ŕ  °€€€€€€ŕ€ŕ ŕ ŕ x„´¤´„xŕ ŕ ŕ$HH$ŕ Ŕx„´¤„x@ŕ @@€ŕŕ ŕ@ŕ@ŕŔ @€ŕ@@`Ŕ@@@@€   ŕ€€ĐĐPPPPP€€Ŕ@Ŕŕ ŕ ŕ ŕ ŕH$H€€€  (8€€€°ˆ 8ŕ ŕ(č @ŕ @€ŕ€@ŕ ŕ   @ŕ ŕ  @ ŕ ŕ P ŕ ŕ  ŕ ŕ  @ŕ ŕ  @ŕ€€€€ŕŕ€€€€ŕ@ €@ŕ€ŕ€ŕŕ€€ŕ€€ŕ ŕ€€ŕ€€ŕ  ŕ€ŕ€ŕ€@ŕ@@ŕ @ŕ@@ŕ@ ŕ@@ŕ ŕ@@@ŕpHHčHHp¨ˆČ¨˜ˆ€@ŕ  ŕ@ŕ    ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕPpˆˆˆp @ řˆ˜¨Čˆř€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  @@Ŕ€ŕ ŕ€Ŕ@ Ŕ  Ŕ€€@ŕ ŕ ŕ @ŕ ŕ ŕ@ ŕ ŕ ŕP ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ ŕ@ŕ ŕ ŕ @ŕ€€€ŕŕ€€ŕ@ €@ŕ ŕ€ŕ @ŕ ŕ€ŕŕ ŕ€ŕ  ŕ ŕ€ŕ€@@@@@@€€€€€@ @@@@ @@@@@ @ p` @ŕ    €@ŕ  ŕ @ŕ   ŕ@ ŕ  ŕP ŕ  ŕ ŕ   ŕ@ŕ@ř¨¨ř@€@   ŕ @   ŕ@    ŕ    ŕ @  ŕ ŕ€€ŕ  ŕ€€   ŕ ŕ¸c€H STŤ\€˙c€ ¤ ť Ëc€†(§&-,P4€ }0’ c€ :ß î;ś/€ "BAJKI I PRZYPOWIEŒCI" IGNACY KRASICKI Z CZʌCI PIEWSZEJ ABUZEI I TAIR   "Winszuj, ojcze - rzekł Tair - w dobrym jestem stanie: Jutrom szwagier sułtana i na polowanie Z nim wyjeżdżam". Rzekł ojciec: "Wszystkoto odmienne: Łaska pańska, gust kobiet, pogody jesienne". Jakoż zgadł, piękny projekt wcale się nie nadał: Sułtan siostrę odmówił, cały dzień deszcz padał. POTOK I RZEKA Potok, z wierzchołka góry lecšcy z hałasem, Œmiał się z rzeki; spokojnie płynęła tymczasem. Nie stało wód u góry, gdy œniegi stopniały,Aż z owego potoka strumyk tylko mały. Co gorsza, ten, co zaczšł z hałasem i krzykiem, Wpadł w rzekę i na koniec przestał być strumykiem. KULAWY I ŒLEPY Niósł œlepy kulawego, dobrze im się działo;Ale że to œlepemu nieznoœne się zdało, Iż musiał zawżdy słuchać, co kulawy prawi, Wzišł kij w rękę: "Ten - rzecze - z szwanku nos wybawi". Idš; a wtem kulawy krzyknie: "Umknij w lewo!" Œlepy wprost i, choć z kijem, uderzył łbemw drzewo. Idš dalej; kulawy przestrzega od wody - Œlepy w bród: sakwy zmaczał, nie wyszli bez szkody* Na koniec, przestrzeżony, gdy nie mijał dołu, I œlepy, i kulawy zginęli pospołu. I ten winien, co kijem bezpieczeństwo mierzył, J ten, co bezpieczeństwa głupiemu powierzył. ORZEŁ I JASTRZĽB Orzeł, nie chcšc się podłym polowaniem bawić, Postanowił jastrzębia na wróble wyprawić. Przynosił jastrzšb wróble, jadł je orzeł smacznie; Zaprawiony na koniec przysmaczkiem nieznacznie, Kiedy go coraz żywszy apetyt przenika - Zjadł ptaszka na œniadanie, na obiad ptasznika, SZCZUR I KOT "Mnie to kadzš" - rzekł hardzie do swego rodzeństwa Siedzšc szczur na ołtarzu podczas nabożeństwa. Wtem, gdy się dymem kadzidł zbytecznych zakrztusił, Wpadł kot z boku na niego, porwał i udusił.BARAN DANY NA OFIARĘ Widzšc, że wieńce kładš, że mu rogi złocš, Pysznił się tłusty baran, sam nie wiedział o co. Aż gdy postrzegł oprawcę, a ten powróz bierze, Aby go poniewolnie cišgnšł ku ofierze. Poznał swój błšd; rad nierad wypełnił los srogi. Nie pomogły mu wieńce i złocone rogi. BRYŁA LODU I KRYSZTAŁ   Bryła lodu spłodzona z kałuży bagnistéj Gniewała się na kryształ, że był przeŸroczysty. Modli się więc do słońca. Słońce zajaœniało, Szklni się bryła, ale jej coraz ubywało; I tak, chcšc los polepszyć niewczesnym kłopotem, Stajała, wsiškła w bagno i stała się błotem. STARY PIES I STARY SŁUGA Póki gonił zajšce, póki kaczki znosił, Kasztan, co chciał, u pana swojego wyprosił. Zstarzał się. Aż z owego pańskiego pieœcidła Psisko stare, niezdatne oddano do bydła. Widzšc, że pies, nieborak, oblizuje koœci, Żywił go stary szafarz, niegdyœ podstaroœci SYN I OJCIEC Każdy wiek ma goryczy, ma swoje przywary; Syn się męczył nad ksišżkš, stękał ojciec stary. Ten nie miał odpoczynku, a tamten swobody: Płakał ojciec, że stary; płakał syn, że młody. PTASZKI W KLATCE "Czegóż płaczesz? - staremu mówił czyżykmłody - Masz teraz lepsze w klatce niż w polu wygody". "Tyœ w niej zrodzon - rzekł stary - przeto ci wybaczę; Jam był wolny, dziœ w klatce - i dlatego płaczę". LEW i ZWIERZĘTA Lew, ażeby dał dowód, jak wielce łaskawy,Przypuszczał konfidentów do swojej zabawy. Polowali z nim razem, a na znak miłoœci On jadł mięso, kompanom ustępował koœci. Gdy się więc dobroć taka rozgłosiła wszędy, Chcšc im jawnie pokazać większe jeszcze względy, Ażeby się na jego łasce nie zawiedli, Pozwolił, by jednego spoœród siebie zjedli. Po pierwszym poszedł drugi i trzeci, i czwarty. Widzšc, że się podpaœli, lew, choć nieobżarty, Żeby ujšć drapieży, a sobie zakału, Dla kary, dla przykładu, zjadł wszystkich pomału. RYBKA MAŁA I SZCZUPAK Widzšc w wodzie robaka rybka jedna mała,Że go połknšć nie mogła, wielce żałowała. Nadszedł szczupak, robak się przed nim nie osiedział, Połknšł go, a znim haczyk, o którym nie wiedział. Gdy rybak na brzeg cišgnšł zdobycz okazałš, Rzekła rybka: "Dobrze to czasem być i małš" Z CZʌCI DRUGIEJ NIEDWIED I LISZKA Rozumiejšc, że będzie towarzyszów bawił, NiedŸwiedŸ, według zwyczaju, nic do rzeczy prawił. Znudzeni tymi bajki, gdy wszyscy drzymali, Gniewał się wilk na liszkę, że niedŸwiedzia chwali. Rzekła liszka: "Mnie idzie o ochronę skóry: Niezgrabnš ma wymowę, lecz ostre pazury." PIENIACZE Po dwudziestu dekretach, trzynastu remisach, Czterdziestu kondemnatach, szeœciu kompromisach Zwyciężył Marek Piotra; a że się zbogacił, Ostatnie trzysta złotych za dekret zapłacił. Umarł Piotr, umarł Marek, powróciwszy z grodu: Ten, co przegrał, z rozpaczy; ten, co wygrał, z głodu. LEW I ZWIERZĘTA Gdy się wszystkie zwierzęta u lwa znajdowały, Był dyskurs: jaki przymiot w zwierzu doskonały. Słoń roztropnoœć zachwalał, żubr mienił powagę, Wielbłšdy wstrzemięŸliwoœć, lamparty odwagę; NiedŸwiedŸ moc znamienitš, koń ozdobnš postać, Wilk staranie przemyœlne, jak zdobyczy dostać, Sarna kształtnš subtelnoœć, jeleń piękne rogi, Ryœ odzienie wytworne, zajšc ršcze nogi; Pies wiernoœć, liszka umysł w fortele obfity, Baran łagodnoœć, osieł żywot pracowity. Rzekł lew, gdy się go wszyscy o zdanie pytali: "Według mnie ten najlepszy, co się najmniej chwali". OWIECZKA I PASTERZ Strzygšc pasterz owieczkę nad tym się rozwodził, Jak wiele prac ponosi, żeby jej dogodził. Że milczała: "Niewdzięczna!" - żwawie jš ofuknie. Więc rzekła: "Bóg ci zapłać... a z czego te suknie?" KONIE I FURMAN Koniom, co szły przy dyszlu, powtarzał woŸnica: "Nie dajcie się wyprzedzić tym, co sš u lica". Goniły się pod wieczór zaczšwszy od rana. Wtem jeden z przechodzšcych rzecze do furmana: "Cóż ci stšd, że cię słucha głupich bydlšt rzesza?" A furman: "Konie głupie, ale wóz pospiesza". KOMAR I MUCHA Mamy latać, latajmyż nie górnie, nie nisko. Komar muchy tonšcej majšc widowisko, Że nie wyżej leciała, nad niš się użalił; Gdy to mówił, wpadł w œwiecę i w ogniu się spalił. Z CZʌCI TRZECIEJ   ORACZE I JOWISZ Posiał jeden na górze, a drugi na dole. Rzekł pierwszy: "Pragnę deszczu"; drugi: "Suszš wolę". Kiedy się więc z proœbami poczęli rozwodzić, Jowisz, chcšc obu żšdzy obficie dogodzić, Ustawicznie niziny suszył, góry moczył. Przyszło zbierać, aż każdy poznał, że wykroczył: Bo zboże traktowane w kontr swojej naturze, Spaliło się w nizinie, wymokło na górze. DZIECIĘ I OJCIEC Bił ojciec rózgš dziecię, że się nie uczyło; Gdy odszedł, dziecię rózgę ze złoœci spaliło. Wkrótce znowu Jaœ krnšbrny na plagi zarobił, Ojciec rózgi nie znalazł - i kijem go obił. DEWOTKA Dewotce służebnica w czymsiœ przewiniła Właœnie natenczas, kiedy pacierze kończyła. Obróciwszy się przeto z gniewem do dziewczyny, Mówišc właœnie te słowa: "... i odpuœć namwiny, Jako my odpuszczamy" - biła bez litoœci. Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożnoœci. WINO I WODA Przymawiało jednego razu wino wodzie: "Ja panom, a ty chłopom jesteœ ku wygodzie". "Nie piłoby cię państwo - rzecze woda skromnie - Gdyby nie chłop dał na cię, co chodzi pić domnie". PAN I PIES Pies szczekał na złodzieja, całš noc się trudził; Obili go nazajutrz, że pana obudził. Spał smaczne drugiej nocy, złodzieja nie czekał; Ten dom skradł; psa obili za to, że nie szczekał. ORZEŁ I SOWA Na jednym drzewie orzeł gdy z sowš nocował, Że tylko w nocy widzi, bardzo jej żałował. Dziękowała mu sowa za politowanie. Wtem, uprzedzajšc jeszcze zorze i œwitanie, Wkradł się strzelec pod drzewo; sowa to postrzegła I do orła natychmiast z przestrogš pobiegła. Uszli œmierci; a wtenczas rzekł orzeł do sowy: "Gdybyœ nie była œlepš, nie byłbym ja zdrowy". SŁOWIK I SZCZYGIEŁ Rzekł szczygieł do słowika, który cicho siedział: "Szkoda, że krótko œpiewasz". Słowik odpowiedział: "Co mi dała natura, wypełniam to wiernie. Lepiej krótko, a dobrze, niż długo, a miernie". FURMAN I MOTYL Ugrzšzł wóz, ani ruszyć już się nie mógł wbłocie; Ustał furman, ustały i konie w robocie. Motyl, który na wozie siedział wtenczas prawie, Sšdzšc, że był ciężarem w takowej przeprawie, Pomyœli! sobie: "Litoœć nie jest złym nałogiem". Zleciał i rzekł do chłopa: "JedŸże z Panem Bogiem!" Z CZʌCI CZWARTEJ JAGNIĘ I WILCY Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie. Dwóch wilków jedno w lesie nadybali jagnię;Już go mieli rozerwać, rzekło: "Jakim prawem?" "Smacznyœ, słaby i w lesie!" - Zjedli niezabawem. ŻÓŁW I MYSZ Że zamknięty w skorupie niewygodnie siedział, Żałowała mysz żółwia; żółw jej odpowiedział: "Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny; Prawda, nie jest wspaniały - szczupły, ale własny". PAW I ORZEŁ Paw się dšł, szklnišce pióra gdy wspaniale toczył. Orzeł górnie bujajšc, gdy go w locie zoczył, Rozœmiał się i przeleciał. Wrzasnšł paw - w œmiech ptacy. "Nie znajš się - powtarzał - na rzeczach prostacy". "Znajš się - rzekł mu orzeł - wdzięk cenić umiejš, Ale gardzš przysadš i z dumnych się œmiejš". CZŁOWIEK I WILK Szedł podróżny w wilczurze, zaszedł mu wilk drogę. "Znaj z odzieży - rzekł człowiek - co jestem, co mogę". Wprzód się rozœmiał, rzekł potem człeku wilk ponury; "Znam, żeœ słaby, gdy cudzej potrzebujeszskóry". ATŁAS I KITAJ Atłas w sklepie z kitaju żartował do woli; Kupił atłas pan sędzic, kitaj pan podstoli. A że trzeba pieniędzy dać było kupcowi, Kłamał się bardzo nisko atłas kitajowi. Gdy przyszło dług zapłacić, a dłużnik się wzbraniał, Co rok się potem kitaj atłasowi kłaniał. DOBROCZYNNOŒĆ Chwaliła owca wilka, że był dobroczynny; Lis to słyszšc spytał jš: "W czymże tak uczynny?" "I bardzo - rzecze owca - niewiele on pragnie. Moderat! Mógł mnie zajeœć, zjadł mi tylko jagnię". SKĽPY Chciał się skšpy obwiesić, że talera stracił. Żeby jednak za powróz dwóch groszy nie spłacił, Ukradł go po kryjomu. Postrzegli sšsiedzi. Kiedy więc, osšdzony na œmierć, w jamie siedzi, Rzekł, gdy jedni żałujš, a drudzy go cieszš: "To szczęœcie, że mnie przecież bez kosztupowieszš". JASTRZĽB I SOKÓŁ Niech zważa, z kim ma sprawę, kto chce być junakiem. Jastrzšb, że się z niejednym dobrze spotkał ptakiem, Chciał sokoły wojować; œmiał się sokół lotny. Na koniec z zuchwałoœci takowej markotnyPorwał go, a gdy ostre szpony wskroœ przebodły, Rzekł: "Daruję cię życiem, boœ dla mnie zbyt podły". Szpecš sławę zwycięstwa mdłe nieprzyjacioły; Jastrzębie na przepiórki, orły na sokoły. WILK I OWCE Wilk, chociaż to ostrożny, przecie że żarłoczny, Postrzegł œcierwo, chciał dostać i wpadł w dół poboczny. Siedzi w jamie a wzdycha; wtem owieczki słyszy. Patrzš w dół, aż wilk w jamie siedzi, ledwodyszy. Odezwał się na koniec, rzekł do nich powolnie: "Nie wpadłem, za pokutę siedzę dobrowolnie; Trzeba czynić pokutę za boje, za groŸby, Za to, żem was pożerał..." Owce zatem w proœby; "WynidŸ z dołul..." - "Nie wyjdę!..." - "My będziempodnosić!" Droży się wilk, na koniec dal się im uprosić.Jęły się więc roboty i tak pracowały, Że go ze dna samego jamy wydostały. Wyszedł, a zawdzięczajšc nierozumnej kupie, Pojadł, pogryzł, podusił wszystkie owce głupie. Z PRZYDATKU DO "BAJEK I PRZYPOWIEŒCI" SNYCERZ I STATUA Snycerz za to, że nieraz na klocu odpoczšł,Statuę Herkulesa robić z niego poczšł. Jeszcze ršk nie dokończył, już rycerz zuchwały Niekontent, że był w sieniach, chciał osišœć dom cały. Zlškł się snycerz nad takim wdzięcznoœci owocem; Ucišł ręce i nogi - kloc został się klocem MATEDORY Póki trwała chapanka między kartowniki, Bił kinal z pancerolš króle i wyżniki. Skończyła się chapanka, zaczęto grę innš, Aż owa pancerolš szóstkš tylko winnš. Tym smutniejszy był koniec, im milsze poczštki; Biła króle, biły jš potem i dziewištki. DRZEWO Wielbił drzewo grzejšc się człowiek przy kominie. Rzekło drzewo: "Cóż po tym! - grzeje, ale ginie". KONIEC Zmordował się na koniec ten, co bajki prawił, Żeby więc do ostatka słuchaczów zabawił, Rzekł: "Powiem jeszcze jednš, o której nie wiecie: Bajka poszła w wędrówkę. Wędrujšc po œwiecie Zaszła w lasy głębokie; okrutni i dzicy Napadli jš z hałasem wielkim rozbójnicy, A widzšc, ze ubrana bardzo podle była, Zdarli suknie - aż z bajki Prawda się odkryła". BAJKI NOWE: Z CZʌCI PIERWSZEJ ALEGORIA Wszędzie się znajdzie rozum, byle tylko szukać, A nawet i jegomoœć, kiedy zacznie fukać, I jejmoœć, gdy rozprawia, I nasz ksišdz, gdy przymawia, Majš go pod ostatkiem i pięknie, i wiele. Jakoż się to wydało w Przewodniš Niedzielę. Gadał ksišdz o Adamie I o bramie, I o wężu, i o Ewie, I o jabłku, i o drzewie... Po kazaniu do karczmy rzecz się wytoczyła. Pan wójt, co to ma rozum i nauki siła: "A wiecie, co ksišdz prawił? - rzekł całej gromadzie - Oto u nas sš sady, a drzewa sš w sadzie, A na drzewach sš jabłka w wielkiej obfitoœci: Adam - pan, Ewa - jejmoœć, a wšż - podstaroœci". PUCHACZE Małżonka puchaczowa, męża swego godna, A więc płodna, Urodziła szeœć sowišt, puchaczków też nieco; Zrazu słabe, dalej lecš. Raz, gdy na zwykłe igrzyska Ponad puste stanowiska Nabujawszy się do sytu, Wróciły do swego bytu, To jest w dziurę przy kominie, Pani matka, w córce, synie, Wnukach, wnuczkach spoważniona, Przyjmujšc do swego łona, Jak ot zawsze panie matki, Rzekła: "Cóż tam, moje dziatki? Cóż tam słychać?" A więc wzdychać: "Za naszych czasów wszystko coœ szło sporzej, Teraz raz w raz coraz gorzej". W tej tak wielkiej troskliwoœci Najmłodsze puchaczštko, faworyt jejmoœci, Ozwało się: "Jakeœmy tylko wylecieli, Wszystkie ptaki zaniemieli, W kšty każdy jšł się cisnšć, Żaden nie œmiał ani pisnšć: My tylko same bujały. Cóż tam w krzaczkach ptaszek mały, Co go to zowiš słowikiem, Odzywał się smutnym krzykiem. Ale i ten nic œmiał mruczyć, Skoro my zaczęły huczyć". Po sercu, jak to mówiš, matkę pogłaskało,Że się tak pięknie udało; Najbardziej, iż pieszczoszek tak dzielnie wymowny. Myœlšc jednak, iż trzeba dać obrok duchowny, Rzekła: "Choć wasz głos piękny, chociaż lottak spory, Uczcie się miłe dziatki i z tego pokory. Dobrze to jest, iż cudzš ułomnoœć przebaczem: Nie każdemu dał Pan Bóg rodzić się puchaczem". WILCZKI Pstry jeden, czarny drugi, a bury najmniejszy, Trzy wilczki wadziły się, który z nich piękniejszy. Mówił pierwszy: "Ja rzadki!" Mówił drugi: "Ja gładki!" Mówił trzeci: "Ja taki jak i pani matka!" Trwała zwadka. Wtem wilczyca nadbiegła, Gdy w niezgodzie postrzegła: "Cóż to - rzecze - same w lesie Wadzicie się!" Więc one w powieœć, jak się rzecz działa. Gdy wysłuchała: "Idzie tu wam o skórę - rzekła - miłe dzieci, Która zdobi, która szpeci. Nasłuchałam się tego już to razy kilka, Nie przystoi to na wilka Wcale. Ale Jak będziecie tak w kupie Dysputować się, głupie, Wiecie, kto nie zbłšdzi? Oto strzelec was pozwie, a kusznierz osšdzi". KONIE Koń maneżowy zszedł się z stadniczym, Rzekł: "Tyœ jest niczym. Jeżeli mnie będziesz prosić, Nauczę cię człeka nosić: Jak suwać rowy, Jak biec na łowy, Jak stšpać w cišgu, Jak być w zaprzšgu". A ja, nieuk - rzekł stadny - o to cię nie proszę; Może Ÿle, że nie umiem - lepiej, że nie noszę". Z CZʌCI DRUGIEJ MYSZY Każdy się swoim zatrudnia kłopotem? Myœlały myszy, co tu robić z kotem. Mówiły jedne: "Darami go skusić!" Mówiły drugie; "Lepiej go udusić!" Wtem się odezwał szczur szczwany, bo stary: "Próżne tu groŸby, próżne i ofiary. I dary weŸmie, i przysięgi złamie! Najlepiej cicho siedzieć sobie w jamie, A opatrzywszy zewszšd bez łoskotu Ani być z kotem, ani przeciw kotu". NOGA I BUT Wiedli wojnę i srogš But z nogš. Ten jš winował, Że się na niej psował; Tamta, iż jš uciskał. Wdał się w to szewc, co zyskał, A w pokorze i trwodze Kłaniajšcy się nodze. Gromišc buta rzekł, groŸno wstrzšsajšc narzędzie: "Szanuj nogę, choć cię drze - but bez niej nie będzie". MŁOT Z KOWADŁEM Raz zagadło Młot kowadło "Czemu w robocie, Młocie, Choć się też raz nie znudzisz?" I mnie darmo dokuczasz, i sam próżno się trudzisz?" "Alboż z ochoty Pracujš młoty? - Rzekł zagadniony - Nie ja mam być winiony; ˝\ˆŠj ľAÔ48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4 @ďR /ß3€ Y €,+9 €˙˙Ten nas nagli, co robi. A gdy oręż sposobi W pracy, trzasku, pożarze, My się mœciemy, on karze". PRZYJACIELE Zajšczek jeden młody Korzystajšc z swobody Pasł się trawkš, ziółkami w polu i ogrodzieZ każdym w zgodzie. A że był bardzo grzeczny, rozkoszny i miły, Bardzo go inne zwierzęta lubiły. I on też, używajšc wszystkiego z weselem,Wszystkich był przyjacielem. Raz gdy wyszedł w œwitanie i bujał po łšce, Słyszy przerażajšce Głosy tršb, psów szczekania, trzask wielki po lesie. Stanšł... Słucha... Dziwuje się... A gdy się coraz zbliżał ów hałas, wrzask srogi, Zajšc w nogi. WspojŸrzy się poza siebie; aż tu psy i strzelcel Strwożon wielce, Przecież wypadł na drogę, od psów się oddalił. Spotkał konia, prosi go, iżby się użalił: "WeŸ mnie na grzbiet i unieœ!" Koń na to: "Nie mogę Ale od innych będziesz miał pewnš załogę".Jakoż wół się nadarzył. "Ratuj, przyjacielu!" Wół na to: "Takich jak ja zapewne niewielu Znajdziesz, ale poczekaj i ukryj się w trawie, Jałowica mnie czeka, niedługo zabawię. A tymczasem masz kozła, co ci dopomoże".Kozieł: "Żal mi cię, niebożę! Ale ci grzbietu nie dam, twardy, nie dogodzi: Oto wełniasta owca niedaleko chodzi, Będzie ci miętko siedzieć". Owca rzecze: Ja nie przeczę, Ale choć cię uniosę pomiędzy manowce, Psy dogoniš i zjedzš zajšca i owcę. Udaj się do cielęcia, które się tu pasie". - "Jak ja ciebie mam wzišć na się, Kiedy starsi nie wzięli?" - cielę na to rzekło; I uciekło. Gdy więc wszystkie sposoby ratunku upadły, Wœród serdecznych przyjaciół psy zajšca zjadły. CHŁOP I CIELĘ Nie sztuka zabić, dobrze zabić sztuka - Z bajki nauka. Szedł chłop na jarmark, cišgnšc cielę na powrozie. W lesie, w wšwozie, W nocy burza napadła, a gdy wiatry œwiszczš, Wœród ciemnoœci postrzegł wilka po oczach, co błyszczš. Więc do pałki; jak jšł machać nie myœlawszy wiele, Zamiast wilka, który uciekł, zabił swoje cielę. Trafia się to i nie w lesie, panowie doktorzy! Leki - pałka, wilk - choroba, a cielęta - chorzy. Z CZʌCI TRZECIEJ WÓZ Z SIANEM Przy powrozie Na wozie Wielki ciężar konie wlekły, Więc sobie rzekły; "Aby naszš pracę skrócić, Starajmy się wóz wywrócić". I tak się stało, Siano się w wozie zmaczało. Ale czego nie dociekły: Cięższe, bo zmokłe, do domu przywlekły. A nim wyschło bywszy w wodzie, Pracowały trzy dni w głodzie. GĘSI Gęsi, iż Rzym uwolniły, Wielbione były; A że się to i w nocy, i krzyczeniem działo, Ujęte chwałš Szły na radę i stanęło, Aby zaczšć nowe dzieło: W krzyczeniu się nie oszczędzić, Lisy z łasa wypędzić. Więc wspaniałe a żwawe Poszły w nocy i wrzawę W lesie zrobiły, Lisy zbudziły. A te, gdy z jam wypadły, Zgryzły gęsi i zjadły. WINO SZAMPAŃSKIE Niezłe to bywa czasem, co przymusi. Mruczało wino, iż go czopek dusi, I żwawe wielce, Wrzało w butelce. I poty wrzało, aż go się pozbyło. Ale cóż się wydarzyło? Przez połowę wyleciało, Co zostało, wywietrzało; Aż na koniec własnym czynem Poszło w ocet, bywszy winem. Z CZʌCI CZWARTEJ KOT I KOGUT Kot sprawiedliwy koguta dławił Za to, iż się czynami zbyt złymi osławił. A te czyny były takie; Budził zwierzęta wszelakie, A budzić się nie godzi, Sen przerwany zdrowiu szkodzi. Małżeńskiej wiary koty wielbiciele - On miał żon wiele; A co gorzej, nieprzykładnie, Szkaradnie, Bez względu na pokrewieństwa Wchodził w małżeństwa. Dławišcemu, Jak mógł, rzekł po swojemu Dławny: "Sędzio sławny! Przykładny kocie! Wiem ja o twojej żarliwej cnocie I kiedy się jej dziwię, Pozwól, niech się też usprawiedliwię: Mój ród jeœli rozpładzam, Ludziom przeto dogadzam, Piejšc budzę do pracy; I majętni, i żebracy Dlatego mnie chowajš". - "Na tobie się nie znajš - Rzekł kot. - A że ja głodny, Więc ty życia niegodny". FILOZOF I CHŁOP Wielki jeden filozof, co wszystko posiadał, Co bardzo wiele myœlał, więcej jeszcze gadał, Dowiedział się o drugim, który na wsi mieszkał. Nie omieszkał I kolegę odwiedzieć, I od niego się dowiedzieć, Co umiał i skšd była ta jego nauka; Znalazł chłopa nieuka, Bo i czytać nie umiał, a więc ksišżek nie miał. Oniemiał. A chłop w œmiech: "Moje księgi - rzekł - wszystkiena dworze: Wół, co orze, Sposobi mnie do pršcy, uczy cierpliwoœci, Pszczoła pilnoœci, Koń, jak być zręcznym, Pies, jak wiernym i wdzięcznym, A sroka, co na płocie ustawicznie krzeczy, Jak lepiej milczyć niŸli gadać nic do rzeczy". LWICA I MACIORA Złe to, gdy się podli szczycš. Zeszła się raz œwinia z lwicš, Więc w dyskursa. W tych przewlekła, Z żalem œwinia lwicy rzekła: "Żal mi ciebie, luboœ godna, Luboœ zacna, żeœ mniej płodna. Patrz na mojš zgraję œwinków: Co tu córek, co tu synkowi A wszystikie jednym pomiotem". Rzekła lwica: "Wiem ja o tem. RódŸ ty dziesięć, cztery, dwa, Ja jednego, ale lwa", MALARZE Dwaj portretów malarze słynęli przed laty: Piotr dobry, a ubogi. Jan zły, a bogaty. Piotr malował wybornie, a głód go uciskał,Jaa mato i Ÿle robił, więcej jednak zyskał. Dlaczegoż los tak różny mieli ci malarze? Piotr malował podobne, Jan piękniejsze twarze. DO DZIECI CZAPLA, RYBY I RAK Czapla stara, jak to bywa, Trochę œlepa, trochę krzywa, Gdy już ryb łowić nie mogła, Na taki się koncept wmogła. Rzekła rybom: "Wy nie wiecie, A tu o was idzie przecie". Więc wiedziec chciały, Czego się obawiać miały. "Wczora Z wieczora Wysłuchałam, jak rybacy Rozmawiali: wiele pracy Łowić wędkš lub więcierzem; Spuœćmy staw, wszystkie zabierzem, Nie będš mieć otuchy, Skoro staw będzie suchy." Ryby w płacz, a czapla na to: "Boleję nad waszš stratš, Lecz można temu zaradzić, I gdzie indziej was osadzić; Jest tu drugi staw blisko, Tam obierzecie siedlisko, Chociaż pierwszy wysuszš, Z drugiego was nie ruszš". "Więc nas przenieœ!" - rzekły ryby: Wzdrygnęłš się czapla niby; Dała się na koniec użyć, Zaczęłš służyć. Brała jednš po drugiej w pysk, niby nieœć majšc, I tak pomału zjadajšc. Zachciało się na koniec skosztować i raki. Jeden z nich widzšc, iż go czapla niesie w krzaki, Postrzegł zdradę, o zemstę się zaraz pokusił. Tak dobrze za kark ujšł, iz czaplę udusił. Padła nieżywa: Tak zdrajcom bywa. KAŁAMARZ I PIÓRO Powadził się raz kałamarz na stoliku z piórem, Kto œwieżo napisanej księgi był autorem. Nadszedł ten, co ja pisał, rozœmiał sie z bajarzów. Wieleż takich na œwiecie piór i kałamarzów -------Konwersja: rpg6@go2.pl EC Bił ojciec rózgš dziecię, że się nie uczyło; Gdy odszedł, dziecię rózgę ze złoœci spaliło. Wkrótce znowu Jaœ krnšbrny na plagi zarobił, Ojciec rózgi nie znalazł - i kijem go obił. DEWOTKA Dewotce służebnica w czymsiœ przewiniła Właœnie natenczas, kiedy pacierze kończyła. Obróciwszy się przeto z gniewem do dziewczyny, Mówišc właœnie te słowa: "... i odpuœć namwiny, Jako my odpuszczamy" - biła bez litoœci. Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożnoœci. WINO I WODA Przymawiało jednego razu wino wodzie: "Ja panom, a ty chłopom jesteœ ku wygodzie". "Nie piłoby cię państwo - rzecze woda skromnie - Gdyby nie chłop dał na cię, co chodzi pić domnie". PAN I PIES Pies szczekał na złodzieja, całš noc się trudził; Obili go nazajutrz, że pana obudził. Spał smaczne drugiej nocy, złodzieja nie czekał; Ten dom skradł; psa obili za to, że nie szczekał. ORZEŁ I SOWA Na jednym drzewie orzeł gdy z sowš nocował, Że tylko w nocy widzi, bardzo jej żałował. Dziękowała mu sowa za politowanie. Wtem, uprzedzajšc jeszcze zorze i œwitanie, Wkradł się strzelec pod drzewo; sowa to postrzegła I do orła natychmiast z przestrogš pobiegła. Uszli œmierci; a wtenczas rzekł orzeł do sowy: "Gdybyœ nie była œlepš, nie byłbym ja zdrowy". SŁOWIK I SZCZYGIEŁ Rzekł szczygieł do słowika, który cicho siedział: "Szkoda, że krótko œpiewasz". Słowik odpowiedział: "Co mi dała natura, wypełniam to wiernie. Lepiej krótko, a dobrze, niż długo, a miernie". FURMAN I MOTYL Ugrzšzł wóz, ani ruszyć już się nie mógł wbłocie; Ustał furman, ustały i konie w robocie. Motyl, który na wozie siedział wtenczas prawie, Sšdzšc, że był ciężarem w takowej przeprawie, Pomyœli! sobie: "Litoœć nie jest złym nałogiem". Zleciał i rzekł do chłopa: "JedŸże z Panem Bogiem!" Z CZʌCI CZWARTEJ JAGNIĘ I WILCY Zawżdy znajdzie przyczynę, kto zdobyczy pragnie. Dwóch wilków jedno w lesie nadybali jagnię;Już go mieli rozerwać, rzekło: "Jakim prawem?" "Smacznyœ, słaby i w lesie!" - Zjedli niezabawem. ŻÓŁW I MYSZ Że zamknięty w skorupie niewygodnie siedział, Żałowała mysz żółwia; żółw jej odpowiedział: "Miej ty sobie pałace, ja mój domek ciasny; Prawda, nie jest wspaniały - szczupły, ale własny". PAW I ORZEŁ Paw się dšł, szklnišce pióra gdy wspaniale toczył. Orzeł górnie bujajšc, gdy go w locie zoczył, Rozœmiał się i przeleciał. Wrzasnšł paw - w œmiech ptacy. "Nie znajš się - powtarzał - na rzeczach prostacy". "Znajš się - rzekł mu orzeł - wdzięk cenić umiejš, Ale gardzš przysadš i z dumnych się œmiejš". CZŁOWIEK I WILK Szedł podróżny w wilczurze, zaszedł mu wilk drogę. "Znaj z odzieży - rzekł człowiek - co jestem, co mogę". Wprzód się rozœmiał, rzekł potem człeku wilk ponury; "Znam, żeœ słaby, gdy cudzej potrzebujeszskóry". ATŁAS I KITAJ Atłas w sklepie z kitaju żartował do woli; Kupił atłas pan sędzic, kitaj pan podstoli. A że trzeba pieniędzy dać było kupcowi, Kłamał się bardzo nisko atłas kitajowi. Gdy przyszło dług zapłacić, a dłużnik się wzbraniał, Co rok się potem kitaj atłasowi kłaniał. DOBROCZYNNOŒĆ Chwaliła owca wilka, że był dobroczynny; Lis to słyszšc spytał jš: "W czymże tak uczynny?" "I bardzo - rzecze owca - niewiele on pragnie. Moderat! Mógł mnie zajeœć, zjadł mi tylko jagnię". SKĽPY Chciał się skšpy obwiesić, że talera stracił. Żeby jednak za powróz dwóch groszy nie spłacił, Ukradł go po kryjomu. Postrzegli sšsiedzi. Kiedy więc, osšdzony na œmierć, w jamie siedzi, Rzekł, gdy jedni żałujš, a drudzy go cieszš: "To szczęœcie, że mnie przecież bez kosztupowieszš". JASTRZĽB I SOKÓŁ Niech zważa, z kim ma sprawę, kto chce być junakiem. Jastrzšb, że się z niejednym dobrze spotkał ptakiem, Chciał sokoły wojować; œmiał się sokół lotny. Na koniec z zuchwałoœci takowej markotnyPorwał go, a gdy ostre szpony wskroœ przebodły, Rzekł: "Daruję cię życiem, boœ dla mnie zbyt podły". Szpecš sławę zwycięstwa mdłe nieprzyjacioły; Jastrzębie na przepiórki, orły na sokoły. WILK I OWCE Wilk, chociaż to ostrożny, przecie że żarłoczny, Postrzegł œcierwo, chciał dostać i wpadł w dół poboczny. Siedzi w jamie a wzdycha; wtem owieczki słyszy. Patrzš w dół, aż wilk w jamie siedzi, ledwodyszy. Odezwał się na koniec, rzekł do nich powolnie: "Nie wpadłem, za pokutę siedzę dobrowolnie; Trzeba czynić pokutę za boje, za groŸby, Za to, żem was pożerał..." Owce zatem w proœby; "WynidŸ z dołul..." - "Nie wyjdę!..." - "My będziempodnosić!" Droży się wilk, na koniec dal się im uprosić.Jęły się więc roboty i tak pracowały, Że go ze dna samego jamy wydostały. Wyszedł, a zawdzięczajšc nierozumnej kupie, Pojadł, pogryzł, podusił wszystkie owce głupie. Z PRZYDATKU DO "BAJEK I PRZYPOWIEŒCI" SNYCERZ I STATUA Snycerz za to, że nieraz na klocu odpoczšł,Statuę Herkulesa robić z niego poczšł. Jeszcze ršk nie dokończył, już rycerz zuchwały Niekontent, że był w sieniach, chciał osišœć dom cały. Zlškł się snycerz nad takim wdzięcznoœci owocem; Ucišł ręce i nogi - kloc został się klocem MATEDORY Póki trwała chapanka między kartowniki, Bił kinal z pancerolš króle i wyżniki. Skończyła się chapanka, zaczęto grę innš, Aż owa pancerolš szóstkš tylko winnš. Tym smutniejszy był koniec, im milsze poczštki; Biła króle, biły jš potem i dziewištki. DRZEWO Wielbił drzewo grzejšc się człowiek przy kominie. Rzekło drzewo: "Cóż po tym! - grzeje, ale ginie". KONIEC Zmordował się na koniec ten, co bajki prawił, Żeby więc do ostatka słuchaczów zabawił, Rzekł: "Powiem jeszcze jednš, o której nie wiecie: Bajka poszła w wędrówkę. Wędrujšc po œwiecie Zaszła w lasy głębokie; okrutni i dzicy Napadli jš z hałasem wielkim rozbójnicy, A widzšc, ze ubrana bardzo podle była, Zdarli suknie - aż z bajki Prawda się odkryła". BAJKI NOWE: Z CZʌCI PIERWSZEJ ALEGORIA Wszędzie się znajdzie rozum, byle tylko szukać, A nawet i jegomoœć, kiedy zacznie fukać, I jejmoœć, gdy rozprawia, I nasz ksišdz, gdy przymawia, Majš go pod ostatkiem i pięknie, i wiele. Jakoż się to wydało w Przewodniš Niedzielę. Gadał ksišdz o Adamie I o bramie, I o wężu, i o Ewie, I o jabłku, i o drzewie... Po kazaniu do karczmy rzecz się wytoczyła. Pan wójt, co to ma rozum i nauki siła: "A wiecie, co ksišdz prawił? - rzekł całej gromadzie - Oto u nas sš sady, a drzewa sš w sadzie, A na drzewach sš jabłka w wielkiej obfitoœci: Adam - pan, Ewa - jejmoœć, a wšż - podstaroœci". PUCHACZE Małżonka puchaczowa, męża swego godna, A więc płodna, Urodziła szeœć sowišt, puchaczków też nieco; Zrazu słabe, dalej lecš. Raz, gdy na zwykłe igrzyska Ponad puste stanowiska Nabujawszy się do sytu, Wróciły do swego bytu, To jest w dziurę przy kominie, Pani matka, w córce, synie, Wnukach, wnuczkach spoważniona, Przyjmujšc do swego łona, Jak ot zawsze panie matki, Rzekła: "Cóż tam, moje dziatki? Cóż tam słychać?" A więc wzdychać: "Za naszych czasów wszystko coœ szło sporzej, Teraz raz w raz coraz gorzej". W tej tak wielkiej troskliwoœci Najmłodsze puchaczštko, faworyt jejmoœci, Ozwało się: "Jakeœmy tylko wylecieli, Wszystkie ptaki zaniemieli, W kšty każdy jšł się cisnšć, Żaden nie œmiał ani pisnšć: My tylko same bujały. Cóż tam w krzaczkach ptaszek mały, Co go to zowiš słowikiem, Odzywał się smutnym krzykiem. Ale i ten nic œmiał mruczyć, Skoro my zaczęły huczyć". Po sercu, jak to mówiš, matkę pogłaskało,Że się tak pięknie udało; Najbardziej, iż pieszczoszek tak dzielnie wymowny. Myœlšc jednak, iż trzeba dać obrok duchowny, Rzekła: "Choć wasz głos piękny, chociaż lottak spory, Uczcie się miłe dziatki i z tego pokory. Dobrze to jest, iż cudzš ułomnoœć przebaczem: Nie każdemu dał Pan Bóg rodzić się puchaczem". WILCZKI Pstry jeden, czarny drugi, a bury najmniejszy, Trzy wilczki wadziły się, który z nich piękniejszy. Mówił pierwszy: "Ja rzadki!" Mówił drugi: "Ja gładki!" Mówił trzeci: "Ja taki jak i pani matka!" Trwała zwadka. Wtem wilczyca nadbiegła, Gdy w niezgodzie postrzegła: "Cóż to - rzecze - same w lesie Wadzicie się!" Więc one w powieœć, jak się rzecz działa. Gdy wysłuchała: "Idzie tu wam o skórę - rzekła - miłe dzieci, Która zdobi, która szpeci. Nasłuchałam się tego już to razy kilka, Nie przystoi to na wilka Wcale. Ale Jak będziecie tak w kupie Dysputować się, głupie, Wiecie, kto nie zbłšdzi? Oto strzelec was pozwie, a kusznierz osšdzi". KONIE Koń maneżowy zszedł się z stadniczym, Rzekł: "Tyœ jest niczym. Jeżeli mnie będziesz prosić, Nauczę cię człeka nosić: Jak suwać rowy, Jak biec na łowy, Jak stšpać w cišgu, Jak być w zaprzšgu". A ja, nieuk - rzekł stadny - o to cię nie proszę; Może Ÿle, że nie umiem - lepiej, że nie noszę". Z CZʌCI DRUGIEJ MYSZY Każdy się swoim zatrudnia kłopotem? Myœlały myszy, co tu robić z kotem. Mówiły jedne: "Darami go skusić!" Mówiły drugie; "Lepiej go udusić!" Wtem się odezwał szczur szczwany, bo stary: "Próżne tu groŸby, próżne i ofiary. I dary weŸmie, i przysięgi złamie! Najlepiej cicho siedzieć sobie w jamie, A opatrzywszy zewszšd bez łoskotu Ani być z kotem, ani przeciw kotu". NOGA I BUT Wiedli wojnę i srogš But z nogš. Ten jš winował, Że się na niej psował; Tamta, iż jš uciskał. Wdał się w to szewc, co zyskał, A w pokorze i trwodze Kłaniajšcy się nodze. Gromišc buta rzekł, groŸno wstrzšsajšc narzędzie: "Szanuj nogę, choć cię drze - but bez niej nie będzie". MŁOT Z KOWADŁEM Raz zagadło Młot kowadło "Czemu w robocie, Młocie, Choć się też raz nie znudzisz?" I mnie darmo dokuczasz, i sam próżno się trudzisz?" "Alboż z ochoty Pracujš młoty? - Rzekł zagadniony - Nie ja mam być winiony; ˝\ˆŠj ľAÔ48Şjx}¤ŠjÓşA48Şj4ŞjŚŠA4ř }x} đjŒŕ@”ŞjüŠj{ˇ÷ż÷A÷ż”üż–ˇ÷ż÷A÷ż”üżN¸÷ż@